۸- آیا براستی حافظه چیست؟ مهم نیست که در مغز و مخچه است یا در اعضای حسی و یا قلب هر چند که امروزه برخی از آزمونهای علمی در این باب اقرار دارد که سرچشمه به یادآوردن در دل آدمی و قلمرو سینه اوست که در مغز خوانده و بیان میشود. همان طور که سرچشمه هر اراده ای هم سینه انسان است و مغز وظیفه دارد تا آن را تدبیر و تدوین نماید جز اراده های غریزی و عادی که در مغز آدمی تبدیل به جدول ضربی شده و از بر خوانده میشود. ۹- حافظه آدمی چندان در اختیار اراده آگاه و با برنامه اش نیست و از عالم غیب می آید. گاه چیزی را هر چه تلاش می کنیم به یاد نمی آوریم و به ناگاه در خواب یا خیال بر ما رخ می نماید. ۱۰ - حافظه گذشته ما را ثبت و ضبط نمیکند بلکه لحظات و آنات زندگی ما را در خود نقش می زند. پس حافظه تماماً حالات و آنات است و لذا به قدرت حضور در حال و اکنونیت است که میتوان حافظه را زنده و گویا و شنوا و بینا و محسوس ساخت پس حافظه را به یاد آوردن یعنی حال را در حال متعین و مجسم و ناطق ساختن پس به یاد آوردن به لحاظ ماهیت هیچ ربطی به گذشته و گذشتن ندارد و لذا کسانی که از قدرت حضور در حال و اکنونیت روحانی عاجزند مطلقاً حافظه زنده و گویائی ندارند و کل زندگیشان غرق در تاریکی و نسیان است و گذشته شان براستی گذشته است و دیگر نیست. 📚 لوح محفوظ ✍ استاد علی اکبر خانجانی www.khanjany.org