۱۴۲ - آدمی در هر کس و هر چیزی در جهان روحی دارد و روحی می یابد پس باید مراقب باشد به کسی یا چیزی خیانت نکند و ستمی روا ندارد زیرا این عین خیانت و ظلم به خویشتن است: «خیانت نمیکنند الا به خودشان و ستم نمی کنند الا به خودشان قرآن کریم ۱۴۳ - حتی هنگامی که دشمنی را از دست میدهیم یا از دنیا میرود دلمان برایش تنگ میشود. این بدان دلیل است که وجهی از روحمان را با دشمن خود نیز مبادله میکنیم پس دلمان برای آن وجه از روح خودمان تنگ میشود. ۱۴۴ - البته کم نیستند آدمهائی که هرگز دلشان برای هیچ کس و هیچ چیزی تنگ نمی شود و گوئی هیچ رابطه ای با کسی برقرار نکرده اند که ماندگار باشد. یعنی هیچ دل و روحی در میان نگذاشته اند و جز خود پرستی کاری نداشته اند و محبوس در دل خود زیسته اند. اینها حتی یاد و خاطره درستی از کل گذشته خود نیز ندارند جز به صورت شبحی سرگردان و موهوم این جماعت دارای هیچ بین و بینه ای نیستند یعنی دارای هیچ فهمی نیستند و لذا هیچ فکر و ذکری هم ندارند. 📚 راستی آزمایی فهم بشری ✍استاد علی اکبر خانجانی https://a.khanjany.org/pdf/1405/fahmebashari.pdf