شماره ۱۳ نوشت: ارشد هوا فضا بودم.
شوربخت گفت: هوافضا! چه جالب. ببینم ... آهان ... اینجا نوشته کارمند اخراجی وزارت دفاع. درسته؟
نوشت: بله استاد. اخراج شدم.
شوربخت ادامه داد: «عالیه. همتون عالی هستین و وظیفه منه که مطالبی را به شما بگم تا برای کارهای بزرگ، کارهایی از جنس بزرگان و تاریخ سازان آماده بشین.
اول اجازه بدید از خودم بگم. من مدت کوتاهی در اوایل انقلاب در نیروهای مسلح بودم اما بخاطر علاقمندیم به کار رسانه، وارد صدا و سیما شدم و همون جا هم بازنشسته شدم. ۲۵ سال کار کرده بودم که با درخواست بازنشستگیم موافقت شد. البته میدونید که معمولاً موافقت نمیشه به این راحتی. اما چون دو سه مورد اخلاقی در پرونده من بود فوراً از خدا خواسته با درخواستم موافقت کردند و ظرف مدت سه چهار ساعت بازنشسته شدم. کاملاً با ساختار آشنام و با اکثر افرادی که کار کردم، هنوز سر کار هستند و روحیات آنها را می شناسم.
خب بریم سراغ درسمون. ده درس در ده جلسه دو ساعته با من هستید. شما باید تخصصی یاد بگیرید که درباره همه چیز مخصوصا رسانه با مردم گفتگو کنید. اولین درس اینه که مستقیم سراغ اصل موضوع نرید بلکه از مشکلاتشون شروع کنید. امروز مفصل درباره روشی صحبت میکنیم که در تقرّب و نزدیک شدن به مردم و جمع آوری اطلاعات خیلی میتونه بهتون کمک کنه. اسم اون روش«منم مثل خودتم. این که چیزی نیست. اگه بدونی من چی کشیدم گِریَت میگیره» هست.
این روش بی هزینه ترین روش هست و شما می تونید از راهروهای کلیه ادرات و نهادهای مختلف گرفته تا مهمونی ها و چت روم ها و گروه های مجازی و ... از این روش استفاده کنید و مُخ مردم را به کار بگیرید. اصولا مردم ما بسیار احساسی هستند و غریب پرست. وقتی ببینند یکی گوش خوبی هست و خودش هم مشکلات زیادی داشته، فورا باهاش انس میگیرن و از اول تا آخر زندگیشون، با دو کیلو روغن اضافه، در قالب مرثیه و ذکر مصیبت با دوست جدیدشون در میون میگذارند تا یا ثابت کنند از اون بدبختر هستند یا تا کمی آروم بشن و با گفتگوی صمیمانه حتی با یک غریبه، کمی آرامش بگیرند.
این روش با چهل پنجاه نکته می تونه کارآمد تر بشه تا در کمترین زمانی که با اون هستید بیشترین اثر را بگذارید. تا اینکه نهایتا از محل کار اون فرد اطلاع پیدا کنید و زمینه برای ملاقات های بعدی فراهم کنید و همینطور تا آخر باهاش باشید. این چهل پنجاه نکته رو باید براتون بگم تا بتونیم در جلسات بعد راهکارهای بعدی را مرور کنیم. اگر موافقید و آماده اید یک ok برای من بنویسید.»
همه بچه ها نوشتند. بابک هم نوشت ok و فرستاد.
بابک با جدیت هرچه تمام تر محتوای آموزشی دوره را دنبال می کرد گاهی شبها تا دیر وقت بیدار میماند و راه می رفت و به انواع فیلم هایی که شوربخت براشون ارسال کرده بود نگاه می کرد. فیلم ها و صوت هایی که از انواع و اقسام روش های نزدیک شدن به آدم ها و افراد خاص گرفته بودند تا فیلم های هالیوودی با محوریت مطالبی که در دوره آموزش دیده بود.
تا این که جلسات مربوط به مباحث شوربخت تمام شد و به هر نفر طبق قراری که گذاشته بودند باید پروژهای داده میشد.
شوربخت گفت: « این هم درس آخر که درباره اش کامل با هم حرف زدیم و نکات تجربی و کلیدیش رو براتون گفتم. خب! ۹ نفری که در ایران هستند در ۹ موضوع متفاوت و داخلی باید کار کنند که خودم به هر نفر اعلام میکنم. اما برای سه نفری که در ترکیه هستند امشب نازنین یک برنامه ویژه داره و توجیه میشن. به خاطر همین دسترسی اون سه نفر رو قطع می کنم و شب با نازنین هماهنگ خواهند بود. بدرود.»
دسترسی بابک قطع شد. همان لحظه رفت و گوشی همراهی را که با آن در کلاس آنلاین شرکت میکرد از محل اقامتش خارج کرد و در ماشین گذاشت. وقتی حداقل ۵۰ متر از ماشین دور شده بود با گوشی همراه دیگری تماس گرفت.
محمد در حال کار کردن با سیستمش بود که تلفن داخلی شروع به زنگ خوردن کرد.
محمد: جانم آقا سعید!
سعید: سلام حاج آقا. خدا قوت. بابک میخواد صحبت کنه.
محمد: باشه. وصل کن. با فیلتره؟
سعید: بله هم فیلتر صدا و هم فیلتر ارتباط.
وقتی وصل شد، محمد با آن طرف خط، شروع به صحبت کرد:
محمد: سلام. محمد هستم.
بابک: سلام آقا محمد. مخلصم.
محمد: جانم بابک جان!
بابک: ۱۳ نفرمون تقسیم شدیم. ۹ نفر در ایران قراره عملیات جمع آوری اطلاعات داشته باشند و سه نفر هم در ترکیه.
محمد: خب این که شد ۱۲ نفر! اون یکی چیکاره است؟!
بابک با تعجب گفت: راس میگینا. نمیدونم. نگفت. شاید اشتباه کرده.
محمد: بعیده اشتباه کرده باشه. هنوز نتونستی لینک بازی را برای سعید بفرستی؟
سعید: خب نه!
محمد: پس بابک مستقیم با خودم. بقیه با تو. راستی از سوزان چه خبر؟
ادامه دارد...