چالش ها را چه کسی حل می کند؟ مدیران یا نظریه پردازان
ریشه ایجاد مشکلات در جامعه امروزین ما
در این که برای توسعه و پیشرفت در هر جامعه ای، نیازمند دو بال علم و عمل به صورت توامان هستیم شکی نیست و بازیگران عرصه علم، همانا صاحب نظران و تئوری پردازان و مولدین علم و دانش و بازیگران حوزه عمل همانا سیاستگذاران و مدیران و کنشگران اند. اما به نظر شما وزن کدام یک بیش از دیگری است⁉️ کدام یک امروزه در فقدان نیل به مطلوب ها و آرمان ها، تقصیر بیشتری دارند⁉️
دکتر سپهر قاضی نوری در سرمقاله فصلنامه سیاست علم و فناوری، یادداشت جالبی را به نگارش درآورده است. ایشان در مقدمه این یادداشت می گوید: «یکی از فرافکنیهای مرسوم مدیران این است که در مواجهه با اساتید و عالمان دانشگاهی، مدعی میشوند که حرفها و پژوهشهای شما ناکارآمد و بهدردنخور است و صرفاً منجر به مقالات بینالمللی (ISI) میشود که دردی از کشور جامعه دوا نمیکند. مردم ایران، این همه مشکل دارند و شماها پول آنها را صرف میکنید و فقط مشغول مقاله نوشتن برای انتشار در مجلات ISI هستید.» اما به عقیده وی به چند دلیل این گره بیشتر به دست مدیران باز می شود تا دانشمندان:
1️⃣ گیرم که مقاله نوشتن و چاپ آن در مجلات بینالمللی، امری مذموم باشد؛ پس چرا دائماً به رتبۀ علمی کشور و صعود آن در جهان، استناد کرده و به آن میبالید، در حالی که تنها شاخصتان همین تعداد مقالات بینالمللی است؟
2️⃣آیا ضرورت کاربردی بودن تحقیقات، فقط در مواجهه با دانشگاهیان مطرح است و یا جرأت دارید که در مواجهه با پژوهشهای حوزوی هم همین را بگویید که چرا نتوانستهاند مشکلات معنوی کشور و مردم را حل کنند؟
3️⃣علاوه بر مدیران، اخیراً برخی از استادان دانشگاه هم این ادعا را تکرار میکنند که اگر به کارنامۀ آنان دقت شود، همان دسته اعضای هیات علمی هستند که به علت اشتغال به برجسازی و مقامات اجرایی و امورات فرهنگی یا هر دلیل دیگری، موفق به انتشار مقالات بینالمللی نمیشوند و ارتقاء دانشگاهی آنان در معرض خطر است.
4️⃣در بین کشورهای پیشرفتۀ دنیا (که مشکلاتشان بیشتر از ما حل شده است) یک کشور را نشان بدهید که در آن، مهمترین شاخص ارزیابی اساتید دانشگاه، تعداد مقالات آنها در مجلات درجه اول دنیا نباشد!
5️⃣ اگر کار استاد دانشگاه حل مشکل کشور است، پس وظیفۀ مدیرانی که حقوق و امکانات بسیار بیشتری از بیتالمال میگیرند چیست؟ مگر آنها را بابت حل مشکلات کشور استخدام نکردهایم؟ اصلاً از استاد و محقق دانشگاهی، چه انتظاری جز تبیین مشکلات هست؟ سالهاست هزاران مقالۀ علمی نوشتند و ثابت شد که اضافه برداشت فعلی آب (که دائماً هم رو به تزاید است) موجب خالی شدن مخازن چند میلیون ساله و فرونشست زمین و از بین رفتن تمدن در فلات ایران میشود. آیا استادان دانشگاه باید بروند و چاههای غیرمجاز را پلمپ کنند یا مدیران اجرایی؟همۀ استادان اقتصاد کشور، گفتند و نوشتند که کسری بودجه دولت موجب تورم است. آیا دولتها به آن عمل کردند؟ چه توقع دیگری از دانشگاهیان دارید؟ در ماجرای ریزش متروپل، آیا ایراد از این بوده که دانشگاههای ما نمیتوانند بتون خوبی ابداع کنند یا از این بوده که تعدادی مدیر فاسد با زد و بند، مجوزهای غیرقانونی صادر کردهاند؟
معضلات کشور، از جنس "ندانستن" نیستند که توسط عالمان و دانشمندان حل شوند؛ بلکه از جنس "خود را به نفهمیدن زدن" هستند و باید جور دیگری با آنها برخورد کرد.