💠باران
باران را از همان دوران خردسالی دوست داشتم.
برف و تگرگ با نمایان سازی سفیدی خود، نتوانستند دلربایی باران را از چشمانم بگیرند و همچنان باران برنده اسکار زیبایی های من است.
نم نم یا رگبار باران، را دوست دارم.
چرا؟
باران؛ می بارد.
باران منتظر نمی ایستد تا پیشنهادات و انتقادات را در صندوق بریزند و میبارد.
باران؛ خرمن خساست را به آتش می کشد و هر جا که زمین باشد؛ می بارد.
باران؛ آسمان قلب خود را از کینه تکه تکه کرده و خود را سراسیمه به زمین می رساند و می بارد.
باران؛ دست هر انسان را می گیرد و او را سرمست از لطافت نم خود می کند و می بارد.
باران؛ عدالت را به دانشگاه افکار من و تو می کشاند و می بارد.
باران؛ عشق خاک گرفته زن و مرد مدرنیته را جلا می دهد و دست در دست هم به زیر باران می رساند تا چکامه دلربایی سر دهند و می بارد.
باران؛ توحید را از ارسطو و افلاطون با قلمبه های کلمات به سخره می گیرد و یک دوره توحید و هستی شناسی را به پای میز انسان می نشاند و می بارد.
باران؛ زبان های آکنده از نیش و کنایه، زبان های دمل زده از خودنمایی، زبان های آتشین منیت و فخر فروشی را از جا می کند و زبان تحسین می کارد و می بارد.
باران؛ موهای سفید گشته نا امیدی را رنگ امید می دهد و می بارد.
باران؛ آهسته آهسته زمین های بایر چرایی حکمت الهی را به گلستان ابراهیمی تبدیل می کند و می بارد.
باران؛ بی صدا می بارد و رگ گردن قلدران پرطمطراق را می شکند و می بارد.
باران؛ به نابینا خواهد گفت؛ چه تماشا دارد باغ و می بارد.
باران؛ حزب و گروه و جناح و مرد و زن و فقیر و غنی و بالاشهر و پایین شهر و روز و شب و بیابان و شهر را با منطق اطاعت از مالک هستی؛ دوره گردی می کند و می بارد.
باران؛ نمی ایستدو می بارد.
باران؛نمی نشیند و می بارد.
باران؛ توقف نمی کندو هرساله می بارد.
باران؛ آهسته می بارد.
باران؛ را دوست دارم.
✍سید جواد محمدزاده
@mahammmadzadeseyedjavad