🗓دلنوشته های انتظار
بقچه ناگفته هایم را از ته صندوقچه دلم باز می کنم وبرایت تک تک می خوانم ،
تو را به ندبه های دلتنگی ، سوگند می دهم که اگر خندیدی ؛ پنهان مکن
و اگر در گوشه نگاهت جا پیدا کردم ؛ دستم را نوازش کن .
بگذار برای تو بگویم که تنگ من چقدر تنگ بود و آب آن ناچیز !
من با اکسیژن مصنوعی ؛ هوا ر ا در میان جانم می فرستم !
هفته برای من ، هر روزش جمعه بود ؛ ساکت و متروک ، نه صدایی ، نه پایی ، فصلها رنگ باخته بودند !
خنده هایم بادکنک هایی بود که به سر سوزنی می ترکید !
آینده را دیروز می دانستم که بر باد رفته !
دریا را بی آب می پنداشتم و آسمان را بی ابر !
منم من ؛
شاگرد کوتاه قدشما ؛
همانی که در باشگاه وزنه برداری واژه ها و جمله سازی شما گه گاهی دمبل سفید و سیاه را بالای چشمانم میبرم و کف و هورای خانواده ام را به صدا در می آورم !
من همانم که سالها زیر خروارها برف یخ زده و بی روح رشد نمودم و دستانم از حرکت باز ایستاد !
نگاهم همچو مردگان ثابت ؛ خیره بود بر پرواز قاصدکها .
من همانم که بارها در خواب تو را دیدم ؛ که برایم هزار آفرین مهر کردی
و من از خوشحالی در خواب شعر سهراب سرودم ؛
اهل گرگانم ،
روزگارم بد نیست ؛
تکه نانی دارم ،
خرده هوشی ،
سر سوزن ذوقی ،
عشقی به وسعت دشت ،
دوستت دارم
من همانم که گوشهایم را به دهانت دوختم تا در آتش ابراهیمی ات بسوزم پس هر چه هیزم داری به پای سوختنم بریز !
من همانم که روزها تو را در پس بازار مردانگی می جویم و شبها در پای سجاده !
من همان طفل شیرخواری هستم که دهان در پستان حافظ و مولانا شب را به صبح می فرستم !
من همانم که در فیزیوتراپی تو دستان فلجم را به من بازگرداندی !
🖊 ن و القلم و ما یسطرون
می دانم هزاران خراشیدگی بر چهره ات نشانده ام؛
اشک ها بر گونه ات سرازیر کرده ام ؛
الهی العفو بر زبانت جاری ساخته ام ؛
مرا ببخش
حیف دستانم کوتاه و کم زور است ؛
مرا در آغوش واژه هایت بگیر
و ببوس تا رقص سفیدی کاغذ را بیابی.
آخرین مشق زمستانی ظهور را بر گُرده ضعیف من سوار کردی!
یادت هست؟
{ ده صفحه برفها را پارو کنید، تا گنج به دستتان برسد.}
من گنج نمی خواهم؛
گنج من تویی، و آن نگاهت .
بیا
بیا مهدی جان
✍ارادتمند .سید جواد محمدزاده
@mahammmadzadeseyedjavad