📝 یادداشت
📺🎞 سینمایِ ترازِ انقلاب
#قسمت_چهارم
اصلاً شاید گزافه نباشد اگر بگوییم،
سینمای امروز (در خیلی از موارد) هدفی جز شکستن تابوهای فرهنگ ایرانی-اسلامی جامعه ما را ندارد.
بهعنوانمثال: بسیار شاهد این بودهایم که یک محصول سینمایی (محصولاتی چون عرق سرد، رحمان 1400، چهارانگشت و...)
اصلیترین و مهمترین ارزشهای انقلاب اسلامی را به چالش بکشد
و آنها را بیارزش تلقی کند.
تولیداتی که به بهانه طنز و کمدی، مملو از صحنههای زننده با محتوای جنسی پنهان (که آثاری به مراتب مخربتر از محتوای جنسی عیان دارد) هستند.
این اتفاق، استفاده از ابزار سینما در نقطه مقابل اهداف انقلاب اسلامی است.
نقطه اوج این ناهنجاری به حدی است که جشنواره سینمایی فجر را (که میبایست مظهر تام تولیدات سینمای تراز اسلام و انقلاب میبود) به مکانی برای بیان و ترویج گفتارها و رفتارهای هنجار شکنانه فرهنگی تبدیل نموده است.
شاید بتوان علت این اتفاق ناخوشایند را در این بیت جستجو کرد که
از کوزه همان برون تراود که در اوست.
وقتی تولیدکننده محصول سینمایی باوری به ارزشهای دینی نداشته باشد؛ و یا (از آن بالاتر) وقتی درخت سینما در لجنزار علومی چون لیبرالیسم و ماتریالیسم ریشه دوانده باشد،
میوهای جز دینستیزی از آن به ثمر نخواهد نشست.
چرا که نگاه این علوم به عالم هستی، فراتر از ماده و اقتضائات آن نرفته و نمیرود.
به همین خاطر است که آزاد نبودن مظاهر تبرج و لااُبالیگری در همین سینمای نیمبند ایران، همواره مورد اعتراض سینماگران ما بوده است.
سینماگرانی که چشم ایده آل نگرشان به سینمای دنیازده غرب است و تمام دغدغهشان رها کردن سینما از قیود دینی و رساندن سطح سینمای کشور به هالیوود (از حیث بیقید و بندی) است.
همین امر موجب شده است که سینمای امروز جامعه ما، بیش از آنکه در خدمت «تحویل تربیت طاغوتی به تربیت انسانی-اسلامی»[6] باشد، مروج فرهنگ لیبرال غرب باشد.
____________________________
[6] صحیفه امام ج ۹ ص ۱۳۷
✍ حسین رحیمی
📚 ادامه دارد...
✒️
@mywritings_128