🏝
حشو چیست و چرا باید در نوشته های علمی از آن پرهیز کرد؟
🏝حشو یا زائدنویسی 👈 در لغت به
معنای انباشتن و مملو کردن است و از منظر زبانشناسی،
به کلمه یا عبارت زائدی گفته میشود که معنای جمله به آن نیاز ندارد و ممکن است تعادل لفظ و معنی را از بین ببرد و حتی با ایجاد اطناب در جمله، گاهی سبب انتقال نادرست معنا میشود.
🏝
انواع حشو در فارسی
☄️
حشو ملیح
🏝حشوی است که بر زیبایی سخن بیفزاید. تنها این نوع حشو است که از صنایع علم بدیع به شمار میرود. مانند تکرار عبارت «که از کار برده دست و دلم» در بیت زیر؛
به غیرِ عشق که از کار برده دست و دلم
نمیرود دل و دستم به هیچ کارِ دگر!
☄️
حشو متوسط
🏝حشوی است که بر زیبایی سخن چیزی نیفزاید، امّا آوردنِ آن عیب محسوب نشود؛ مانند عبارت «ای سرو گلاندام» در این بیت:
با چنین شکل و شمایل که تو داری باشد
همه کس را به تو ای سروِ گلاندام طمع!
☄️
حشو قبیح
🏝در این نوع حشو، دو کلمه در کنار هم ذکر میشوند که یکی دقیقاً هممعنای دیگری است. مثل کلمه نهان و مستتر در بیت زیر:
از بس که بارِ منّتِ تو برتنم نشست
در زیرِ منّتِ تو نهان و مُسَتَترم!
🏝
نوع دیگری از حشو قبیح آن است که دو واژه درکنار یکدیگر به کار میروند که هممعنی نیستند؛ امّا معنی یکی از دیگری استنباط میشود. 👈 مانند عبارت ساعد دست در بیت زیر که از کلمه ساعد، معنای دست دریافت میشود.
گفتم هوسِ ساعدِ دستش نکنم
اکنون که به گردنم درآمد چه کنم!
#پژوهش
#حشو_اضافه
#درست_نویسی
#اطلاعات_پژوهش
@pajohesh_esfahan
┗━━☄️🏝☄️━━━┛