#یادداشت 🗓 مذاکره با دشمن وجودی؛ مبانی فقهی شروط جمهوری اسلامی ایران 🔸پس از شکست آمریکا و رژیم صهیونیستی در تجاوز به ایران، کاخ سفید ناچار به درخواست مذاکره شد. شورای عالی امنیت ملی در ۱۹ فروردین ۱۴۰۵، هشت شرط اساسی اعلام کرد که ریشه در قواعد فقهی دارد؛ نه زیاده‌خواهی سیاسی، بلکه ضرورت دفاع از کیان اسلامی. 🔹تقابل آمریکا با ایران از نوع «جنگ وجودی» است؛ نزاعی بر سر بقاء، هویت و نظام سیاسی. در این نوع جنگ، «صلح پایدار» ناممکن و حداکثر ممکن «آتش‌بس موقت» (هدنه) است. از این رو، شروط مذاکره باید بر «سلب قدرت تجاوز» و «نابودی ابزارهای تهدید» متمرکز باشند. از دل قواعد فقهی، سیزده اصل مذاکراتی استخراج شده است که از جمله آنها می‌توان به «نفی اعتماد به دشمن عهدشکن (اصالت بدبینی)»، «وجوب نفی سبیل»، «عزت‌مداری» و «وفای به عهد تا زمانی که دشمن پایبند باشد» اشاره کرد. 🔸بررسی تفاهمنامه اسلام‌آباد نشان می‌دهد که این سند با وجود نقاط قوت، از منظر فقهی نیازمند بازنگری اساسی در بندهای مرتبط با مدیریت تنگه هرمز، رفع تدریجی تحریم‌ها، عدم تصریح به حق غنی‌سازی و عدم پیش‌بینی مکانیسم خروج یک‌طرفه است. عبارت کلیدی رهبری که فرمودند: «بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم»، دقیقاً به همین نقص‌های فقهی در تفاهم‌نامه اشاره دارد. مشروح این بازخوانی دقیق فقهی از تفاهم‌نامه را اینجا بخوانید. 🔗 ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید: 🆔 @psri_ir