🔺حقیقت ثارالله /قسمت سوم
🔹در قرب فرائض، «ولی خدا میبیند»، به این معناست که خدا ظاهر است و بنده باطن و جهت خلقیش، محو شده است؛ چشم او، عین الله و زبانش، لسان الله است.
🔸امام حسین (ع) نیز با مقام قرب ویژه اش:
نگاهش، نگاه خداست.
شنیدنش، شنیدن خداست.
گفتنش، گفتن خداست.
ریختن خونش نیز حقیقتاً ریختن خون خداست؛
نه از باب تشرف و مجاز، بلکه واقعا این گونه است.
🔹 به همین ترتیب، تمام اعمال و حرکات حضرت، به خدا نسبت دارد، نه اینکه فقط خدا عمل ایشان را امضا کرده باشد.
🔸 خدا اگر میخواست کاری کند، همانگونه میکرد که حسین(ع) کرد.
🔹یعنی تمام آنچه از حجت خدا، براساس وظیفه الهی اش سر میزند، از خداست و این امر، بیانگر بعد معنوی عمیق عاشوراست.
آیت الله یزدان پناه
@QudsOnline