در رثای
استاد عزیزمان، مرحوم حجت الاسلام علی صفوی شاملو
نگو که بال گشودی به اختیار خودت
شکسته قفل و رها گشتی از حصار خودت
کتاب زندگی ات را تمام کردی و
رسیده ای به سرانجامِ روزگار خودت
ببین چه آتشی انداختی به جان همه
چه کار کرده ای با داغ ناگوار خودت
تو از اهالی عشقی و پر زدی امروز
چقدر ساکت و خاموش تا دیار خودت
چهل بهار گذشت و کسی نمی دانست
نشسته بودی از اول به انتظار خودت
تو ابتدای بهاری؛ بیا بگو که چرا
نشانده ای غم پاییز بر بهار خودت؟
تو بی قرار همه بوده ای و از امروز
بیا و باش کمی نیز بی قرار خودت
تو در کنار حسینی و مطمئن هستم
رسیده ای به سراپرده ی نگار خودت
بخواب راحت و آسوده؛ بعد از این هستی
خودت برای خودت با خودت کنار خودت
محمدجواد خراشادیزاده
@rohaniat_mardomi