✅ دین، یک زمینه است؛ یک فضاست.
🔹از اوّلی که علم از دین جدا گردید یعنی در رشد جدید علم در این دو قرن اخیر اینگونه وانمود شد که دنیای علم از دنیای دین و اخلاق و معنویّت، جداست! علم و دین را در دو منطقه و صحنهی جداگانه وارد کردند. این طور تلقّی شد که ممکن است یک فرد عالم، متدیّن هم باشد؛ اما دینِ او ربطی به علمش ندارد! علمش برای کار و برای حلّ یک مشکل است؛ دین او برای حلّ مشکل دیگری است و اینها با هم ارتباطی ندارد! بدیهی است که وقتی این طور برداشت و تلقّیای از علم و دین و نسبت و رابطهی این دو با هم وجود داشته باشد، بتدریج دین در منطقهی علم، حضور ضعیفی خواهد داشت و در نهایت، مفقود خواهد شد. کمااینکه دیدیم در بسیاری از جاهای دنیا، مفقود شد. در حالیکه این تلقّی از رابطهی علم و دین، اصلاً غلط است. دین، یک زمینه است؛ یک فضاست. اخلاق دینی یک محیط تنفّس است که اگر این محیط تنفّس وجود داشته باشد، هر موجود و پدیدهای، برحسب گنجایش، ظرفیتِ وجودی و اقتضای خودش، معنایِ درستِ خودش را خواهد داد. اگر این محیطِ تنفّس وجود نداشته باشد، نه علم، نه سیاست، نه کسب و کار، نه هیچ چیزی از پدیدههای جمعی زندگی بشر، معنای خودش را نخواهد داد.
۱۳۷۲/۰۴/۲۱
🔹بیانات رهبر معظم انقلاب در دیدار اعضاى «کنگرهى اخلاق پزشکى»
https://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=9438
#سیداحمدرضوی
@s_a_razavi