✍امام محمد باقر علیه السلام میفرماید: إِنَّ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ جُنُوداً مِنْ رِیَاحٍ یُعَذِّبُ بِهَا مَنْ یَشَاءُ مِمَّنْ عَصَاهُ وَ لِکُلِّ رِیحٍ مِنْهَا مَلَکٌ مُوَکَّلٌ بِهَا فَإِذَا أَرَادَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ أَنْ یُعَذِّبَ قَوْماً بِنَوْعٍ مِنَ الْعَذَابِ أَوْحَی إِلَی الْمَلَکِ الْمُوَکَّلِ بِذَلِکَ النَّوْعِ مِنَ الرِّیحِ الَّتِی یُرِیدُ أَنْ یُعَذِّبَهُمْ بِهَا قَالَ فَیَأْمُرُهَا الْمَلَکُ فَیَهِیجُ کَمَا یَهِیجُ الْأَسَدُ الْمُغْضَبُ قَالَ وَ لِکُلِّ رِیحٍ مِنْهُنَّ اسْمٌ أَ مَا تَسْمَعُ قَوْلَهُ تَعَالَی کَذَّبَتْ عادٌ فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِیحاً صَرْصَراً فِی یَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ وَ قَالَ الرِّیحَ الْعَقِیمَ وَ قَالَ رِیحٌ فِیها عَذابٌ أَلِیمٌ وَ قَالَ فَأَصابَها إِعْصارٌ فِیهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ. خداوند عزّوجلّ سپاهی از بادها دارد که به‌وسیله‌ی آن‌ها هرکدام از گناهکارانش را بخواهد، عذاب می‌کند و بر هرکدام از آن بادها، فرشته‌ای گمارده شده است. اگر پروردگار بخواهد که قومی را با یک نوع عذاب معذّب کند، به فرشته‌ای که موکّل آن نوع باد است وحی می‌کند که می‌خواهد با آن، قوم را عذاب کند. پس فرشته به آن باد فرمان وزیدن می‌دهد و باد همانند شیر خشمگین برانگیخته می‌شود. هرکدام از آن بادها نام خاصّی دارند آیا سخن خداوند را نشنیده‌ای: کَذَّبَتْ عادٌ فَکَیْفَ کانَ عَذابِی وَ نُذُرِ إِنَّا أَرْسَلْنا عَلَیْهِمْ رِیحاً صَرْصَراً فِی یَوْمِ نَحْسٍ مُسْتَمِرٍّ (قمر/۱۹) و الرِّیحَ الْعَقِیمَ (ذاریات/۴۱) و رِیحٌ فِیها عَذابٌ أَلِیمٌ (احقاف/۳۴) و فَأَصابَها إِعْصارٌ فِیهِ نارٌ فَاحْتَرَقَتْ. تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۳۵۶ الکافی، ج۸، ص۹۱/ من لایحضره الفقیه، ج۱، ص۵۴۵؛ فیه: «مطاع» بدلٌ «موکل» و «کذبت ... نذر» محذوفٌ/ بحارالأنوار، ج۱۱، ص۳۵۴