شرك و كفر، سيئات اخلاقى، و گناهان به هر صورت كه باشد، مطرود درگاه بارى تعالى است و خداوند به هيچ يك از آنها راضى نيست. اگر اراده فرمايد مىتواند قلوب مردم را منقلب نمايد و بدون اينكه خودشان بخواهند، كارى كند كه همه موحد و يكتاپرست گردند و در اخلاق و اعمال به صراط مستقيم گرايش يابند.
و لو شاء ربك لامن من فى الارض كلهم جميعا.
اگر پروردگارت بخواهد، تمام مردم روى زمين ايمان مىآورند و همه مسير حق و عدل را مىپيمايند.
ولى خداوند هرگز چنين ارادهاى را نمىفرمايد، زيرا اين اراده منافى با ارادهى بارى تعالى در آزادى بشر است. خداوند به مشيت حكيمانه ى خود، انسان را مختار آفريده، اوست كه بايد درباره ى خود تصميم بگيرد، يا به اختيار و ارادهى خود ايمان را پذيرا شود و مستحق پاداش دنيوى و اخروى گردد يا با اراده و اختيار خود كفر را پذيرا شود و به كيفر دنيوى و اخروى برسد.