پيمبران الهى و جانشینان بر حقشان علاقهمند بودند كه مفاسد اجتماعى را براندازند و مردم را به راه صلاح و رستگارى سوق دهند،
ولى در هر عصر، افراد مخالف و مزاحم وجود داشتند كه سد راه اصلاح جامعه مىشدند و پيمبران مىدانستند كه در نيل به هدف انسانسازى خود موفقيت كامل نخواهند داشت، ولى از فعاليت دست نمىكشيدند و زبان حال همه ى آنان مانند زبان قال حضرت شعيب بود كه مىفرمود:
ان اريد الا الاصلاح ما استطعت.
من به قدر تواناييم اراده دارم در اصلاح جامعه مجاهده كنم.