ما انتظار داریم خودمان را در قالب یک «منِ ثابت» درک کنیم؛ اما واقعیت این است که بیشتر به ابرهایی شباهت داریم که مدام شکل عوض می‌کنند، در یک صبحِ دلپذیر، مهربان و صبوریم، و تنها چند ساعت بعد، پر از دلخوری و خشم، گویا ما جمع اضدادیم، و شاید بلوغ یعنی آشتی کردن با این آشفتگی شیرین، اینکه بدانیم، قرار نیست همیشه منسجم باشیم، و این بی‌ثباتی بخشی از انسان‌بودن است، نه نقص آن. روز اول هفته تون پرانرژی🙏