روضه دو دست فاطمة س برای آغوش کشیدن حسنین ع
فَقَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ ع إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ أَنَّهَا قَدْ حَنَّتْ وَ أَنَّتْ وَ مَدَّتْ يَدَيْهَا وَ ضَمَّتْهُمَا إِلَى صَدْرِهَا مَلِيّاً وَ إِذَا بِهَاتِفٍ مِنَ السَّمَاءِ يُنَادِي يَا أَبَا الْحَسَنِ ارْفَعْهُمَا عَنْهَا فَلَقَدْ أَبْكَيَا وَ اللَّهِ مَلَائِكَةَ السَّمَاوَاتِ فَقَدِ اشْتَاقَ الْحَبِيبُ إِلَى الْمَحْبُوبِ قَالَ فَرَفَعْتُهُمَا عَنْ صَدْرِهَا وَ جَعَلْتُ أَعْقِدُ الرِّدَاءَ
حضرت امير ع ميفرمايد: من خدا را شاهد ميگيرم كه فاطمه زهراء، آه و ناله كرد، دستهاى خود را دراز نمود و حضرت حسنين را چند لحظه اى به سينه خود چسبانيد. ناگاه هاتفى از آسمان
ندا در داد:
يا ابا الحسن! حسنين را از روى سينه ی فاطمه بردار، بخدا قسم كه ملائكه ی آسمانها را گريان كردند، زيرا دوست مشتاق لقاى دوست است.
حضرت امير عليه السّلام ميفرمايد: من حسنين را از روى سينه ی زهراء برداشتم....ادامه دارد