شیرینی مهمانی
چه شیرین است مهمانی!!
اولین سال مهمانی خدا، حدود 30 سال پیش مانند امسال، بهار قرآن با بهار طبیعت مقارن شده بود.
دختران 9 ساله کم طاقت، از آجیل و کلوچه پشمک و رنگارنگ های عیدانه دل کنده و منتظر سفره ی ضیافت بودند؛ خاگینه های دستپخت مادر با پارچ شربت بیدمشک دلشان را آب می کرد.
جوی آبی از کنار خانه ی شان روان بود، گاهی از فرط تشنگی روی خاک های نمناک جوی می نشستند و گاهی لباسها را خیس!
برای سرگرمی و سپری شدن روز به دنبال درختان توت کنار جاده، به تکان دادنش مشغول بودند. سبدهای رنگی را پر از توتهای سفید و سیاه می کردند تا افطار، به انتظارِ خوردنش بودند.
الگوهای خوبی مثل پدر داشتند؛ صبح علی الطلوع تا آفتاب غروب با دهان روزه، چینه های باغ های مردم را می چیند و سقف و ستون خانه های آبادی را می ساخت، این الگوی عاشق، روزه داری را عاشق تر می کرد. عرق از جبین پدر سرازیر بود، لبهای خشک شده و رنگ پریده اش، فریاد روزه داری داشت ولی ذره ای خم به ابرو نداشت و به قولش لذت افطار را با هیچ چیز عوض نمی کرد.
اشکهای او موقع خلوت و مناجات، عشق ماه مبارک را دو چندان می کرد.
سحرهای رمضان را بدون معطلی با نوای اللهم انی اسئلک من بهائک.... از تلویزیون سیاه و سفید، اهل خانه را پای سفره ی سحری حاضر می کرد.
عشق به خانواده، مادر، پدر، مهم تر انجام تکلیف، روزهای نسبتا گرم و طولانی را برایمان آسان می کرد.
نوستالژی روزهای روزه داری ما: مسجد، نماز، دعای روزانه و تعقیبات با صدای آهنگین و لرزان پیرمرد آبادی از مأذنه ی مسجد به گوش می رسید؛ (یا علی یا عظیم، اللهم ارزقنی حج بیتک الحرام، اللهم اغن کل فقیر) بود.
دعای صدبند جوشن کبیر و خوابی که در نیمه شب چشمانمان را می بست، با شیشه ی آب و خوراکیهای بچگانه و زمزمه ی «خلصنا من النار یا رب» تا «الهی بمحمد، بفاطمه... » قرآن به سر، آن شب صبح می شد.
در انتظار دورهمی ختم قرآن روزانه و در لیست خوانندگان قرآن منتظر تا شاید چند خط صفحه ی قران نصیبمان شود و این خواندن در جمع همانند یک ختم کامل بود.
محضر خدا، مناجات، معرفت، آغوش خدا را نمیفهمیدیم، ولی رمضانش را دوست داشتیم.
شهر خدا اشتیاقی دارد که هیچ چیزی مانع او نمی شود.
در شهر خدا آب می بینیم ولی در انتظار سفره ی او چشم به روی آب می بندیم تا به وقت ملاقات از دستان معشوقه یمان جرعه ای بنوشیم.
محشری در این ماه به راه است.
دست و پای شیطان غل و زنجیر است. انفاس و خفتن و بیداری همه حساب است.
در ضیافت معشوق گرسنگی و تشنگی همه و همه... به یک لبخند میزبان ارزش دارد. اندکی صبر با طبق های پذیرایی صاحبخانه با رویِ گشاده و آغوشی دل نواز، همه ی تعب هایم را تیمار است.
✍فاطمه وجگانی
سطح سه تعلیم و تربیت جامعه الزهرا
کارشناسی ارشد روان شناسی
@talabemoshaver99
@banovantavanmand1400