سال هفتم یه دفتر شعر داشتم که در واقع دفتر نقاشی بود و نصف بیشترشو تو ردیف آخر زنگ ادبیات شعر می نوشتم ؛

دوباره چشمم خورد بهش و دیدم از اون همه شعری که نوشتم همه شو دور انداختم به غیر یکی؛

واقعا اون همه شعر نیمایی رو چیکار کردم ؟

در هیچ پیدا نمی شوم در بی نهایتی آشکار هم نیستم در جایی که هیچ کس نخواهد ماند هیچکس نخواهد رفت و هیچ نشانی مرا نشان نمی دهد . طوری است که من هرگز وجود نداشته ام من در نبودن زندگی می کنم ؟ و در این نبودن حجمی از خاموشی درحال پیچش در اشتیاقی بی پایان در من ، درحال گردش است . .Fari