خنده فقط اشکی بود که من نمیتونستم اونو بریزم.

عه نگفتم ساعت دوازده ظهر قبل اینکه بریم مدرسه تعطیل کردن

-

کسی جای تو نیست پس فقط خودت میدونی چه روز سختی رو گذروندی

اولین وعده درست حسابی بعداز یک روز پرکار و خسته کننده. نمیدونم کل روز رو چطوری بدون غذا دووم آوردم فقط میدونم آخرش به این وعده سنگین نیاز داشتم، نه که جبران کنه وعده‌های خورده نشده رو، نه، که من بتونم حال بد امروزمو سرش خالی کنم‌.

به اینکه میتونم دووم بیارم شک ندارم اما الان نیاز دارم بشینم و تا صبح گریه کنم

من عاشق اون لحظه‌هایم که یه چیز قدیمی میخونم و دوباره اون لحظه‌هایی که گذشتن و حسشون دوباره توی ذهنم ساخته میشن =)))))))))))

امروز بعداز ماها خاله‌های نازنینم امدن (یکیشون براش یه مشکلی پیش آمد نتونستم بیاد ناراحت شدم) و من دوباره امید و انگیزه‌م به زندگی برگشت. حقیقتش بچه‌ها دیدن آدم‌هایی که خیلی وقته ندیدمشون، دیدنشون، باهاشون حرف زدن واقعا حالمو خوب میکنه. کلی باهم حرف زدیم، چایی خوردیم، چغندر و شلغم درست کردیم، تخمه خوردیم، چایی خوردیم و و و میدونم این یک هفته بخاطر آنفولانزا شل کرده بودم، شل که نه کلا درس نمیخوندم و فقط سه شنبه که بهتر شدم نشستم خوندم (که تعطیل شدم)، خلاصه با این وجود امروز هم چیزی نخوندم چون به یک حال خوب نیاز داشتم؛ پس حموم کردم، آبرسان زدم، لباسای خوشگل و رنگی رنگی پوشیدم، لاک زدم، برای صورتم ماسک گذاشتم، بیرون رفتم و با آدم‌های موردعلاقه‌م حرف زدم.

از امروزی که گذشت. ۰۴ / ۹ / ۲۰