دعا نکنید سایه ی رنج از زندگی م کم شه... آدمی زاد با درد زنده ست و کاش بتونم قدمو ازین درد بلند تر کنم

دعا کنید سربلند این روزا رو بگذرونم و خدا به من ببخشه قصورمو

و اون چیزی که ویران شده بهتر از قبل بنا شه

ببخشید... شب بخیر

یادت باشد، یک مبارز حقیقی امکان خستگی دارد اما حق آزادباش نه.

من مردم عزیزمان را به بی‌تفاوتی دعوت نمیکنم، به نظارت نکردن دعوت نمیکنم؛ آنها را به اهتمام در مسائل اساسی کشور دعوت میکنم؛ امّا اصرار میکنم که برخوردها نه از سوی مردم نسبت به مسئولین و نه از سوی مسئولین نسبت به منتقدین، تخریبی نباید باشد؛ نه تحقیر باشد، نه اهانت باشد.۱۳۹۴/۰۱/۰۱ بیانات در حرم مطهر رضوی

[در محیط نظامی] هیچ مانعی ندارد که اگر شما می‌خواهید به زیردست خود جمله‌ی توبیخ‌آمیزی بگویید، آن را با تعبیراتِ جمع به کار ببرید: شما این کار را اشتباه کردید، من شما را توبیخ می‌کنم، شما باید مورد شماتت قرار بگیرید. لازم نیست مثلاً بگویید، مردکِ فلان فلان شده، چرا این کار را کردی. در کلمات و برخوردها، مطلقاً اهانت را بربیندازید و ریشه‌کن کنید؛ چون خلاف شؤون اسلامی است. امیرالمؤمنین(ع) فرمود: «انّی اکره لکم ان تکونوا سبّابین»(۱). فحّاش نباشید، بددهنی چیز بدی است؛ لیکن سهل‌انگاری در این کارها هم بد است. رفیق و غیر رفیق را هم ملاحظه نکنید، در رودربایستی هم گیر نکنید؛ آیین‌نامه‌ی انضباطی را با قدرت تمام اعمال نمایید.۱۳۶۹/۱۰/۲۲ بیانات در دیدار فرماندهان عالى‌رتبه نظامی و انتظام

لب تشنه بود ، در پی یک چکه آب بود...

سلام حضرت لبخندهای پر امّید... سلام عمق نگاهت رهایی از تردید سلام چفیه دوشت نوید صبح سپید سلام امامِ جوان های جان فدای شهید... چطور بر سر نامت شهید بگذاریم؟!

دوباره رو به جوان های بی قرار بایست... بگو برای رسیدن به قله راهی نیست! بگو سکوت حسینیه امام از چیست؟... چقدر بغض فروخورده در دلش جاریست هجوم لشکر باران شدیم و میباریم

بیا و طعنه به سرسبزی بهار بزن و وعده های خدارا بلند جار بزن تبسمی به روی جمع بی قرار بزن بیا دوباره و آن پرده را کنار بزن... مدام در پی راهی برای دیداریم

آهای عاشق پرواز کرده ی خوش بخت! بیا و شعر بخوان مرد روزهای سخت! بخوان نهال نحیفی کنون شدست درخت:) مراقبیم عزیزم خیالت از ما تخت نود شب است همه حاضریم و پاکاریم