[در محیط نظامی] هیچ مانعی ندارد که اگر شما می‌خواهید به زیردست خود جمله‌ی توبیخ‌آمیزی بگویید، آن را با تعبیراتِ جمع به کار ببرید: شما این کار را اشتباه کردید، من شما را توبیخ می‌کنم، شما باید مورد شماتت قرار بگیرید. لازم نیست مثلاً بگویید، مردکِ فلان فلان شده، چرا این کار را کردی. در کلمات و برخوردها، مطلقاً اهانت را بربیندازید و ریشه‌کن کنید؛ چون خلاف شؤون اسلامی است. امیرالمؤمنین(ع) فرمود: «انّی اکره لکم ان تکونوا سبّابین»(۱). فحّاش نباشید، بددهنی چیز بدی است؛ لیکن سهل‌انگاری در این کارها هم بد است. رفیق و غیر رفیق را هم ملاحظه نکنید، در رودربایستی هم گیر نکنید؛ آیین‌نامه‌ی انضباطی را با قدرت تمام اعمال نمایید.۱۳۶۹/۱۰/۲۲ بیانات در دیدار فرماندهان عالى‌رتبه نظامی و انتظام

لب تشنه بود ، در پی یک چکه آب بود...

سلام حضرت لبخندهای پر امّید... سلام عمق نگاهت رهایی از تردید سلام چفیه دوشت نوید صبح سپید سلام امامِ جوان های جان فدای شهید... چطور بر سر نامت شهید بگذاریم؟!

دوباره رو به جوان های بی قرار بایست... بگو برای رسیدن به قله راهی نیست! بگو سکوت حسینیه امام از چیست؟... چقدر بغض فروخورده در دلش جاریست هجوم لشکر باران شدیم و میباریم

بیا و طعنه به سرسبزی بهار بزن و وعده های خدارا بلند جار بزن تبسمی به روی جمع بی قرار بزن بیا دوباره و آن پرده را کنار بزن... مدام در پی راهی برای دیداریم

آهای عاشق پرواز کرده ی خوش بخت! بیا و شعر بخوان مرد روزهای سخت! بخوان نهال نحیفی کنون شدست درخت:) مراقبیم عزیزم خیالت از ما تخت نود شب است همه حاضریم و پاکاریم

زبان به طعنه گشودند: جا زدی رفتی! ولی شما به جهان پشت پا زدی رفتی دم از بشارتِ نصر خدا زدی رفتی به سان حضرت موسی عصا زدی رفتی شکافت نیل و ما در پی تو بسیاریم

۲۱ می روز جهانی چای... 🥺💔 ‌ #مرگ_بر_آمریکا #مرگ_بر_اسرائیل