نوشته بود به دنبال طی الارض نباش تو برای پیمودن راه های آسمون آفریده شدی:)))

گویا شکسته بغض تلخ ابرها در من بارانی ام ... بی چتر نزدیکم نیا لطفاً!

سرما مرا خورده منِ دل گرم دیروزی . . . یادت بخیر ای روزهای چای اویشن!

ها کن ببین شاید نفس هایم به من برگشت! پرتاب کن من را درون کوره ی آهن

اینجا زنی در حسرت پرواز میمیرد! این‌جا زنی افتاده در چنگال اهریمن

شخصیت پاکِ زنی اینجاست زندانی! در این کتاب زردِ بی پروای مستهجن

در خود اسیرم من . . . میایی یک تبر بردار! آزاد کن من را بیا! لطفاً مرا بشکن

این زخم ها راه رهایی من از بند است! خون دلم بیرون زد از زندان پیراهن

شاید کسی شد قهرمان قصه ای تاریک... شاید تو! شاید آن چراغ سبز چشمک زن

چشمان تارم را به پیچ جاده میدوزم این چشم های تار من ، اینهم نخ و سوزن

هیزم بیاور آتش پخت و پزش با من! حالا سلام ای روزهای چای آویشن

همراه وصل کردن کلمه های غزلم به هم حال من متغیر بود از بغض شروع شد و بغض تلخ ابرها شکست! و آخر غزل به سلام آویشن رسیدم🌱 نگران حال بد نباشیم ، خدا محول الحول و الاحواله. . . ــ یا مدبر الیل و النهار! حول حالنا الی احسن الحال:)