من فهمیدم خیلی چیزا هست که تا حد مرگ دوستشون دارم و میتونم بهشون برسم اما زندگی مو گیر انداختم وسط غصه اونهایی که فعلا یا اصلا خدا برام نخواسته

من دیگه نرفتم نقد شعر ، من دیگه با دوستام نرفتم پارک ، من نرفتم سراغ کسب و کار من نرفتم قرآنمو حفظ کنم من نرفتم عین آدمیزاد واسه باشگاه طنز مطلب بنویسم من داستانامو نصفه ول کردم من پارچه خیاطی مو برش زدم و ندوختم من بینوایانو شروع کردم و تموم نکردم من....

تازه اینا کارهای خیلی دم دستیه

معلوم نیست چقدر کار جدید هست که میشه گشت و پیداش کرد

چقدر ذهن آدم محدوده اونی رو میخواد که نداره

من نشستم دونه دونه کارهایی که نمیشه یا ممکنه نشه رو ردیف کردم و به خاطرش خشمگین شدم چرا هیچ وقت دونه دونه کارهایی که میشه منو به ادامه مصمم نکرده؟

تازه فقط خدا میدونه که چقدر ازین شدنا شدنیه و چقدر ازین نشدنا نشدنی

شما صدای نقاره خانه ی حرم حضرت معصومه سلام الله علیها را میشنوید:

الهی قادر مطلق تویی پروردگارا دشمنانت را به دستان ما مجازات کن صدای شهید تهرانی مقدم

آخ خدا

واقعا چقدر چیزهای بی ارزشی مارو آزرده خاطر می‌کنه

بدقولی یه آدم