ما پی تذکره ی کرب و بلا می گردیم شهدا شاه ذبیحأ به قفا را دیدند

نشد تو را بنویسم تمام دفتر سوخت...

کاش منم اینهمه سبز بودم

اخی یدونه ازین شیشه کوچولوها داشتم توش جوونه زده بود برده بودم مدرسه گذاشته بودم روی طاقچه باریک کنار دستم نمیشد بهش بگی طاقچه اصن اون کنارشم کاغذ چسبونده بودم: می‌خواستند دفن مان کنند ولی ما بذر بودیم

هرچه تبر زدی مرا زخم نشد جوانه شد

چقدر دنبال شعرای جوونه دار میگشتم

پس زخم هایمان چه ؟ ــ نور از میان همین زخم ها وارد میشود...

هعی

لحظه های گریستن در من ...

دقیقا این شعرم خصوصاً الان :