نفسی ره‌زن و غولم، نفسی تند و ملولم نفسی زین دو برونم، که بر آن بامِ بلندم

ارباب...دلم میخواد برات بخونم باز

چیزی گیر کرده بین ویلچر و بال مرددم

چیزی گیر کرده لای دری که بستم چادر خودم

چیزی گیر کرده لای دولب تو حرفی که من میخواهم

چیزی گیر کرده در پستی و بلندی چشمان تو روح من

چیزی گیر کرده توی کفش های خاکیِ تو جاده ی زندگی من

چیزی گیر کرده آسمانی که تو خواستی از من ، در زمین

چیزی گیر کرده آن چیز منم! من در حفره ی ناشی از گاز زدن آن سیب ممنوعه گیر کرده ام

چیزی گیر کرده آن چیز منم من درست در صحنه توبه ی آدم و حوا متوقف شده ام من در زمینم و چون آن صحنه را خوب بازی نکردم گیر کرده ام

چیزی گیر کرده آن چیز منم من در لحظه چسبیدن و کندن گیر کرده ام

چیزی گیر کرده آن چیز منم من در قعر چاهِ نونِ من گیر کرده ام