رو به روی یک موکب معطل می‌شوم، حدود سی دقیقه. انگار فقط برای این بود که لبخند ابومهدی را روی کتیبه موکب کناری ببینم. لبخندهایش عهدهای قدیم من را یادم می‌آورد. #یادداشت #الی_الله ²⁷ #روز_هشتم

یک دختر بچه به تقلید از مادرش به نماز می‌ایستد. موهایش را دو طرف سرش بافته و روسری ندارد. لباسش آستین کوتاه است و لاک انگشتانش می‌گوید بی‌وضوست. یک نماز که کاملا از قاعده خارج است. تند تند حرکاتش را انجام می‌دهد تا به قنوت برسد، انگار اصل نماز اینجاست. چندتا ورد زیر لبش تکرار می‌کند و بعد حدقه چشم‌هایش را می‌گرداند. می‌خواهد مطمن شود کسی تماشایش نمی‌کند. بعد دست‌هایش را می‌برد جلوی دهانش، انگار یک سر محرمانه می‌خواهد به خدا بگوید. بعد همانقدر سریع نمازش را تمام می‌کند. یادم می‌آورد که من همه حاجتم الی الله، حاجت‌های درِ گوشی که اگر غیر خدا کسی بشنود مسخره‌ام می‌کند. #یادداشت #الی_الله ²⁸ #روز_هشتم

پیشانی رفیق بوسیدنی‌ست، به نیابت از پیشانی پیامبر. رفیق، بشیرا نذیراست. رفیق‌های بلند قدِ من یا سایه می‌کنند روی سرم یا دستم را می‌کشند تا آن بالا. همه‌ی بیست سالِ سختِ قبل ارزشش را داشت که حالا دوتا «رفیق» داشته باشم. و سجده شکر به من واجب است که با یکی از آنها همسفرم. #یادداشت #الی_الله ²⁹ #روز_هشتم

از بُستان ابوریاض به منزل ابوعادل و از حکومت ابوسجاد به مُلک ابالحسن می‌رسیم. نجف گرم نیست، داغ است. پیشانیِ گُر گرفته زمین است، حد اعلای حرارت عشق است، تبِ بالا گرفته‌ی جهان است؛ به دامنِ جان جهان. من را به صبر می‌آزمایند، رسیده‌ایم ولی به شهر، نه شَه. قولِ عصر را گرفتیم. #یادداشت #الی_الله³⁰ #روز_نهم

اینترنت را که روشن می‌کنم هفت_هشت‌تا اعلان تماس و پیام می‌آید. عمو بعد از تماسهای بی‌پاسخ یک پیام کوتاه فرستاده:«منم آمدم.» تماس می‌گیرم تا بفهمم قصه چیست. توضیح می‌دهد تنهایی زده به جاده و فاصله‌ایی با مرز ندارد. می‌خواهد اگر شد با ما همراه شود. می‌پرسم بابا توضیح نداده است که چطور به هم برسیم. عمو می‌گوید:«هنوز چیزی نگفته‌ام.» باورم نمی‌شود قبل از همه چنین خبری به من رسیده باشد، انگار به صورت جدی بزرگ شده‌ام. #یادداشت #الی_الله³¹ #روز_نهم

این تصویر برای شما معنای خاصی نخواهد داشت. من عادت کرده بودم هر بار از پشتِ سقف‌های این چنینی بابا را ملاقات کنم. یک ساعت و بیشتر از آن دور می‌زنم، نه رخی نه نیم رخی نصیبم نمی‌شود. خسته و گرفته پناه می‌برم به آغوش رواق، آنجا که حداقل باهم زیر یک سر پناهیم. #یادداشت #الی_الله³² #روز_نهم

«بالاخره دیدم، بالاخره رسیدممممم» پیام می‌دهم، اگر لب باز نکنم خفه می‌شوم از شعف. هرکه رخِ بابا را ندیده دستی به مستی نبرده. #یادداشت #الی_الله³³ #روز_نهم

هزار و یک بیت خوانده‌ام، ادعیه را دور کرده‌ام، حرف زده‌ام و هنوز مجنونم. واژه واژه مست‌ترم می‌کند زیارت نامه. بی‌خود شده‌ترینِ خودم تا امروز. آدمهایی که تو را بلدند از عمق سخن می‌گویند. حالم را با بیت به نمایش می‌کشد، انقدر رو به روی گنبد می‌خوانم که حنجرم آب لازم شود. چرا روحم از زینِ جسم خود را پایین ننداخت؟ #یادداشت #الی_الله³⁴ #روز_نهم

ابو عادل سفره‌های رنگین پهن می‌کند برای ما. وقتِ نهار ظهر خواب بودم، هرچقدر صدایم می‌کنند بیدار نمی‌شوم. عرب‌ها حساسند همه دور سفره باشند برای همین بارها تلاش می‌کنند من را بیدار کنند. مِنار، نوه هشت ساله ابوعادل، می‌آید بالای سرم. یک بوسه می‌کارد روی گونه‌ام و می‌رود. این بهشتی‌ترین بیدار شدنی بود که تجربه کردم. فکر کن تشنه می‌روی سراغِ سفره و با پپسی مواجه می‌شوی. عطش و وجدان با هم گلاویز می‌شوند. رفیقِ راه بازوی وجدانم را می‌فشارد و اکثریت پپسی‌ها توی سینی برگشت می‌خورد. شب که سفره شام پهن می‌شود بطری جدید می‌بینیم. نوشابه خوش طعمی نیست اما پشت به پشت هم دادن برای وسعت بخشیدن به عقیده‌های قلبی‌مان حسابی بهمان می‌چسبد. #یادداشت #الی_الله³⁵ #روز_نهم

در صف تفتیش طرح دیوار‌ها را می‌بینم. فکر می‌کنم ایده‌اش از کجاست. یادم می‌آید از «الف بین قلوبهم¹». شاید طرح قلب شیعیان امیرالمومنینﷺ است که در هم گره خورده و یکی شده. همین‌هایی که اینجا التماس دعا می‌گویند مدام. ¹. و ميان دل‌هايشان الفت و پيوند برقرار كرد كه اگر همۀ آنچه را در روى زمين است، هزينه مى‌كردى نمى‌توانستى ميان دل هايشان الفت اندازى، ولى خدا ميان آنان ايجاد الفت كرد؛ زيرا خدا تواناى شكست ناپذير و حكيم است. [آیه ۶۳ سوره مبارکه انفال] #یادداشت #الی_الله³⁶ #روز_دهم

خدا برای هیچکس نخواهد ولی بر من گذشت. بالاخره این بخش مفاتیح منهم افتتاح شد. #یادداشت #الی_الله³⁷ #روز_دهم