کاش اون دوستای مجازی توی مدرسمون بودن یا حداقل توی یه شهر بودیم اینطوری دیگه حسرت دیدنشون رو نمی‌کشیدم

یه روز تو راه خونه بودم داشتم از مدرسه میومدم یه پسره با شلوار کارگو و تیشرت خیلی لش و کلاه کپ داشت جلوم راه می‌رفت یه لبخند هم داشت دوبار برگشت نگام کرد من ترسیدم بعد دیدم وایساد گفت بفرمایید من اکلیل بارون شدم اصلا انتظار نداشتم بعد دیدم میخواسته بشینه اول گذاشته من رد شم😭 ولی برام جالب بود آنقدر احترام گذاشتن به یه شخص میتونه فردی رو خوشحال کنه واقعا زیبا بود دیدن همچین افرادی توی جامعه

شاید من بد گفتم و با جزئیات نگفتم ولی اون لحظه جالب بود و زیبا شاید برا خیلیاتون جال نباشه ولی اینکه تو بلد باشی با یه فرد توی جامعه چطور رفتار کنی واقعا زیباست