سلام آقای امام حسین ساده و بی آرایه بگو امسال مرا دوست نداشتی از روز اول به من نشان دادی امسال لیاقت حتی هیئت و روضه را ندارم هرچه فکر میکنم هر سال رزق محرم هایم کمتر و کمتر میشود .
دل گیر نشوی از من اما این روزها که مختص شماست هر اتفاقی در دستان خودتان میبینم اگر توفیق یک شب را نداشته باشم این را قسمت و قدر نمیبینم تنها چیزی که میبینم نخواستن شماست این که برایتان ارزشی ندارم نمیدانم اما قلبم میشکند دلم به درد می آید من شما را حس میکنم در تک تک اشک هایی که ریختم رویاهایی که ساختم تک تک نشدن ها و نرسیدن ها شدن ها و رسیدن ها من میبینم شما را .
اگر پارسال و سال های قبل وقتی خسته تر از هر وقت نا امیدتر از هر وقت بودم مرا میخریدی آن زمان که فکرش را هم نمیکردم به برنامه ی روضه و هیئتی مرا رساندی آن هم نه یک بار چند بار من آن شب ها شما را دیدم .
یک سالی که بابا رضا لیاقت محرم در مشهد را به من عطا کرد شما را دیدم.
برای آن سالی که عمه معصومه جان اجازه داد در حرمش باشم شما را دیدم برای اربعینی که شاید قرار نبود بروم اما کمتر از دو ساعت در ماشین به سمت مرز نشسته بودم شما را دیدم وقتی جای خواب در مسجد سهله آقا صاحب الزمان(عج) برایمان پیدا شد وقتی بهترین لحظه های عمرم را در مسیر طی کردم شما را دیدم .
من شما را بین الحرمین به اندازه ی همان نماز دو رکعتی که خواندم دیدم من همیشه شما را میبینم.
من این روز ها هم میبینم که انقدر بد و نالایق شده ام که نمیدانم چگونه توصیف کنم کاش امشب جواب حرف هایم را بدهید کاش جواب دل شکسته ام را بدهید.
کاش حداقل فقط روزنه نوری نشانم بدهید کاش فقط یک بار دیگر برایتان اندازه ی گرد خاکی ارزش داشته باشم .
به قول اقای ستوده امشب این خیال را راحت کن یا بخر مرا...
حرف ها زیاد است اما اشک ها بیشتر کاش......
این طلبِ دعای خیر از امام زمان روحی فداه
در انتهایِ پیامهای رهبری، به شدت دلمو میبره. :)))