چیزی برای وصف‌حال ندارم ، در بساطم چیزی جز دلتنگی‌ و در کوچه‌ی واژه‌ها هیچ‌ وسیله‌ای برای ابراز دلتنگی ندارم ، انگار فقط وصال است که آتش دل را می‌نشاند و حالا شاهد شب‌گردیِ کوچه‌های ایرانمی دستم از شما دور و روحم اما مثل همیشه خوابیده در رواقت ، از دوری‌شما دلتنگ که هیچ ، دل‌مرده شدیم.

ولی آقا ، ما هنوزم دلمون خوشه و میگیم که درسته نرسیدیم بهتون ولی شما یادمونی ، میگن اول شما دلتون تنگ میشه و بعد آدما رو دعوت میکنی تا بیان به دیدارت ، شاید دلتنگ‌ما نبودین اما ما هنوزم دلمون به حلاوتِ حب‌‌شما خوشه و صدای تو سرم میخونه ، منو میشناسی ، مگه‌نه ؟(: .. منو میبینی مگه‌نه؟ نیومدم کنارتون اما از تو عکسامَم حسین ، دوستت‌دارم از همون اسم‌هایی که زائرات کنارتون بردن و گفتن ، گفته سلام‌برسونیم ، از همون صدا و نوا از تو همون عکسا و بعدِمنزل دوستتون‌دارم :)

اسمتو بردم اومد فاصله یادم ؛ من جوونیمو تو این فاصله دادم.

اگه یه‌روز دیدی کربلات غباره ؛ من‌ همون خاکسترم که توی بادم.

مگه‌نه ؟ :)))))))))

-

ببخش‌مارو ، خیلی کم‌گذاشتیم برات آقا.

-

بگو چه می‌کنند انسان‌ها ؛ آن‌گاه که تا سرحد مرگ دلشان برای تو تنگ می‌شود ؟..

ء.

از اعماق حنجره‌اش فریاد می‌کشد ، ذکر شیرین‌تر از عسل حسن ، راست می‌گفت ، اسمت را دوست‌دارم ، خستگی را از یادم می‌برد ، لبخند روی لب‌هایم پهن می‌کند و قند گوشه‌کناره‌های قلبم جاخوش می‌کند. مردم من را امام‌حسینی صدا میزنند اما این حوالی تا به حال از علاقه‌ام به شما برای کسی گمانم نگفته بودم ، که آنگاه که کسی از میان لب‌هایش صدا میزند [ امام‌حسن ] خنده قدم‌قدم از گوشه‌های چشمم سرازیر می‌شود‌. حال به‌من بگو ، چگونه انقدر غریبی ؟:))))