ء.

از اعماق حنجره‌اش فریاد می‌کشد ، ذکر شیرین‌تر از عسل حسن ، راست می‌گفت ، اسمت را دوست‌دارم ، خستگی را از یادم می‌برد ، لبخند روی لب‌هایم پهن می‌کند و قند گوشه‌کناره‌های قلبم جاخوش می‌کند. مردم من را امام‌حسینی صدا میزنند اما این حوالی تا به حال از علاقه‌ام به شما برای کسی گمانم نگفته بودم ، که آنگاه که کسی از میان لب‌هایش صدا میزند [ امام‌حسن ] خنده قدم‌قدم از گوشه‌های چشمم سرازیر می‌شود‌. حال به‌من بگو ، چگونه انقدر غریبی ؟:))))

همونجا .. دقیقا همونجا که سدرضا میگفت ، تو کریمی نمک‌زندگی نیستی همه‌زندگیمی ، نورعینی رحمت‌واسعه قبل امام‌حسینی ، تو اولین امام‌زاده‌ی عالمینی :)))))))))

بوی طعام سفره خودش می‌کشد مرا تا خانه‌ی تو راهنما احتیاج نیست :)

این‌صدا هی‌ ته‌دلم داد میزنه [ وَ تسلیمُ الی‌الله راضیاً بِه .. ] حالا خداجونم دیدی بنده‌ها خودشو لوس میکنن برات ؟ سرشونو پایین میندازن و با یه التماسِ گرم‌ونرم ازت میخوان ؟ من ازت میخوام خِیرش کنی ، این شاید واقعا دعاهای شیرین و خوشگل‌تری باشه :))))

حالا بنده‌ی خوب خدا که الان نمی‌دونم کجای این سرزمین داری این پیامو میخونی اما امیدوارم خدا خِیرش کنه برات :))))))

دیگه تموم‌شد ، حلالم‌کن نمردم برات حسین‌جان :))))

نگاه میکنم به نگاه‌های حیرون و پر از اشکِ‌مردم و صدای مداح که پر بغص گفت تموم‌شد. چشم‌های‌ دوخته شده به خوندنِ حسین‌طاهری و نوای [ بدون‌ روضه آخه سخت می‌گذره ]..

دنیای بی‌کربلا واسم هرثانیه داره سخت‌ میگذره‌.