🚦نقش نخبگان علمی در جنگ به قلم ✍ #دکتر_امین‌اله_رحمانی‌پور نخبگان علمی در دوران جنگ نقشی حساس و مهم ایفا می‌کنند. از یک سو، آنان به‌عنوان صاحبان دانش و تخصص، می‌توانند در خدمت اهداف نظامی و دفاعی قرار گیرند و با ارائه راهکارهای علمی و فناورانه به ارتقای توان دفاعی کشور کمک کنند؛ نمونه‌هایی چون طراحی تسلیحات پیشرفته، بهبود سیستم‌های ارتباطی یا توسعه روش‌های پزشکی و بهداشتی برای مجروحان جنگی در همین راستا قرار می‌گیرد. برای مثال، نخبگان علمی در طراحی تسلیحات پیشرفته نقش‌های متنوع و تأثیرگذاری ایفا می‌کنند که معمولاً به‌صورت تحقیق بنیادی، تبدیل دانش به فناوری کاربردی، و نظارت نظامند بر توسعه نظامی تجلی می‌یابد؛ برای مثال در دوران جنگ جهانی دوم فیزیک‌دانانی که در پروژه منهتن شرکت کردند مسئولیت هدایت پژوهش‌های بنیادی و هماهنگی میان رشته‌ها را برای تولید انرژی هسته‌ای به‌عهده داشتند، یا در بریتانیا تیم‌های تحقیقاتی(مثل کوشش‌های مربوط به رادار) با توسعه فناوری‌های تشخیص و هشدار توانستند قابلیت‌های دفاعی را ارتقا دهند؛ مهندسانی چون فرانک ویتل در پیدایش موتورهای جت مؤثر بودند. همچنین دانشمندان و ریاضیدانان در برنامه‌های رمزگشایی و تحلیل اطلاعات (مثلاً بلچلی پارک) نقش محوری داشتند. از سوی دیگر، نخبگان علمی می‌توانند با تحلیل‌های اجتماعی، اقتصادی و روان‌شناختی خود به کاهش آسیب‌های ناشی از جنگ در جامعه یاری رسانند و برای مدیریت بهتر بحران‌ها راهکار ارائه دهند. نخبگان علمی با ابزار تحلیلِ دقیق و رویکردهای میان‌رشته‌ای می‌توانند تأثیرات مخرب جنگ را در سطحِ فردی و جمعی کاهش دهند. روان‌شناسان و جامعه‌شناسان می‌توانند الگوهای آسیب‌پذیری و شناسایی گروه‌های در معرض خطر را به‌گونه‌ای تدوین کنند که خدمات حمایتی (مثل مراکز مشاوره، برنامه‌های توان‌بخشی روانی و مداخلات حمایتی برای کودکان و خانواده‌ها) هدفمند و مؤثر ارائه شود. پژوهشگران سلامت و علوم پزشکی با طراحی پروتکل‌های فوری برای مراقبت از مجروحان، پیشگیری از شیوع بیماری‌ها در جمعیت‌‌های جابه‌جا شده و آموزش نیروی انسانی سلامت، می‌توانند تلفات و بار بیماری را کاهش دهند. علاوه بر این، اقتصاددانان و برنامه‌ریزان می‌توانند بسته‌های سیاستی برای حفظ معیشتِ آسیب‌دیده، توزیع کارآمد منابع، و راهکارهای بازسازی اقتصاد محلی پیشنهاد دهند تا از فروپاشیِ بازارهای محلی و فقر عمیق جلوگیری شود. همچنین نخبگان می‌توانند در سطحِ کلان به مدیریت بحران کمک کنند؛ از طریق جمع‌آوری و تحلیل داده‌های میدانی برای اخطار زودهنگام و تخصیص بهینه منابع، طراحی سامانه‌های تاب‌آوری شهری (مثل شبکه‌های تأمین آب و برق مقاوم‌تر)، و ایجاد راهکارهای آموزشی جایگزین (آموزش از راه دور، بسته‌های آموزشی فشرده) تا جریان یادگیری قطع نشود. با این حال، جنگ همواره نخبگان علمی را در موقعیتی دشوار قرار می‌دهد؛ زیرا بسیاری ناچارند میان ادامه فعالیت‌های علمی در کشور یا مهاجرت به سرزمین‌های امن‌تر، انتخاب کنند. در صورت مهاجرت، توان علمی کشور تضعیف می‌شود، و در صورت ماندن، ممکن است پژوهش‌های آنان به شدت تحت تأثیر فضای جنگی قرار گرفته و از مسیر اصلی خود منحرف شود. بنابراین، نخبگان علمی در زمان جنگ، هم ابزاری برای بقا و پیشبرد اهداف کوتاه‌مدت کشور محسوب می‌شوند و هم سرمایه‌هایی که آینده علمی و توسعه بلندمدت کشور به حضور و فعالیت آزادانه آنان وابسته است. تجربه‌های انقلاب اسلامی و نظام جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که هرگاه در هر حوزه‌ای سازوکارهای مشارکت مردمی فراهم شده، توفیقاتی حاصل شده است. بنابراین می‌توان گفت یکی از مهم‌ترین نقش‌های نخبگان در عرصه جنگ، طراحی و ارائه ابزارها و الگوهایی است که فرآیند «مردم‌محوریِ» عملیات را تسهیل کند. به‌عنوان نمونه، در جنگ اخیر به دلیل مشارکت گسترده مردم و حجم بالای گزارش‌های مردمی، ارائه گزارش از طریق تماس تلفنی چندین دقیقه طول می‌کشید؛ این کندی در ثبت و انتقال اطلاعات، ریسک اتلاف فرصت را افزایش می‌داد. اگر نخبگان علمی و فناوری به طراحی یک اپلیکیشن یا سامانه پرداخته بودند که ثبت، دسته‌بندی و اولویت‌بندی گزارش‌های مردمی را تسهیل کند، احتمالاً کارایی سامانه اطلاع‌رسانی و نقش‌آفرینی مردمی به‌طور چشمگیری افزایش می‌یافت. بنابراین از نخبگان علمی انتظار می‌رود با حل مسائل عملیاتی از این دست، ظرفیت مشارکت عمومی در صحنه‌های جنگی و پدافندی را به‌طور مؤثری ارتقا دهند. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهیدصدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

#گزارش_صوتی #کارگروه_تربیت_و_جنگ 🔰 موضوع: «"برتری" در یهود و اسلام و شکل دهی شاخص رشد» 🎙 دکتر رضا حبیبی #پادکست ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🔴 ائتلاف‌های نوظهور اقتصادی و افول اقتصاد آمریکا 📺 منتشرشده در کانال یوتیوب NTE podcast ✅ ترجمه و تنظیم از مرکز مطالعات آمریکا #مستند #افول_آمریکا ✅ مشاهده سایر فیلم های مرکز: http://ascenter.ir/?p=471 ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🔴 جایگاه مردم ایران در جنگ دوازده‌روزه و راهبردهای تقویت حضور مردمی #بخش_اول 🖊احمد محمدی؛ پژوهشگر حوزه حکمرانی مردمی پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) جنگ دوازده‌روزه، که در پی حمله نظامی اسرائیل و آمریکا به ایران رخ داد، تنها یک مواجهه نظامی نبود؛ بلکه آزمونی عمیق برای سنجش تاب‌آوری، هویت ملی و ظرفیت‌های جامعه ایرانی به شمار می‌رفت. در این جنگ، #مردم ایران نه در جایگاه مخاطبان منفعل، بلکه به عنوان کنشگران تاریخی و پیش‌برندگان جبهه مقاومت ظاهر شدند. حضور آنان در قالب اقدامات خودجوش، تولید محتوا و مقاومت روانی، گویای ظرفیت بالای جامعه در شرایط بحرانی بود. با تکیه بر مبانی نظری مقاومت مبتنی بر مفهوم «#جمهور فعال» در اندیشه انقلابی، می‌توان جایگاه مردم را در این رویداد تحلیل کرد و راهبردهای عملی برای تقویت نقش‌آفرینی مردمی در شرایط بحرانی و جنگی ارائه نمود. راهبردهای پیشنهادی شامل : سازماندهی غیرمتمرکز مردمی، تقویت گفتمان مقاومت، توانمندسازی اقتصادی-اجتماعی و مردمی‌سازی سیاست‌گذاری امنیتی است. نتیجه کلی این تحلیل آن است که آینده امنیت ملی ایران در گرو تقویت و ساماندهی ظرفیت‌های مردمی است، نه صرفاً تکیه بر ساختارهای بروکراتیک و نظامی. جنگ دوازده‌روزه، با وجود کوتاهی مدت، یکی از مهم‌ترین بزنگاه‌های تاریخ معاصر ایران بود که در آن مردم به عنوان ستون فقرات نظام، نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کردند. جامعه ایرانی در این جنگ نه تنها در برابر تهدیدات نظامی مقاومت کرد، بلکه در عرصه‌های فرهنگی، رسانه‌ای، اجتماعی و اقتصادی نیز ظرفیت‌های خود را به نمایش گذاشت. این واقعه، در واقع، صحنه‌ای برای «واقعیت‌یابی اجتماعی» بود؛ لحظه‌ای که در آن تعارف‌ها و صورت‌بندی‌های نظری کنار رفتند و کنش‌های واقعی مردم، حقیقت رابطه‌شان با نظام را آشکار ساخت. در این بستر، مفهوم «#مردم» در گفتمان انقلابی، مفهومی فعال، هوشمند و مقاوم تعریف می‌شود؛ برخلاف صورت‌بندی‌های تجددگرایانه که مردم را موجوداتی منفعل، بی‌هویت و نیازمند هدایت از بالا تصور می‌کنند. 🧩از حماسه‌سازی تا مقاومت فعال: جایگاه مردم در جنگ دوازده‌روزه بازتعریف ایرانیت بر پایه مقاومت در جنگ دوازده‌روزه، مردم ایران هویت ملی خود را نه در چارچوب ناسیونالیسم قومی و جغرافیایی، بلکه در بستر مقاومت و ایمان بازتعریف کردند. درک عمیق مردم از پیوند میان امنیت ملی و مقاومت منطقه‌ای، یکی از دستاوردهای مهم این جنگ بود. آنان هویتی چندلایه را به نمایش گذاشتند که هم ایرانیت و هم امت‌گرایی را در خود جای داده و این دو را به‌طور همزمان نمایندگی می‌کند. ظهور «انسان سیاسی» در صحنه عمل در این جنگ، مردم ایران در قامت «انسان سیاسی» ظاهر شدند؛ انسانی که نسبت به شرایط آگاه است، در برابر ظلم واکنش نشان می‌دهد و در فرآیند تصمیم‌گیری‌ها مشارکت می‌جوید. این انسان سیاسی در فضای مجازی با تولید محتوای حماسی و مقاومتی، و در سطح محلات با سازماندهی خودجوش، نقش مؤثری در مقابله با جنگ روانی دشمن ایفا کرد. این حضور، تجلی توانایی جامعه در حفظ انسجام و هویت در شرایط شوک‌های بیرونی بود؛ همان چیزی که از آن به «تاب‌آوری اجتماعی تعبیر می‌شود. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/t

🔴 جایگاه مردم ایران در جنگ دوازده‌روزه و راهبردهای تقویت حضور مردمی #بخش_دوم 🖊احمد محمدی؛ پژوهشگر حوزه حکمرانی مردمی پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) 🧩راهبردهای تقویت حضور مردم در شرایط جنگی و سخت سازماندهی غیرمتمرکز بر پایه شبکه‌های مردمی تجربه جنگ دوازده‌روزه نشان داد که سازماندهی مردمی در شرایط بحرانی از کارایی بالایی برخوردار است. این سازماندهی، برخلاف ساختارهای بروکراتیک، انعطاف‌پذیر، سریع و متناسب با شرایط محلی عمل می‌کند. شبکه‌های مردمی شامل هیئت‌های مذهبی، تشکل‌های دانشجویی، کانون‌های فرهنگی، شوراهای محلی و مساجد، توانستند در کوتاه‌ترین زمان، اطلاعات صحیح را منتشر کنند، روحیه مقاومت را تقویت نمایند و نیازهای اولیه را تأمین کنند. این نوع کنش در میدان نشان داد که می توان با: • ایجاد «ستادهای مردمی مدیریت بحران» در سطح محلات با مسئولیت شوراهای اسلامی و نمایندگان محلی. • آموزش عملیاتی «دفاع سایبری مردمی» به شهروندان فعال در فضای مجازی برای مقابله با جنگ روانی و اطلاعاتی دشمن. • طراحی سامانه‌های هشدار سریع و ارتباطی بین شبکه‌های مردمی و مراکز فرماندهی امنیتی. شبکه های مردمی را سازماندهی نمود . ✅ تقویت گفتمان مقاومت به جای ناسیونالیسم انفعالی ناسیونالیسم مدرن، مردم را در چارچوب مرزهای جغرافیایی و هویت‌های قومی محدود می‌کند و عموماً به انفعال و اتکای صرف به دولت می‌انجامد. در مقابل، گفتمان مقاومت، مردم را بخشی از «امت واحده» می‌داند و هویت را در بستر ایمان، عدالت و پایداری معنا می‌کند. تقویت این گفتمان، می‌تواند حس مسئولیت‌پذیری و مشارکت را در مردم افزایش دهد. برای این مهم می توان به ایده هایی چون : • بازخوانی و بازتولید حماسه‌های مقاومت معاصر (مانند دفاع مقدس و شهادت سردار سلیمانی) در رسانه‌های عمومی و مردمی. • الگوسازی از شخصیت‌های شهید و مقاوم به عنوان نمادهای پیوند دهنده ایرانیت و امت‌گرایی. • تولید محتوای چندزبانه و چندفرهنگی برای انتقال گفتمان مقاومت به جوامع منطقه‌ای و جهانی. اندیشید. ✅ توانمندسازی اقتصادی-اجتماعی پایه‌های مردمی تجربه تحریم‌ها و جنگ‌ها نشان داده است جوامعی که از اقتصاد مقاومتی و خودکفایی محلی برخوردارند، در شرایط بحرانی آسیب‌پذیری کمتری دارند. تقویت اقتصاد مردمی، نه تنها امنیت مادی را تضمین می‌کند، بلکه حس مالکیت و مسئولیت‌پذیری را در مردم تقویت می‌نماید. این مهم با روش هایی از قبیل • توسعه «تعاونی‌های زنجیره تأمین» در سطح محلی برای کاهش وابستگی به واردات و تأمین نیازهای اولیه در شرایط جنگ. • ایجاد «صندوق‌های قرض‌الحسنه مردمی» برای تأمین مالی پروژه‌های کوچک دفاعی و اجتماعی توسط خود مردم. • حمایت از تولیدکنندگان محلی و کوچک‌مقیاس به عنوان بخشی از راهبرد امنیت اقتصادی ملی. قابل دست یابی می‌باشد. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/t

🔴 جایگاه مردم ایران در جنگ دوازده‌روزه و راهبردهای تقویت حضور مردمی #بخش_سوم 🖊احمد محمدی؛ پژوهشگر حوزه حکمرانی مردمی پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) ✅ ضرورت مردمی‌سازی سیاست‌گذاری امنیتی یکی از درس‌های مهم جنگ دوازده‌روزه، ناکارآمدی سیاست‌گذاری‌های صرفاً بالادستی بدون مشارکت مردمی بود. امنیت ملی، تنها مسئولیت نهادهای نظامی و امنیتی نیست؛ بلکه حاصل تعامل هوشمندانه دولت و مردم است. مردم زمانی می‌توانند در امنیت ملی نقش مؤثری ایفا کنند که در فرآیند تصمیم‌گیری‌ها و برنامه‌ریزی‌ها مشارکت داده شوند. پیشنهادهایی همچون • تشکیل «شوراهای مردمی نظارت بر امنیت ملی» با حضور نمایندگان اصناف، تشکل‌های دانشجویی، هیئت‌های مذهبی و فعالان اجتماعی. • طراحی و اجرای «بازی‌های نقشه‌برداری بحران» در سطح محلات و دانشگاه‌ها برای آموزش جمعی مردم در مواجهه با تهدیدات نظامی و روانی. • ایجاد کانال‌های ارتباطی دوطرفه بین نهادهای امنیتی و شبکه‌های مردمی برای تبادل اطلاعات و هماهنگی عملیاتی. می تواند بحث های امنیتی را به سمت مردمی سازی پیش ببرند. در نهایت باید توجه داشت که ، جنگ دوازده‌روزه، تکرار معاصری از حماسه‌های تاریخی مقاومت ایرانی بود؛ حماسه‌ای که بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، امام خمینی(ره)، آن را بر پایه «جمهور فعال» بنا نهاد. در این جنگ، مردم نه تنها در برابر تهدیدات نظامی ایستادگی کردند، بلکه در عرصه‌های فرهنگی، رسانه‌ای و اقتصادی نیز ظرفیت‌های خود را به نمایش گذاشتند. تحلیل این تجربه نشان می‌دهد که آینده امنیت ملی ایران در گرو تقویت سه راهبرد کلیدی است: ۱. سازماندهی غیرمتمرکز مردمی با تکیه بر شبکه‌های محلی و انعطاف‌پذیر؛ ۲. تقویت گفتمان مقاومت به جای ناسیونالیسم انفعالی و جغرافیایی؛ ۳. توانمندسازی اقتصادی-اجتماعی مردم برای افزایش تاب‌آوری و کاهش آسیب‌پذیری. این راهبردها تنها در صورتی مؤثر خواهند بود که همراه با «مردمی‌سازی سیاست‌گذاری امنیتی» پیش روند؛ یعنی زمانی که #مردم نه به عنوان ابزار، بلکه به عنوان فاعلان اصلی در تعیین سرنوشت خویش مشارکت داده شوند. آینده امنیت ایران، نه در دیوارکشی‌های بروکراتیک و نه در انحصار تصمیم‌گیری در دستگاه‌های دولتی، که در میدان‌دادن به «#جمهور انقلابی» رقم خواهد خورد؛ جمهوری که در بزنگاه‌های تاریخی، همواره ستون فقرات نظام بوده است. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/t

🚦علاج در وطن است! ✍ #دکتر_حمید_دهقانیان (مدیر اندیشکده مطالعات ایران) 🔹صحنه نبرد ملت ایران با رژیم سفاک صهیونیستی اگر چه در زمان کوتاه، اما تجلی مقاومت و طلب استقلالی به اندازه تاریخ معاصر ایران است. این جنگ نه فقط یک رخداد نظامی بلکه نمایش یک فرایند اجتماعی-تاریخی است که با عبور از سطح مشکلات و تنگناهای موجود، عمق تعلق اجتماعی مردم را در بزنگاه‌های تاریخی به موجودیت و پاسداشت هویتی به نام ایران، به نمایش گذاشت. 🔹 درک شایسته این پدیده مستلزم تأمل تاریخی در تحولات سیاسی - اجتماعی تاریخ ایران، به ویژه دوران معاصر است، جایی که حس تعلق به وطن و مقاومت جمعی از دل بحران‌ها و تغییرات بنیادین به مثابه نشانه‌ای از ایمان دینی شکل گرفته است. 🔹 معاصرت جامعه ایران شاهد تحولات مهمی بوده که ناشی از تاثیرات متقابل ساختارهای اجتماعی و عنصر هویت ملی است. انقلاب مشروطه یکی از نخستین نمونه‌های برجسته شکل‌گیری همبستگی سیاسی-اجتماعی بود که نه تنها در پی تغییر ساختار سیاسی بود بلکه یک نوع همبستگی اجتماعی حول آرمان‌های مشترکی چون قانون‌مداری و عدالت گرد آورد. آرمانی که به گستره جغرافیای ایران‌زمین، استقلال، آزادی و پیشرفت و در یک کلام حفظ هویت ملی و دینی ایران را در مواجهه با نظم جدید مطالبه می‌کرد. 🔹 در ادامه اگر چه دوران پهلوی اول و دوم با سیاست‌های مدرن‌سازی و ناسیونالیسم دولت‌محور و باستان‌گرا، همبستگی ملی را در چارچوب‌های جدید و با جهت غربی آن تعریف کرد. اما نبود عنصر مقاومت سیاسی و فرهنگی که ریشه در دین‌‌‌مداری مردم ایران داشت، شکاف‌های جدی بین دولت و ملت ایجاد کرد که نهضتی تماما مردمی ایران در سال ۵۷ را با رهبری دینی امام (ره) رقم زد که سراسر جهت آن حفظ کیان و استقلال کشور در همه شئون در برابر سلطه جهان غرب بود. 🔹انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ و امتداد آن در جنگ تحمیلی و مقاومت مردم و نظام جمهوری اسلامی در برابر تهدید‌ها و تحریم‌هایی که تضعیف استقلال و پیشرفت کشور را دنبال می‌کردند، نقطه عطف در تاریخ معاصر ایران است که نشان داد چگونه هویت جمعی ایرانیان می‌تواند در قالب‌ هویت ملی بازتولیدکننده سرمایه اجتماعی کلان شود. در واقع این انقلاب، با پشتوانه مردمی گسترده، نماد تعهد به وطن، دین و عدالت بود که یک همبستگی عمیق میان اقشار مختلف جامعه ایجاد کرد. 🔹جنگ دوازده روزه، در واقع ادامه همان سنت تاریخی و اجتماعی مقاومت برای آرمان‌ها است که ریشه در این تجربیات معاصر دارد. این جنگ کوتاه اما سرنوشت‌ساز، جایی بود که مردم با عبور از تفاوت‌های قومی، طبقاتی و سیاسی، هویت ملی خود را بازیافتند و «وطن» به عنوان نمادی قوی و فراگیر، تمامی گروه‌ها را حول محور یک هدف مشترک متحد کرد. 🔹وطن به مثابه حفظ موجودیت و هویت ملی، دارای بالاترین وسعت شمول و بیشترین قدر مشترک در جامعه است. واقعیتی که نه تنها در این جنگ دوازده روزه بلکه به کرات در تاریخ بحران‌های جامعه ایران خود را نشان داده است. 🔹تجربه تاریخی ایران و جنگ دوازده روزه به ما می‌آموزد که همبستگی اجتماعی، چگونه تاب‌آوری جامعه را در برابر سختی‌ها و تلخی‌ها بالا برده، اختلافات و کدورت‌ها را کمرنگ و با تدارک جامعه برای حرکتی جمعی، کام ملت را شیرین می‌کند. در واقع همبستگی و انسجام اجتماعی که در تعبیر امام (ره) اتحاد کلمه است، نه تنها در برابر تهدیدات نظامی بلکه در مقابله با چالش‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نیز کلید موفقیت و پایداری و رمز پیروزی است. 🔹 این انسجام وقتی محقق می‌شود که جامعه بتواند با بازتولید پیوندهای اجتماعی و فرهنگی خود، اعتماد و مشارکت جمعی را گسترش دهد. پیوند و علقه‌ای که بر مبنای اشتراک در حب به وطن ایجاد می‌شود و تعهد و مسئولیت را در برابر منافع و ضرورت پیشرفت و اعتلای سرزمین ایجاد می‌کند، موضوعی نیست که اهمیت و ضرورت آن را بتوان نادیده گرفت. حتی موج سنگین فرایند جهانی‌شدن و پدیده جهان‌وطنی هم نتوانسته از تأثیر هویت‌ملی، آن‌طور که پیش‌بینی می‌شد، بکاهد و هنوز تلاش برای افتخار و پیشرفت ملت‌ها از بالاترین انگیزه‌های آحاد و نخبگان جوامع است. عرصه رقابتهای ورزشی و تلاش برای اهتزاز پرچم به عنوان نماد ملی، تنها یکی از نمودهای عینی افتخار به هویت ملی است. 🔹 واقعیت این است که وطن چیزی بیش از یک جغرافیا است؛ وطن یک کنش جمعی است، یک ساختار اجتماعی-نمادین است که می‌تواند بنایی برای علاج واقعی زخم‌ها و گسست‌ها و بحران‌ها باشد. لذا بازسازی و تقویت این سرمایه و حس تعلق به وطن نه یک راهبرد اقتضایی بلکه به عنوان موضوع اصلی امر سیاسی و یک دستور‌کار همیشگی در اداره سیاسی است. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهیدصدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

#گزارش_صوتی #کارگروه_تربیت_و_جنگ 🔰 موضوع: «فرهنگ و تربیت حس گرا در قوم یهود» 🎙 دکتر رضا حبیبی #پادکست ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

ناترازی قدرت نرم و سخت در مواجهه با تهاجم ترکیبی دشمن، پیامدها، دلایل و راهکارهای مواجهه در منظومه فکری رهبر معظم انقلاب 🔰 روز پنجشنبه ۲۰ شهریورماه ۱۴۰۴، پژوهشکده مطالعات تمدنی صدر دانشگاه جامع امام حسین ع، میزبان چهارمین نشست از سلسله نشست‌های تخصصی «جنگ در اندیشه امامین انقلاب اسلامی» بود. در این نشست «دکتر اسماعیل شاطری» به موضوع «ناترازی قدرت نرم و سخت در مواجهه با تهاجم ترکیبی دشمن، پیامدها، دلایل و راهکارهای مواجهه » در منظومه فکری رهبر معظم انقلاب پرداختند. ♻️ در ادامه متن گزارش و پادکست خلاصه این نشست علمی را مشاهده می کنید. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/