🎥 مقاومت مردم ایران در جنگ تحمیلی 12 روزه در مقایسه با تاریخ 300 ساله ایران 🎙 دکتر محسن محمدی الموتی 🔰 موضوع نشست: واکاوی جنگ تحمیلی ۱۲ روزه، از منظر تمدنی و نظم بین المللی #کلیپ #مرکز_تربیت_اسلامی ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🟥 روایت از نخبگان رسانه ای به روایت توده ها منتقل شده است ⭕️ از سلسله نشست‌های از دوران گذار تا دوران جدید، کاری از مرکز مطالعات آمریکا ◼ دکتر محمدقلی میناوند؛هیئت علمی دانشگاه صدا و سیما #ویدئو ✅ مشاهده سایر فیلم های مرکز: http://ascenter.ir/?p=471 ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر(ره)📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🚦 رسانه مقاومت در عصر پساحقیقت 🎙 دکتر مجتبی صمدی(کارشناس ارشد رسانه) 🇮🇷 اندیشکده مطالعات ایران؛ پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🚦 تجربه زیسته جنگ و بازخوانی علوم اجتماعی در ایران 🎙 دکتر عطاالله بیگدلی(عضو هیئت علمی دانشگاه جامع امام حسین (ع)) 🇮🇷 اندیشکده مطالعات ایران؛ پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🟥 جهان پساآمریکایی در مسیر چندقطبی 📃گفتارهایی از رویدادهای سومین همایش بین‌المللی افول آمریکا ✍🏻دکتر محمدقلی میناوند؛ کارشناس و تحلیلگر مسائل بین‌الملل ◀ تحولات تکنولوژیک، قدرت روایت‌گری را از رسانه‌های متمرکز و یک‌سویه گرفته و به توده‌های مردم در قالب «ریزپرنده‌های رسانه‌ای» منتقل کرده است؛ این تغییر پارادایمی، هژمونی رسانه‌ای غرب را به چالش کشیده و جهان پساآمریکایی را نه به معنای حذف آمریکا، بلکه به معنای شکل‌گیری جهانی چندگفتمانی و چندقطبی رقم زده است. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🚦 کنشگر رسانه مقاومت در عصر پساحقیقت 🎙 دکتر مجتبی صمدی(کارشناس ارشد رسانه) 🇮🇷 اندیشکده مطالعات ایران؛ پژوهشکده شهید صدر ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

از شهریور ۱۳۲۰ تا سوم شهریور ۱۴۰۴( درس ها و عبرت ها) 🚦 اندیشکده مطالعات ایران ✍ دکتر محسن جبارنژاد(پژوهشگر علوم و اندیشه سیاسی) در شهریور ۱۳۲۰، خاک ایران در کمتر از ۴۸ ساعت اشغال شد و هیچ "مقامت ملی" هم از جانب "مردم" اتفاق نیفتاد. این اتفاق دو دلیل عمده داشت: دلیل اول: حس بیگانگی میان مردم و دولت. به بیانی صریح تر، مردم دولت را از خود نمی دانستند. چرا که دولت، برآمده از اراده ملی ایرانیان نبود. دلیل دوم: دولت و ارتش رضاشاهی هیچ مقاومتی از خود نشان ندادند. خود شاه هم عملا داد و عملا هیچ مقاومتی نکرد و تسلیم دشمنان ایران شد. تجربه تاریخی نشان داده هرگاه در مواجهه با دشمن خارجی، دولت یا حکومت مستقر، ایستادگی نکند و جامعه را عملا بی پناه رها کند، انگیزه مقاومت جمعی و ملی هم در میان جامعه کمرنگ میشود و یا از بین می رود شهریور ۱۳۲۰ و ماجرای فتح اصفهان توسط لشکر محمود افغان، نمونه های بارزی از عدم مقامت ملی ما ایرانیان در تاریخ معاصر ایران است. تاکید بر ماجراهایی نظیر شهویور 20 یا سقوط صفویه، از این جهت حائز اهمیت است که بر خلاف گزاره‌ای که گاها مطرح میشود، برهه هایی در تاریخ ایران وجود داشته است که ما ایرانیان، انگیزه کافی برای مقاومت ملی و دسته‌جمعی را نداشته‌ایم. در جنگ دوازده روزه اما، ما با وضعیت متفاوتی مواجه هستیم. در این جنگ، ما با مقاومت ملی ایرانیان و یک همبستگی بی سابقه میان مردم و حکومت مواجه هستیم. مردم اینبار بر خلاف شهریور 1320، در برابر تعرض خصم خارجی به کشور، مقاومت میکنند و همین مساله، یکی از عوامل مهم ناکامی رژیم صهیونیستی بود. پرسشی که در اینجا به میان می‌آید این است که چه عاملی باعث شد تا ایرانیان در این بزنگاه تاریخی، بی سابقه‌ترین مقاومت و همبستگی ملی را از خود نشان دهند؟ شاید به عوامل متعددی بتوان در این میان اشاره کرد اما بی تردید یکی از مهمترین این عوامل، ایستادگی جمهوری اسلامی و در راس آن رهبری انقلاب در مقابل دشمنان ایران و عدم انفعال در مقابل آنان است. ما در صبح جمعه 21 خرداد با صحنه‌ای عجیب در کشور مواجه بودیم. حمله‌ای بی سابقه توسط دشمن از حیث شدت آغازین حملات و برق آسایی آن. اما در این میان جمهوری اسلامی از خود ضعف نشان نداد و ایستادگی کرد. رهبر انقلاب در کمتر از چند ساعت به رغم شوک وارده، سازمان رزم را احیاکرد، به مردم امید و اطمینان داد و ظرف چند ساعت دستور شلیک موشک به خاک اسرائیل را صادر کرد.نتیجتا دشمن هم وادار به عقب نشینی و ارائه درخواست آتش بس شد. جامعه ایران نیز وقتی پایمردی و ایستادگی حکومت در برابر دشمن خارجی را دید، تمام قد پشت سر جمهوری اسلامی و نیروهای مسلح ایستاد و نقش مهم و تاریخی خود را در خلق این حماسه ملی، ایفا کرد. اینها درس ها و عبرت های تاریخ اند که پیوسته باید آنها را مرور کرد. این مرور، متضمن خودآگاهی ملی ماست. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهیدصدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🚦تجربه زیسته جنگ و بارخوانی تعامل تاریخی ایران و غرب 🎙 دکتر عطاالله بیگدلی(عضو هیئت علمی دانشگاه جامع امام حسین (ع)) 🇮🇷 اندیشکده مطالعات ایران؛ پژوهشکده شهید صدر ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🚦جنگ دوازده‌روزه و تقویت گفتمان مقاومت و انسجام ملّی در جامعه ایران 🔸اندیشکده مطالعات ایران ✍ #دکتر_رضا_پارسا_مقدم حمله‌ی دوازده‌روزه‌ی رژیم صهیونیستی به ایران تنها یک رویداد نظامی نبوده، بلکه باید در چارچوبی گسترده‌تر، یعنی در پیوند با تاریخ، هویت جمعی و فرهنگ مقاومت ایرانی تحلیل شود. این تجاوز، محکی برای سنجش استواری هویت ملی ایران و تجلی خصلت‌های نهادینه‌شده در طول تاریخ این ملت بوده است. واکنش یکپارچه‌ی مردم و نظام جمهوری اسلامی در برابر این حمله، ریشه در لایه‌های عمیق تمدنی و تاریخی ایران دارد. هویت ایرانی، برخلاف برخی دیدگاه‌های پسامدرن که آن را ساخته‌ی گفتمان‌های مدرن می‌دانند، پدیده‌ای کهن و پایدار است که در گذر هزاران سال، از طریق تجربه‌های مشترک، اساطیر، فرهنگ و مواجهه با یورش‌ها شکل گرفته و تثبیت شده است. یکی از ارکان بنیادین این هویت، «مقاومت در برابر بیگانه» و «پاسداری از تمامیت ارضی و فرهنگی» است که در منابع تاریخی و ادبی ایران، از شاهنامه تا آثار مورخان اسلامی، به‌کرات مورد تأکید قرار گرفته است. این روایت‌ها تنها در کتب باقی نمانده‌اند، بلکه بخشی از حافظه‌ی جمعی و خودآگاهی ملی ایرانیان شده‌اند. در دوران معاصر، به‌ویژه پس از انقلاب اسلامی، این هویت مقاومت‌بنیاد با گفتمان استکبارستیزی و دفاع از مستضعفان ترکیب شده و هیئتی نوین یافته است. از این رو، هنگامی که پایگاه‌های ایران مورد حمله قرار می‌گیرند، تنها اهداف نظامی مورد تهدید نیستند، بلکه نمادهای هویتی و فرهنگی ملت نیز تحت تهاجم قرار می‌گیرند. این حمله، خاطره‌های جمعی از تجاوزهای تاریخی را زنده کرده و واکنشی را بر می‌انگیزد که ریشه در خصلت دیرینه‌ی «دفاع از خان و مان» دارد. این پاسخ، ساخته‌ی رسانه یا تبلیغات نیست، بلکه برآمده از ارزش‌ها و منش عمیق فرهنگی جامعه است. مطالعات تطبیقی نیم‌سده‌ی اخیر نیز نشان می‌دهد که عناصری چون «حفظ عزت نفس»، «غیرت ملی» و «واکنش در برابر تحقیر» همواره در هویت ایرانی حضوری پایدار داشته‌اند. حمله‌ی اخیر دقیقاً این مؤلفه‌های حساس هویتی را هدف قرار داد و به‌همین دلیل واکنشی شدید و یکپارچه را به‌دنبال داشت. در بخش دوم متن، پیامدهای هویتی این تجاوز مورد بررسی قرار گرفته است. این رویداد، فراتر از ابعاد نظامی، به آزمونی برای انسجام درونی جامعه و نمایشی از قدرت نرم جمهوری اسلامی تبدیل شد. تهدید خارجی با فعال‌سازی لایه‌های عمیق هویتی، به تقویت همبستگی ملی و کاهش موقت اختلافات داخلی منجر گردید. در طول این بحران، فضای مجازی و رسانه‌ای ایران به محفلی برای ابراز یک «مای» جمعی تبدیل شد. کاربران با گرایش‌های مختلف، هم‌صدا از حق مسلم ایران برای دفاع از خود حمایت کردند. این همگرایی، صرفاً تاکتیکی نبود، بلکه بازتابی از هویت مشترک بود که در شرایط بحرانی به‌صورتی عریان و بی‌پروا خود را نشان داد. این پدیده، نظریه‌ی گفتمانی لاکلاو و موف را تأیید می‌کند که معتقدند هویت‌های ملی در مواجهه با «دیگری متخاصم» و از طریق «غیریت‌سازی»، می‌توانند تقویت و بازتولید شوند. در این رویداد، رژیم صهیونیستی به‌عنوان «دیگری» عمل کرد و مرزهای هویتی «مای» ایرانی را برجسته‌تر ساخت. همچنین، این درگیری کوتاه‌مدت نقش رسانه و فضای مجازی را در شکل‌دهی به افکار عمومی و مدیریت بحران هویتی به‌خوبی نشان داد. پوشش زنده، هوشمندانه و غرورآفرین عملیات‌های دفاعی ایران، روایتی قدرتمند برای مخاطبان داخلی و جهانی ساخت؛ روایتی که داستان ملتی یکپارچه، ثابت‌قدم و توانمند را روایت می‌کرد که در سایه‌ی رهبری واحد، از کیان خود حراست می‌کند. در نهایت، این حادثه نشان داد که هویت ایرانی، علیرغم چالش‌های جهانی‌شدن و مدرنیته، همچنان دارای هسته‌ای سخت و مقاوم است که در لحظات بحران، به‌صورت اراده‌ی جمعی برای دفاع از ارزش‌ها خود را نشان می‌دهد. نتیجه‌ی این حمله، نه تضعیف ایران، بلکه تقویت گفتمان مقاومت، افزایش سرمایه‌ی اجتماعی نظام و نمایش عینی انسجام ملی بود. این واقعه به ملت ایران یادآوری کرد که قادر است تهدید را به فرصت تبدیل کند و هویت خود را نه تنها پاسداری، بلکه فزونی نیز بخشد. بنابراین، جنگ دوازده‌روزه را می‌توان نه به‌مثابه‌ی شکست، بلکه به‌عنوان نقطه‌ی عطفی برای بازآفرینی و احیای هویت مقاومت و پایمردی ایرانی در قرن بیست‌ویکم در نظر گرفت. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهیدصدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

مقاومت ایرانی و مساله معنا 🚦اندیشکده مطالعات ایران ✍ #محسن_جبارنژاد (پژوهشگر علوم و اندیشه سیاسی) حضرت امام (ره) در کتاب مهم کشف اسرار که در اوایل دهه بیست شمسی آن را به نگارش درآورد، اشاره‌ای به جنگ جهانی دوم و ماجرای ورود متفقین به ایران می‌کند. ایشان در این کتاب، تحلیلی راجع به علت اشغال ایران در آن زمان می‌کند و از رضاشاه می‌پرسد که آیا سرباز ایرانی که در میانه نبرد با خصم خارجی، میدان را خالی می‌کند و از معرکه می‌گریزد، عِرق ملی یا میهن‌دوستی ندارد؟ پاسخ امام به این مساله، منفی است. امام (ره) نیز تایید میکند که سرباز ارتش شاهنشاهی، به هر حال، سرباز ایران است. او نیز به مام میهن مهر می‌ورزد و کشور خود را دوست دارد. اما چرا آخرالامر از معرکه می‌گریزد؟ پاسخ این است که سرباز میهن در آن لحظه تاریخی، فاقدِ ایمان دینی و فاقد معناست. از منظر ایشان مهم‌ترین نهادی را که می‌تواند ایمان دینی و باور الهی را در آدمی ایجاد و تثبیت کند، نهادِ دین می‌داند. بر همین اساس است که از دین‌ستیزی رضاخان که باعث شده تا سرباز ایرانی، فاقد ایمان دینی شود، انتقاد می‌کند و آن را حتی حرکتی ضدِ ملی به حساب می‌آورد. چون نهایتا دین ستیزی و روحانیت‌ستیزی او، ایمان دینی را که موجدِ احیایِ اراده و روحیهِ مقاومتِ سرباز ایرانی در مقابل اجنبی است در هم شکست و نهایتا ایران را به اشغال اجنبی درآورد. گویی در اندیشه وی ، میهن دوستی، یک قوه است که شرط لازم برای فعلیت آن، ایمان و باور دینی است. تحلیل و موضع حضرت امام (ره) در این مساله، نشان می‌دهد که ایشان درک بسیار درستی از "ایده ایران" داشت. او به فراست دریافته بود و بدان نیز ایمان داشت که ایران، صرفا یک جغرافیا نیست، بلکه نقطه کانونی "معنا" و "معنویت" در طول تاریخ است. یکی از وجوه اساسی انقلاب اسلامی و یکی از تاکیدات حضرت امام (ره) و بعد از ایشان مقام معظم رهبری، تاکید بر همین ماهیت معنوی انسان است که انقلاب اسلامی در پی شکوفایی آن بود. از جمله رموز پیروزی ما در جنگ دوازده روزه اخیر نیز، همین ایمان دینی بود که مردم، رهبری و نیروهای مسلح ایران از آن برخوردار بودند و نگذاشتند تجربه شهریور بیست در کشورمان اتفاق بیفتد. اخیرا تلویزیون مستندی را پخش کرد که در جریان جنگ دوازده روزه، در حالی که پایگاه موشکی امام علی (ع) خرم‌آباد زیر آتش جنگنده‌های رژیم صهیونیستی بود، در این شرایط 70 موشک به سمت اراضی اشغالی شلیک شد و حدود 40 سرباز وطن به شهادت رسیدند که بسیاری از این شهدا، افرادی بودند که حاضر نشدند لانچرها را رها کنند و در حال شلیک موشک به شهادت رسیدند. پر واضح است که هیچ چیز جز ایمان، نمی‌توانست آنان را بر جانفشانی برای مردم ایران، تحریض کند. یکی از این سربازان روایت جالبی از این ایمان و ایستادگی در تلویزیون روایت می‌کند. او می‌گوید: "در جریان جنگ دوازده روزه، موشکی که روی لانچر تحویلی به ما قرار داشت، مورد اصابت رژیم قرار گرفت. من سه چهار متر به عقب پرت شدم. یکی از همکاران برای کمک به سمت من آمد و گفتم از سمتم فاصله بگیرد. وقتی خیالم راحت شد، برای شلیک موشک حرکت کردیم. ولی همان لحظه موشک با حالتی که به آن، وحشی شدن موشک می‌گویند در بیابان دور می‌زد تا جایی که من احسای کردم به من میخورد. بعدا گفتند که آن پرتاب بسیار موفقیت‌آمیز بود ، برای شلیک هر موشک ایرانی، 85 میلیون نفر منتظر بودند". مقایسه سرباز ایرانی در شهریور1320 با سرباز ایرانی در خرداد 1404، نشان می‌دهد که چگونه ایمان و معنویت دینی، می تواند مقوم قدرت ملی ما باشد. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهیدصدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/

🎙چین و روسیه باید اراده و اقدام لازم برای حرکت به سمت نظم چندقطبی را داشته باشند! 👤دکتر حسن محمدمیرزائی مدیر اندیشکده مطالعات جهان اسلام 🔻شرایط فعلی فضای سیاسی بین‌الملل در راستای تأمین حقوق قدرت‌های بزرگ و سلطه‌گر است. 🔻گزارش‌های بدون ضمانت اجرایی برخی سازمان‌های حقوق بشری تأثیر خاصی بر روند فضای بین‌المللی و مقابله با جنایت‌های آمریکا و رژیم صهیونیستی ندارد. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر(ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/t 🆔 @ihu_ac_ir

🚦دانش علوم اجتماعی ایران در نسبت با پدیده جنگ ✍حمید دهقانیان (مدیر اندیشکده مطالعات ایران ) 🔹دانش علوم اجتماعی در ایران معاصر نسبت به پدیده جنگ، به‌ویژه تجربه‌ی زیسته هشت سال دفاع مقدس، علی رغم وزن تأثیر آن در نظم و تغییر ساختارهای اجتماعی و فرهنگی در جامعه ایرانی، التفات لازم و بسنده‌ای را نداشته است. 🔹 در واقع در فهم معمای هویت معاصر جامعه ایرانی یکی از حوزه‌های مغفول اما راهبردی، همین نسبت جامعه ایران در مواجهه با پدیده جنگ است که عمدتا در تاریخ دویست‌ساله معاصر ایران تحولات بزرگی را رقم زده است. به عنوان مثال در موضوع عقب‌ماندگی که دال مرکزی گفتمان‌های معاصر ایران به شمار می‌رود صرفاً به شکست فنی در برابر ارتش متخاصم روسی اشاره شده است و بیش از اینکه به خود روایت، زمینه و بافتار این پدیده و تأثیرات متقابل با جامعه ایرانی بپردازند و تاریخ اجتماعی آن را روایت کنند به تبیین علل و عوامل شکست در صورت‌بندی نظری داشته که ریشه در تاریخ و تجربه غربی از مقوله جنگ دارد. به عبارت دیگر، کمتر به فردیت تاریخی خود پدیده در ظرف مکانی و زمانی و زمینه‌ای معاصرت ایران پرداخته شده است. 🔹این منطق متأسفانه تا به امروز دامن تجارب جامعه ایرانی در مواجهه با پدیده جنگ را گرفته است. در تبیین چرایی این معظل، باید اذعان داشت که لایه‌ها و سطوح مختلف نظام دانش حاکم بر علوم اجتماعی ایران در این وضعیت دخالت مؤثر دارند. 🔹در لایه نظام معرفت‌شناختی و روش‌شناختی، باقی‌ماندن سلطه پارادایمی و نظری علوم اجتماعی غرب، امکان و تمهید لازم را برای برون رفت از تجربه و معنایی جهان غربی از جنگ و گشودن دریچه‌ای به منظر فرهنگ بومی به این پدیده به خصوص در ابعاد معنایی مانند مسئله نسبت جنگ با هویت دینی و ملی و مقولاتی مانند ایمان، ایثار و شهادت را ندارد. در سطح این لایه نیز اسارت روشی و تکنیکال عمدتاً پوزیتویستی این امکان را برای دستگاه مفهومی و نظری در ارائه نظریه/ های بومی، محدود کرده است. 🔹در لایه نظریه نیز کاستی‌های پرداخت نظری به مقوله جنگ در ادبیات و گفتمان علوم اجتماعی جامعه دانشگاهی به معنای کاستن از قدرت فهم و تبیین جامعه ایرانی به خصوص در مقولات مرتبط، مانند هویت و انسجام ملی، مقاومت، بازسازی اجتماعی و.. در نسبت با پدیده جنگ است. 🔹در لایه نهادی، شاهد پیوند و ارتباط نظام‌وار بین نهاد علم و امنیت نیستیم، حکمرانی بخشی و جزیره‌ای و فاصله بین پژوهش‌ها و نیاز واقعی جامعه و در نهایت فقدان حمایت لازم از مطالعات اجتماعی جنگ شواهد این مدعا هستند. نگاهی گذرا به محتوای علمی (کتاب، مقاله و پایان‌نامه و پروژه¬های پژوهشی) و خود سرفصل و منابع دروسی مانند جامعه‌شناسی جنگ و یا نظریه سیاسی جنگ و.. این گسست را عیان می‌کند. 🔹در لایه سیاستی، پیامد این وضعیت به عرصه سیاست‌گذاری و ترجمان سیاستی دانش اجتماعی از جنگ، برای سیاست‌گذار و جامعه نیز کشیده شده و این دانش نتوانسته آنچنان که شایسته است در فرآیند اموری مانند بازسازی مناطق جنگ‌زده، بازتوانی خانواده‌های شهدا و ایثارگران، یا شکل‌دهی به الگوهای هویتی پس از جنگ، نقش فعالی داشته باشد. به همین دلیل، بخش مهمی از ظرفیت نمادین و سرمایه‌ی اجتماعی دفاع مقدس در بازتولید هویت ملی و انسجام اجتماعی بالفعل نشده است. 🔹در نهایت، مخاطره وجود این کاستی‌ها به زمان حال فروکاست نشده و امتدادی تمدنی و هویتی تاریخی دارد. وقتی عمده رویکردهای تحلیلی از جنگ، سیاسی، نظامی، امنیتی و تکنولوژیک باشد، امتداد تاریخی – تمدنی و تقویت خودآگاهی تاریخی مقولاتی از جنس استقلال‌طلبی، عدالت‌خواهی، حفظ میراث و آرمان‌های فرهنگی و... دچار اختلال می‌شود و چرخه بازتولید معظل تشدید می‌شود. 🔹تلاش برای ایجاد زمینه شکل‌گیری مطالعات علوم اجتماعی در باب جنگ در ایران، برای عبور از این وضعیت دانش علوم اجتماعی نیاز دارد که به پدیده جنگ و اهمیت آن فراتر از نگاهی به مثابه یک فاجعه بنگرد و جنگ را با امکاناتی مانند معنا‌بخشی، هویت‌سازی و افزایش تاب‌آوری و مقاومت اجتماعی نیز لحاظ نماید. از این رهگذر است که این دانش می‌تواند عهده‌دار مسئولیت تاریخی خود در قبال جامعه باشد. ┄┅═✧❁🌿🌺🌿❁✧═┅┄ 🟥 پژوهشکده مطالعات تمدنی شهید صدر (ره) 📲@sadr_ir 🌐https://sadr.ihu.ac.ir/