آهان این خوبه..

چون اینجا فقط من پیام نمیزارم

بسان کودکی ها در دویدن چه شوری دارد این دل در رسیدن شنیدم همچو لیلی دلفریبی شنیدن کی بود مانند دیدن شنیدم شانه ات کوه امید است زبانت چشمه ی ناب نوید است کنارت هر که باشد رو سفید است شنیدن کی بود مانند دیدن دلت چون لانه ی پروانگان است شنیدم منزل دیوانگان است همیشه در پی بیگانگان است شنیدن کی بود مانند دیدن شنیدم پشت لبخند تو غم هاست به روی گونه ات رودی ز دریاست میان ابروانت خیلی زیباست شنیدن کی بود مانند دیدن شنیدم ماه شب های غریبی شنیدم فصل گل ها عندلیبی که هر جا می روی دل می فریبی شنیدن کی بود مانند دیدن احمد پوزیده

_👇🏻

سلام

هادی نظرت چیه؟ ویرایش لازمه ؟

دو تا هادی داریم که ادمینن یکی 🌵 یکی mis.tanha💁🏻‍♀️ یکیم سجاد فعلا

سلام

#بار1404 در قسمت قبلی توضیح دادم که هدف ما آشنا کردن بچه‌ها با کتاب بود. قاعدتا برای اینکه بچه‌ها جمع بشوند و دور هم کتاب بخوانند یک جذابیتی باید وجود داشته باشد. و گرنه، یک بار می‌آیند و دیگر اگر کلاهشان هم افتاد، برنمی‌گردند تا آن را بردارند. برای همین امام‌جمعه تعدادی بازی‌فکری برای آنجا خریداری کرده بود. اما من خیلی با بازی‌فکری موافق نبودم. چون خیلی باب میل من نبود و مناسب سن بچه‌هایی کوچک‌تر از من بود. تصمیم گرفتم در کنار همه‌ی بازی‌فکری‌ها یک میز را اختصاص بدهم به یک‌بازی که خودم دوست دارم. انتخابم گل یا پوچ بود. شاید خیلی ها که من را می‌شناسند تعجب کنند و با خودشان بگویند گل یا پوچ اصلا به روحیه سجاد نمی‌خورد، اما این مدتی که مسابقه گل یا پوچ پخش می‌شد، متوجه شدم گل‌یا‌پوچ بازی‌‌ای است که پتانسیل بسیار زیاد و خوبی دارد. از یک طرف کاملا ایرانی است و از نشانه های غرب‌زدگی و.. در آن خبری نیست. دوم، کار با دست و انگشت دارد که برای تقویت مهارت‌های حرکتی کودکان خوب است. سوم، بازی تیمی است و می‌توانند نفرات خیلی زیادی در آن شرکت کنند و روحیه کار جمعی را یاد بگیرند. چهارم، بازیِ خیلی پر سروصدایی نیست و غالبا همه‌جا می‌توان آن را بازی کرد. پنجم و به نظرم مهمترین خصوصیت آن، وسیع بودن دایره سنی بازیکنان است. یعنی اینکه هم آدم هفتاد ساله می‌تواند ساعت ها مشغول این بازی باشد و هم کودک ۷ ساله می‌تواند ساعت‌ها سرش گرم بازی باشد. اصلا به نظر من برای جذب کودکان باید بازی‌ای راه انداخت که بزرگترها هم در آن شریک باشند. شاید شما با من اختلاف نظر داشته باشید و بگویید هر قشر باید با هم‌سن خودش بازی کند. اما بگذارید برایتان توضیح دهم؛ قشر نوجوان مخصوصا پسر‌ها، خیلی دوست دارند کارهایی را انجام دهند که بزرگتر ها انجام می‌دهند. مثلا می‌بیند پدرش یا عمویش در موکب مشغول خدمت است، او هم دوست دارد و می‌رود تا در کنارشان کمک کند. حالا تصور کنید به او می‌گویند که تو بیا و لیوان‌های پلاستیکی را در سینی بچین تا بزرگتری آنها را از شربت پر کند. بعد بزرگتر دیگری می‌آید و سینی شربت را به خیابان می‌برد تا به مردم بدهد. حالا من از شما سوال دارم، در دل آن نوجوان چه می‌گذرد؟ آیا دوست دارد همچنان در سینی لیوان بچیند، یا اینکه پارچ شربت را دست بگیرد و لیوان‌ها را پر کند؟ آیا دوست دارد همچنان لیوان‌ها را در سینی بچیند، یا اینکه سینی را جلوی مردم بگیرد؟ به نظرم همه شما با من هم‌نظر هستید. قطعا آن نوجوان می‌خواهد همان کاری را انجام دهد که بزرگترها انجام می‌دهند. در مسائل تربیتی هم این‌گونه است. اگر فرزند ببیند که پدرش در خانه ظرف می‌شورد و کمک مادرش می‌کند، او هم یاد می‌گیرد، بلکه دوست دارد که مادر را کمک کند. برخلاف بعضی به نظر من بچه‌ها باید با بزرگترها بازی کنند. با آن‌ها کتاب بخوانند، در هیئت و موکب مشارکت کنند، شب‌ها پرچم دست بگیرند و مرگ بر پهلوی را بلند فریاد بزنند. چرا که تربیت با دیدن صورت میگیرد نه شنیدن. و امام ششم چه خوب فرمود «كُونُوا دُعَاةً لِلنَّاسِ بِغَيْرِ أَلْسِنَتِكُم .... ادامه روایت» معنای آن به زبان ساده میشود : مردم را با زبان، دعوت به خوبی نکنید بلکه با عمل خود بقیه را به آن عمل ترغیب کنید تا تلاش و راستگویی و پرهیزکاری را در شما ببیند. راست می‌گفت شاعر شنیدن کی بود مانند دیدن به همین دلایل است که بچه‌ها بسیار به گل‌یاپوچ علاقه‌مند شدند و هرشب می‌آمدند تا گل‌یا‌پوچ با حاجاقا را از دست ندهند. چون من از خود آن‌ها جدی‌تر و غیرتی‌تر بازی می‌کردم و این فوق‌العاده بازی را برایشان جذاب می‌کرد. دیگر بقیه میزها و بازی‌ها کم‌جمعیت و تعطیل شد و همه می‌آمدند تا دست‌هایشان را مشت شده روی میز بگذارند و خالی بازی انجام دهند. چه کسی فکرش را می‌کرد بچه های دبستانی و راهنمایی، بازی پیشنهادی اولشان گل یا پوچ باشد..؟! @sajjudi | #سفرنامه

نظرت؟