یه بار یکی بهم گفت من مودی تر از تو توی عمرم ندیدم. من خندیدم و موافقت کردم؛ درحالی که جواب درست این بود که: «این نشون میده که چقدر هربار تلاش کردم به طرق مختلف، مقابل رفتارهاتون وانمود کنم برام مهم نیست و آسیب ندیدم.»

واقعیت تلخی که درباره خواب من وجود داره اینه که من یا باید انقدر حالم بد باشه که بدنم مجبور بشه به خواب بره، یا به حدی حالم خوب باشه که بتونم سعی کنم مغزمو خاموش کنم. این لنتی تعادل و حد وسط رو نمی‌شناسه.

هی می‌خوام تسلیم شم، بیخیال شم، کوتاه بیام؛ ولی وقتی چشمم به این میوفته، دیگه نه. ثانیه ای کنار نمی‌کشم.