دم محرم، دست و پایم را گم میکنم... من با کدام آبرو ؟ با کدام دل آماده؟ با کدام لباس مرتب؟ با کدام قلب مُصفّا؟ به دیدار تو بیایم حسین؟ میدانم غلط هارا هم راه میدهی در کنج روضه هایت ولی... من آرزو داشتم این بار به چشمت بیایم و خریدارم شوی.... نشد... راستی... حواسم نبود... تو حر ها را خریده ای... از حر شرمنده تر ها را چه... ؟ #محرم #شرح_حال

میدانی... نگران اربعینم هستم...

امسال اربعین کجا برم... ؟ #مداحی همدمِ همیشه ی بی تابی های اربعین من...

خیلی قدیمی است؛ اما هربار جان مرا تازه تر از قبل می‌کند... کرامت ارباب است... مسافر کربلاست... جای دستان حسین بر آن نشسته... مرده زنده می‌کند... دل مرده ی مرا... #سِرّ_درون

چند ساله است؟ ۸ سال است که تلخی های زندگی ام را شیرین میکند...

سلام بر عزایِ پسرِ فاطمه س...

امام صادق (ع ): هرگاه شب اول محرم فرا می رسد، اول غروب و نزدیک به اذان مغرب که ماه نو در آسمان قرار می گیرد، مادرمان حضرت صدیقه طاهره (سلام الله علیها) از عرش الهی و بهشت برین پیراهن خونین جدم حسین علیه السلام را به آسمان اول می آورد و به سمت زمین تکان می دهد… پیراهنی که آغشته به خون قلب و پیشانی و محاسن و حلقوم و نقطه نقطه ی وجود ایشان است. وقتی ایشان پیراهن را به سمت زمین تکان می دهند فریادی می زنند که صدای ایشان در تمام عالم می پیچد و به فریاد ایشان تمام ملائکه و سماواتیان به لرزه در می آیند و دل مومنین و محبان و عاشقان حسین (علیه السلام) مثل کاسه ی چینی در سینه شان تکه تکه و پاره پاره می شود… #محرم

....

قلب از همان عصر، داغِ تو بر دلش نشست... مثل همه ی سالهایی که غروبِ شب اول محرم برای تو میگرفت...

میکشی مرا....

هنوز رو خاکه بدنش....