قصه‌ی روز و شبِ من سخنی مختصر است روز در خواب خیالاتم و شب بیدارم

دل به دل راه ندارد که به عینی دیدم دل من غرق در آشوب و لبش خندان بود .

"آدمها هنگامی که مطمئن می‌شوند عمیق دوستشان داریم میروند"

از در درآمدی و من از خود به در شدم، گویی کز این جهان به جهان دگر شدم .

با تو باید عشق را با چه زبانی حرف زد ؟ أنتَ في قلبي ، مَنیم جانیم بُلورسن ، فور اِوِر

تو مرا آزردی که خودم کوچ کنم از شهرت تو خیالت راحت میروم از قلبت میشوم دور ترین خاطره در شبهایت تو به من میخندی و به خود می‌گویی باز می آید و می سوزد از این عشق ولی بر نمیگردم ، نه میروم آنجا که دلی بهر دلی تاب دارد عشق زیباست و حرمت دارد

یه روز اگه فراموشیم بگیرم تنها چیزی که یادم‌ میاد چشاته...

احساسات بیان نشده هیچوقت فراموش نمی شوند.