متن دکتر اسلامی نُدوشن به مناسبت آزادی خرمشهر خُرمشهر، تارکِ ایران، عروسِ ایران هرگز نامِ تو اینسان خُرم نبوده، و شهر نبوده! هرگز تو اینسان آباد نبوده‌ای. چون اکنون که خرابه‌ای بیش نیستی. خُرمشهر، شهرِ شهرها، عروسِ تپیده در خون و پاکیزه چون گُلاب، که در جمعِ بندگانِ شَهوَت، گرسنگانِ گوشت، کف بر دهان آوردگان، بدنِ خود را دوشیزه نگاه ‌داشتی؛ هتک‌ شده، اما سر به مُهر. و نخل‌هایت زلف پریشان کرده‌اند، گیسو بریده‌اند، در عزایِ عزیزان؛ نخل‌هایت چون پریان در چنگِ دیوان؛ در بند کشیده ‌شده، دهان بر سینه نهاده ‌شد، و با این حال کام نبخشیده خُرمشهر، چه زیباست شبِ وصل، در آغوشِ دامادانی که تنشان بویِ عرق می‌دهد، و پوستشان تابیده‌اَست چون مِس، و بازوانشان پیچیده چون کُنده‌یِ تاک؛ دامادانِ همیشه داماد که زَفافِ آنها مرگِ آنهاست. تو عروسِ ایرانی، عروسِ هزارن داماد؛ زیورِ تو تاریخ است، بویِ فردا می‌دهی، و کابینِ تو یادگارهایِ قرون است: مهتاب و نخلستان، سیاهیِ کاروان‌ها، و سپیدیِ امیدها، لشکرِ سلم و تور که گم شد در این بیابانِ دود. هم بر خاک زندگی داری و هم بر آب، خاکت چون غبارِ نشسته بر ضریح است، و آبت چون اشکِ روشن. کارون کاکُلِ خود را بر ساقِ تو می‌ساید و بر ناخن‌هایِ تو بوسه می‌زند، ناخن حنا بسته، چون عناب. و نسیمی که بر تو می‌وزد نه از شرق است و نه از غرب، از بامِ عاشقان است که انگشتِ خود را بریده‌اند و نمک بر آن پاشیده تا خوابشان نبرد. دیده‌بانِ دریچه‌یِ بلندِ صبح، پریِ دریایی، سیه چشمی که سر از پنجره بیرون آورده‌ای و دورِ دور را می‌نگری ، خرمنِ ناز پوشیده در چادرِ نیاز، چشم‌هایِ خود را مخوابان. در تو چه می‌بینیم؟ از تو چه می‌شنویم، چه می‌بوییم؟ از سینه‌یِ پر رازِ تو، صبر و وقارِ تو، بیگناهیِ خاموش چون مریمِ تو. می‌بینیم و می‌شنویم و می‌بوییم، جوابِ «قادسیه» را، بُرنده‌ترین جواب با نرم‌ترین آوا، پیامِ قرون و اعصار، صدایِ گمشده‌یِ دور، بانگِ جرسه‌ها، *و آن این است که ایران از پای نمی‌اُفتد، می‌تپد و چون قُقنوس از خاکستر خود برمی‌خیزد؛ مانندِ دُلفین جَست می‌زند و پیدا می‌شود و نهان می‌شود، و باز از نو پدیدار. هر کجا که گمان کنید که نیست، درست همانجا هست،* در هر لباس، هر سیما، چه در زربفت و چه در کرباس، چه گویا و چه خاموش. هزاران هزار صدا در خرابه‌هایِ تو پیچید که: «دیوان آمد، دیوان آمد!» این صدا در خرابه‌هایِ دیگر نیز پیچیده‌است و گوشِ روزگار با آن آشناست؛ ولی دیوان می‌آیند و می‌روند، غولان می‌آیند و می‌روند، دوالپایان پاورچین پاورچین می‌گذرند، و آن رونده‌یِ بزرگ که ایران نام دارد، می‌ماند. خُرمشهر، دیده‌بانِ برجِ بلند، چشم از راه بر مَدار، همه باز می‌گردند؛ مرغ‌ها که از بانگِ خمپاره‌ها رفتند باز می‌گردند؛ مارها می‌روند و کبوترها می‌آیند. مغیلان‌ها می‌خشکند و لاله‌ها می‌رویند، و باز نخل‌ها چترهایِ خود را خواهند جُنباند. و ایران این لوکِ پیر* همیشه جوان، چون یال‌هایِ خود را تکان دهد بادیه می‌لرزد، رمل‌ها و صحراهایِ غَفر می‌لرزند، سرابها می‌لرزند، نوشندگانِ نفت که کبابِ سوسمار «مزه‌یِ» انهاست، می‌لرزند. غباری برخاسته‌است و سواری در راه است. محمدعلی اسلامی ندوشن 5 خردادِ 1361 *لوک: شترِ نرِ نیرومند که پیشرونده‌یِ کاروانِ شترهاست. //////////////////////////// #سرو_سخنگو🌿 @sarvpub

بشر امروز بیشتر از همیشه احتیاج به پند و تسلّی دارد، خود را نجات یافته می‌پندارد و در واقع هنوز نجاتی نمی‌شناسد؛ اوهامی را جانشینِ اوهامی دیگر کرده است و به این دل خوش است که از این پس گول نخواهد خورد ... 📚 #ایران_را_از_یاد_نبریم ✍ # دکتر محمّد‌علی اسلامی نُدوشن @sarvpub

همراهان عزیز 🌷 سلام تا پایان نمایشگاه کتاب *فقط چند ساعت* باقی مانده است! در نمایشگاه کتاب امسال حدود بیست اثر از دکتر اسلامی نُدوشن عرضه شده است. در صورت تمایل به خرید این آثار با تخفیف خوب، قیمت‌های عالیِ مخصوص نمایشگاه، و ارسال رایگان، لطفاً زودتر اقدام فرمایید. //////////////////////////// #سرو_سخنگو 🌿 @sarvpub

💠 نظر خوانندگان کتاب 📝 نظر یکی از همراهان و خوانندگان کتاب‌های #شور_زندگی زندگینامه ونسان ونگوگ نقاش هلندی و #ایران_را_از_یاد_نبریم ❤️ از نظرات دلگرم‌کننده شما همراهان و خوانندگان بزرگوار آثار دکتر اسلامی نُدوشن سپاسگزاریم.❤️ /////////////////////////////////////////// #سرو_سخنگو 🌿 @sarvpub

💠 نظر خوانندگان کتاب 📝 نظر یکی از همراهان و خوانندگان ارجمند کتاب *شور زندگی* زندگینامه ونسان ونگوگ نقاش هلندی با ترجمهٔ روانِ دکتر اسلامی نُدوشن و چاپ با کیفیتِ نشر سرو سخنگو /////////////////////////////////////////// #شور_زندگی #سرو_سخنگو 🌿 @sarvpub

💠 دکتر داوری اردکانی: *ایران* *بوده است، ایران مانده است، ایران ایستاده است.* دکتر اسلامی نُدوشن: به‌رغم تلخ کامی‌ها، ما حق داریم که به کشور خود بنازیم. کمرِ ما در زیر بار تاریخ خم شده است ولی همین تاریخ به ما نیرو می‌دهد و ما را باز می‌دارد که از پای درافتیم. کسانی که در زندگیِ خویش رنج نکشیده‌اند، سزاوارِ سعادت نیستند. قوم ایرانی در سراسر تاریخِ خود از اندیشیدن و چاره جستن باز نایستاده. 📚ایران را از یاد نبریم ----------- *۱۵ خرداد، زادروز استاد دکتر داوری اردکانی را تبریک گفته و گرامی می‌داریم و برای این فیلسوف ارجمند آرزوی سلامتی و طول عمر داریم، دیر زی.* ////////////// @sarvpub

💠 دکتر داوری اردکانی: ایران بوده است، ایران مانده است، ایران ایستاده است. دکتر اسلامی نُدوشن: به‌رغم تلخ کامی‌ها، ما حق داریم که به کشور خود بنازیم. کمرِ ما در زیر بار تاریخ خم شده است ولی همین تاریخ به ما نیرو می‌دهد و ما را باز می‌دارد که از پای درافتیم. کسانی که در زندگیِ خویش رنج نکشیده‌اند، سزاوارِ سعادت نیستند. قوم ایرانی در سراسر تاریخِ خود از اندیشیدن و چاره جستن باز نایستاده. 📚ایران را از یاد نبریم ----------- ۱۵ خرداد، زادروز استاد دکتر داوری اردکانی را تبریک گفته و گرامی می‌داریم و برای این فیلسوف ارجمند آرزوی سلامتی و طول عمر داریم، دیر زی. ////////////// @sarvpub

💠 *انسان کیست؟* انسان کیست؟ سیمرغ یا مگس؟ و یا هر دو؟ از دیدگاهِ طبیعتِ کور، با مگس و حتّی یک «آمیب» تفاوتی ندارد. بزرگانِ گذشته‌ی ما گفته‌اند: «آمد مگسی پدید و ناپیدا شد»؛ ولی همین موجود ناچیز دارای جوهره‌ای است که او را برتر از همه‌ی کائنات قرار می‌دهد، زیرا کائنات در مغز او متصوّر می‌شود، در زیر سیطره‌ی فکر او قرار می‌گیرد، در حالی که آن، خود از خود بی‌خبر است. انسان از این جهت «برترین» است که می‌داند که «هست» و می‌داند که این «هست» نیستی‌ای در پِی دارد، که *تفاوتِ میانِ هستی و نیستی جز همین دانستن و آگاه بودن نیست.* بنابراین تلاش و تکاپوی او نیز در همین دایره گنجیده می‌شود: *افزودن بر کیفیّتِ زندگی، و زندگی کردن با آگاهیِ مرگ.* 📚 روزها (۱و۲)، اسلامی ندوشن ///////////////////////////////// #سرو_سخنگو 🌿 @sarvpub

🔰 آیین رونمایی فیلم مستند «محمود رهبران» روایتی از زندگی و آثار استاد محمود رهبران، خوشنویس نامدار ایران و جهان اسلام 🗓 سه‌شنبه ۱۹ خرداد، ساعت ۱۹:۳۰ 📍یزد، بلوار دانشجو، سالن شهید عباسپور شرکت برق منطقه‌ای ✅ خوشنویسی جلد و صفحات داخل بسیاری از آثار استاد دکتر اسلامی نُدوشن و نیز صفحات خوشنویسی که در فصلنامه هستی وجود داشت و به زیبایی هرچه تمام‌تر نوشته شده است، کار استاد رهبران است. --------- @sarvpub