‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

هیچ ایده ای ندارم که چرا مینویسمش این روزا همه‌چی یه جور عجیبی بی‌معنیه. نه ناراحتم ، نه خوشحال. بیشتر شبیه یه خطخطی بی هدفم. همه چیز زیادی تکراریه آدما انگار مقصد دارن. یا حداقل وانمود می‌کنن دارن. من حتی حوصله‌ی وانمود کردن هم ندارم. هی می‌گم «خب بعدش چی؟» نمی‌دونم. واقعاً نمی‌دونم.

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌

امروز.

همتون

قشنگ ترین فرفری دنیا

شاگرد دانا

خواستم به چیزی بزنم گفتم میگیرنم