وای این خیلی باحالههه✨

نیمه شب فرا رسید و ستاره ها کم کم رخ نشان دادند و این فقط آغاز یک پادشاهی عظیم است . شب تان به خیر و خوشی ساکنان سایه ها هر چند فکر نمیکنم در قلمرو سایه ها چنین چیزی پیدا کنید .🌑

عصرتون بخیر

یه مکالمه بین تانجیرو و گیو سان : تانجیرو : خیلی عذرمیخوام ، تومیوکا سان. سلام ،ببخشید که مزاحمتون شدم گیو سان منم .شما اون جا هستید؟بسیار خب دارم میام تو . گیو سان : داره میاد تو ؟نه، حتماً گفته که دارم می‌روم.حتما اشتباه شنیدم. تانجیرو :گیو سان . #آموزش‌زبان‌ژاپنی

5 روش ملایم برای گفتن «نه» به زبان روسی متاسفانه، من نمی‌توانم. متاسفم، نه.در مورد رازا دفعه‌ی دیگر، باشه؟ امروز نه، باشه؟ بگذار در موردش فکر کنم #آموزش‌زبان‌روسی

در تلاش برای صدتایی‌ شدن اقیانوسِ آلفرد تا مهر. یک پست موردعلاقه‌تون رو از اینجا فور کنید، سه تا پست از چنلتون که دوست دارم رو فور میکنم و تو چند کلمه توصیف میکنم چنلتون رو. برای تگ ها.

اندازه ی هر قفس بستگی به ساعتِ رویش داشت. ساعتی پا تند کرده بود و ثانیه هایش را می‌دوید و میله های آن گلوگاه پرنده ی درونش را سفت چسبیده بودند. پرنده می‌نالید و همه گمان می‌کردند آواز می‌خواند. ساعت دیگری خسته بود. ثانیه هایش چاق بودند، یکی در میان جلو می‌رفتند. میله های قفس نفس نفس می‌زدند. پرنده ی درون آن به خواب رفته بود؛ گاه گاهی چشمانش را باز می‌کرد، اما پلک هایش زیر وزن سنگینیِ زمان زیاد دوام نمی‌آوردند و طولی نمی‌کشید که دوباره به خواب می‌رفت. یکی از ساعت ها کار نمی‌کرد. گویی ثانیه هایش مرده بودند. میله های قفس مثل میت سرد بودند. پرنده ی آن، نه می‌نالید، نه می‌خوابید. سال ها منتظر بود، منتظرِ گذشتنِ ثانیه ی اول. سال هایی از پسِ آن سال ها گذشتند، قفس های دیگر چاق می‌شدند، لاغر می‌شدند، تنگ می‌شدند، اما او دیگر قفسی نداشت. قفسِ او در پیچ و خمِ زمان همچون جسدی در اعماق خاک، تجریه شده بود. و او هنوز زندانی بود؛ در ثانیه ی اول. #ava