در این واپسین ساعات... فرصت را غنیمت بشمارید و با آقای شهید قول و قرار کنید. مثلاً بگویید: «آقا جان، همواره توصیه تو انس با قرآن بود؛ زین پس صبح و شام با قرآن همنشین می‌شویم و صفحه صفحه کلام نور را، به نام تو و با یاد تو می‌خوانیم... و تو آن شهیدی باش که در یوم‌الحسرت و روز گرفتاری، شفیع مایی. @satvah

اگر غایت انتقام را در برچیده شدن نظام استکبار بدانیم، خونخواهی و قصاص قاتلین امام، مقدمه و آغاز است. خط تعارض یا کوچک انگاری قصاص با تاکید بر انتقام، خط باطل است @satvah

خلق تصویر، هنر است. ممکن است حماسه حضور تاریخ‌ساز رقم بخورد، اما فضایی برای ماندگار کردن آن به وجود نیاید. ساختار و معماری مصلی و برنامه‌ریزی تشییع، نتوانستند تمام آنچه را که ملت در حضورِ خود آفریدند، به نمایش بگذارند. مسئولان بسیار پرتلاش بودند، اما فقدانِ هنرِ «فراهم کردن مقدمات خلق اثر ماندگار»، مشهود بود. @satvah

از لا به لای جمعیت با گریه داد میزد آقا جون ما که برا سلامتیت نذر ثابت داشتیم @satvah

سکینه قلب ما در این ساعات و لحظات زعامت اشبه الناس خَلقاً، خُلقاً و منطقاً به خامنه ای شهید @satvah

تجاوز رسمی و علنی به خاک مقدس ایران، بیانیه نمیخواهد. نیازی به شرح ندارد که کدام بند توافقنامه نقض شده نیازی به یادآوری ندارد که ایران حق پاسخ را محفوظ می‌دارد هیچ تفسیری نمیخواهد بر اینکه آمریکا بد عهد است نیاز نیست اتفاق دیگری مثل تجاوز به خاک لبنان یا بازگشت محاصره و تحریم افتاده باشد تجاوز به خاک میهن، چنان سنگین است که فقط عمل میخواهد پاسخ دردناک و پشیمان کننده میخواهد، پاسخی فراتر از محاسبات میخواهد بیانیه در محکومیت و اعلانِ نقض توافق را کنار بگذارید به تنها بیانیه ای که نیاز داریم بیانیه شرح اقدام پشیمان کننده و بازدارنده است @satvah

برادر قالیباف؛ همگی شاهد بودیم که در روزهای پس از توافق، توهین و تجاوز به ملت و خاک ایران و نقض مفاد آن در ابعاد گوناگون تکرار شد؛ واقعیت‌هایی که دیگر نیازی به شرح و فهرست کردن ندارند. انتظار این بود که حضرتعالی یا عزیز دیگری که به پاسداشت حقوق ملت ایران و جبهه مقاومت متعهد شده است، به جای انتشار لیست اقدامات متجاوز، «فهرست پاسخ‌های مقتدرانه به نقض هر بند» و «گزارش اقدامات متقابل یا در سطحی بالاتر» را منتشر نماید. @satvah

ولی ما قرار بود سال تحویل بیایم مشهد، چهره دلربات رو ببینیم، کلام نغز و صدای با صلابتت رو بشنویم @satvah

آدم جا می‌خورد حیرت می‌کند باورش نمی‌شود یعنی هنوز هم کسی پیدا می‌شود پس از مشاهده این سطح از جنایات،تجاوز و بدعهدی معادله جنگ را فهم نکرده باشد ؟! کسی پیدا می‌شود که در این جنگ سهمی از تقصیر را به ایران بدهد ؟! یعنی سوالات ساده هم در ذهنش شکل نمی‌گیرد ؟ از خود نمیپرسد چه کشوری در هزاران کیلومتر آنطرف تر از سرزمین خود پایگاه های عظیم نظامی بنا کرده ؟ چه کشوری از ابتدای تأسیس به دنبال چپاول منافع و دخالت در امور دیگر کشور هاست ؟ چه کشوری فرمان جنگ را صادر کرد و به زن و کودک و سرباز ایرانی رحم نکرد ؟ چه کشوری خود و همراهانش بمب اتم دارند اما ایران را با همین عنوان به پای میز مذاکره می‌کشاند و همان میز را بمباران میکند ؟ هنوز هم عده ای تنش ها در تنگه ایرانی هرمز را به گردن ایران می‌اندازد؟! انتظار دارند از آمریکا به دلیل جنایات و تجاوز به ایران عذرخواهی کنیم و تنگه را دو دستی تقدیم کنیم ؟ انتظار دارند نقض عهد را با لبخند و سپاس همراه کنیم ؟ مغز هایشان را به کجا سپرده اند یا منفعتشان را به چه چیز گره زده اند که در صحنه ای چنین شفاف باز هم مقصر ایران است ؟! @satvah

یک اقدام عملیاتی کوچک (ولو ناموفق)، برتر است از ساعت ها مصاحبه و تاکید بر لزوم قصاص و انتقام رهبر شهید ترس زمانی بر جان دشمن می‌نشیند و حرف را معتبر می‌کند که تهدید نزدیک دیده شود و ملموس باشد. @satvah

صراحت لهجه و صلابت سخن سید علی خمینی، یاد خمینی کبیر را زنده کرد @satvah

چرا تئوری «مذاکره ادامه جنگ» در افکار عمومی پذیرفته نمی‌شود؟ چون میان «منطق نظامی» و «رویکرد مذاکراتی» حداقل در دو محور اساسی تضاد وجود دارد: اول، در محور «قاطعیت و سرعت»: در جنگ نظامی، واکنش به تجاوز دشمن در لحظه و با کمترین ملاحظات بیرونی صورت می‌گیرد؛ چرا که هر ثانیه تعلل، هزینه‌ای انسانی و عملیاتی دارد. اما در فضای مذاکراتی، ملاحظات دیپلماتیک و تأملات سیاسی جایگزین سرعت عمل می‌شوند. وقتی مخاطب ببیند «ملاحظه» بر «عملیات» پیشی گرفته است، دیگر نمی‌تواند مذاکره را «ادامه جنگ» ببیند، بلکه آن را «تغییر ماهیت نبرد» از فشار به پذیرش تلقی می‌کند. دوم، در محور «سلسله‌مراتب اقدام و خبر»: در جنگ نظامی، «اقدام» پیش‌ران است و «بیانیه» تابعی از عمل (اول عمل، بعد گزارش). در این حالت، هر ضربه نظامی، اعتبار تهدیدهای بعدی را می‌خرد. اما در مذاکرات، ترتیب برعکس شده است؛ بیانیه‌ها و تهدیدها پیش از عمل می‌آیند و ارجاعات همواره به آینده است. وقتی «بیان» پیش از «اقدام» قرار بگیرد، بازدارندگی جایگاه خود را از دست می‌دهد و افکار عمومی احساس می‌کند که قدرت واقعی، جای خود را به قدرت کلامی داده است. @satvah