در دوربینِ ذهنیِ من شما یک فضانورد در کنار جاده هستید.
انگار کسی، تکهای از آسمان را اشتباهی وسطِ یک شبِ زمینی جا گذاشته است.
کلاهِ سیاهتان، ماه را در خودش پنهان کرده و دستِ درازشدهتان، نه برای خداحافظیست و نه سلام؛ فقط فاصلهای را لمس میکند که هیچ نقشهای بلدش نیست.
جاده از کنارتان میگذرد، اما بوی کهکشان هنوز در چینهای لباسِ سفیدتان مانده است.
شبیه رؤیایی هستید که یک شب، از مدارش بیرون افتاد و بیهیاهو کنار آسفالت ایستاد تا شاید ماشینی از میان تاریکی، برای چند ثانیه باورش کند.
برای:
APOLLO
پ.ن: از سلیقت خوشم اومد
