سلام‌ بر سید عزیز. خدا قوت. و اجرکم عندالله.💐💐 متنهایی که فرستادی رو خوندم و با اجازه‌ت یک نگاهی هم به کتاب آیه‌های جهاد انداختم. از مخاطبین نظر خواسته بودی به همین جهت بخودم جرات دادم که نظرم رو بنویسم که البته یه مقداری تخصصی‌تره. نکته‌ی اساسی نوشته هات و مخصوصا متن کتاب اینه که از معیارهای نگارش یک متن برای خونده شدن فاصله داره، لحن و گفتمان راوی مناسب یک متن نوشتاری نیست و دچار چندگانگی در روایت و ناپایداری در ریتمه. به همین دلیل به نظر میرسه که هر متن شبیه به یک سخنرانیه که روی کاغذ پیاده شده. البته صدا و لحن راوی و گفتمان جزو لاینفک هر نوشته‌ایه اما وقتی یک روایت تبدیل به نوشتار میشه باید این گفتمان معیارهای مدیوم ارایه شده رو رعایت کنه. البته متوجه هستم که این نوع نگارش هدفمند و آگاهانه است و به جهت القای صمیمیت و سادگی استفاده شده اما یک مشکل وجود داره و اون ایجاد پیچیدگی و ابهام در راستای انتقال مفاهیم مورد نظره. یک سخنران در زمان گفتن این جملات خیلی راحت با بالا و پایین کردن صدا و یا با حرکات صورت و بدن میتونه موضوعات فرعی رو از هدف اصلی جدا کنه و تمرکز رو روی هدف سخنرانی نگه داره، اما توی نوشته این کار به راحتی ممکن نیست، چرا که صدای راویِ اول که همون نویسنده باشه همراه متن نیست و یک مخاطب با صدای ذهنی خودش متن رو میخونه. یک متن باید به نحوی نوشته بشه که وقتی با صدا و لحن خنثی و بدون احساس خونده شد واضح و شفاف و کاملا گویا باشه. این نکته‌ای که گفتم باعث میشه مخاطب نوشته نتونه تمرکز رو روی خط اصلی بحث حفظ کنه و متن دچار پراکندگی بشه که در نتیجه موضوع و هدف اصلی در ضمن بازی کلمات کمرنگ و گم میشه. به همین دلیل باید بین لحن گفتاری و صمیمانه‌ای که در نظر داری و ویژگی‌های یک متن روی کاغذ تعادل ایجاد کنی. یک نکته کوچیک دیگه اینکه فکر میکنم این افراط درباره‌ی میزان استفاده‌ت از نیم‌فاصله هم صدق میکنه که برای این حرفم دلیل دارم. جسارت کردم اما امیدوارم که نظرم مفید باشه. عاقبت به خیر باشید.🤲 #نقد_کتاب #پیام_شما

سلام و عرض ادب و احترام محضر استاد ارجمند آقای حیدری این نقد را به عنوان خواهری برایتان می‌نویسم که تجربه حضور در محیط کار و اجتماع را داشته و اکنون با افتخار و به انتخاب خود، کانون گرم خانواده را برگزیده است. از طرفی، به واسطه اینکه همسر یکی از اساتید و پژوهشگران حوزه هستم، دغدغه‌ی مشترکی با شما دارم و آن "آشتی دادنِ مردم با دین و واقع‌بینی قشر روحانیت" است. کتاب «زندگی به رنگ جهاد» را مطالعه کردم. تلاش شما برای احیای ارزش خانه‌داری ستودنی است، اما معتقدم نگاه جاری در این کتاب که "کمال زن" را صرفاً در "پنهان بودن" و "عدم اصطکاک با جامعه" خلاصه می‌کند، نادیده گرفتن بخش عظیمی از تاریخ اسلام و انقلاب است و نگرانم که در جامعه‌ی امروز، به جای جذب، دافعه ایجاد کند. ۱. تاریخ اسلام، سرشار از زنان «میدان‌دار» است، نه فقط «پشت‌پرده‌نشین»: استاد گرامی، اگر قرار بود زن مسلمان صرفاً در اندرونی بماند و فقط نقش غیرمستقیم داشته باشد، پس جایگاه حضرت خدیجه (س) کجاست؟ ایشان یک تاجر و فعال اقتصادی قدرتمند بودند که ثروت و مدیریت اقتصادی‌شان پایه‌های اسلام را محکم کرد. یا حضرت زینب (س)؛ اگر ایشان قرار بود به توصیه "در خانه ماندن" عمل کنند، چه کسی پیام کربلا را به کوفه و شام می‌رساند؟ ایشان "رسانه"ی عاشورا بودند و در ملأ عام، با صلابت‌ترین خطبه‌های سیاسی را در کاخ یزید ایراد کردند. ما «نسیبه» را در صدر اسلام داریم که در جنگ احد شمشیر زد و از جان پیامبر دفاع کرد. این‌ها استثنا نیستند، قله‌هایی هستند که نشان می‌دهند زن تراز اسلام، زنی است که زمانه‌اش را می‌شناسد و در وقت خطر، وسط میدان است. ۲. انقلاب اسلامی با حضور زنان پیروز شد، نه با غیبتشان: در تاریخ معاصر خودمان، الگویی مثل خانم مرضیه دباغ (حدیدچی) را داریم؛ مادری با هشت فرزند که همزمان فرمانده سپاه بود، محافظ حضرت امام بود و نماینده مجلس شد. ایشان هم مادری کرد و هم در اوج فعالیت سیاسی و نظامی بود. یا بانو مجتهده امین که قله‌های علمی و فقاهت را فتح کردند و مراجع بزرگ زمان به ایشان اجازه اجتهاد دادند. حتی در مورد همسر مکرمه حضرت امام (ره)، خانم خدیجه ثقفی، نباید ایشان را صرفاً یک زن خانه‌دار معمولی معرفی کرد؛ ایشان زنی تحصیل‌کرده، مسلط به ادبیات و زبان و دارای بینش سیاسی قوی بودند که امام در بسیاری امور ایشان را طرف مشورت قرار می‌دادند. زنان فعال در پشتیبانی جنگ، زنان شهیده در بمباران‌ها و زنان فعال در جهاد سازندگی، همگی نشان دادند که می‌توان «مؤمن و محجبه» بود و در عین حال «اثرگذار و اجتماعی». ۳. جامعه امروز «مادرِ آگاه» می‌خواهد: با این نظر که زن باید از جامعه بریده شود تا نقش مادری‌اش حفظ شود، مخالفم. لازمه‌ی تربیت «فرزند آگاه»، داشتن «مادری آگاه» است. مادری که از مناسبات جامعه، سیاست و اقتصاد بی‌خبر باشد و خود را در خانه محبوس کند، نمی‌تواند هادیِ فرزندش در عصر جنگ شناختی باشد. دختران امروز ما دنبال الگویی هستند که هم "عفاف" داشته باشد و هم "حضور موثر"؛ و اگر ما فقط الگوی "انزوا" را به آن‌ها معرفی کنیم، آن‌ها را از دین فراری داده‌ایم. ۴. احترام به «نان‌آوری زن» در شرایط جبر اقتصادی: نکته آخر اینکه در بخشی از کتاب، کار زنان در مشاغل خدماتی نقد شده است. واقعیت جامعه امروز "جبر اقتصادی" است. باید دستِ زنی که از سر ناچاری دستفروشی می‌کند، در کارگاه‌ها کارگری می‌کند یا نظافت می‌کند تا نان حلال به خانه ببرد و به فساد و تن‌فروشی نیفتد را بوسید. وقتی ما با ادبیاتی صحبت می‌کنیم که گویی این زنان را تحقیر می‌کند یا شرایطشان را درک نمی‌کنیم، نمک به زخمشان می‌پاشیم و این تصور را ایجاد می‌کنیم که روحانیت از درد مردم بی‌خبر است. ما خانواده‌های طلاب و اساتید حوزه، بیش از هر کسی وظیفه داریم چهره‌ای از دین نشان دهیم که هم "کرامت مادری" را حفظ کند و هم "شعور و کنشگری اجتماعی زن" را به رسمیت بشناسد. با احترام و امید به تأثیر کلام #پیام_شما #نقد_کتاب

این نقد یه خانم فرهیخته‌ی نویسنده است. خیلی لذت بردم از خوندن نقدشون. قلم‌شون فوق‌العاده است‌. نکات‌شون هم قابل توجهه.

متن این بانوی بزرگوار، چنان متین و محکم بود که هم‌تراز یک مقاله و هم‌شأن یک کتاب، از سوی یکی از اعضای محترم کانال، نقدی دریافت کرد. این نقد بر نقد، خدمت شما😊👇 #پیام_شما #نقد_کتاب

با سلام و عرض ادب فراوان خدمت شما خواهر گرامی و ارجمند به‌ عنوان یکی از اعضای کانال آقای حیدری مطالبی چند را به جهت تکمیل مباحثتان عرض می‌کنم. اولا این را بگویم که نقد شما نه تنها محترمانه که بسیار عمیق و برگرفته از دغدغه‌ای اصیل برای اعتلای نگاه دینی به زن است. اجازه دهید پیش از هر چیز، بر این نکته تأکید کنم که وجود چنین نقدهایی نشانه پویایی اندیشه دینی است و من به سهم خود از این هم‌دلی و دغدغه‌مندی شما به عنوان خواهری که تقدس کانون خانواده را پذیرفته است، عمیقاً قدردانی می‌کنم. نکات شما کاملاً بجاست و من با بسیاری از زوایای نگاه شما موافقم. اما اجازه دهید از منظری دیگر به مسئله بنگریم، شاید این دو نگاه در عرض هم نباشند، بلکه در طول هم و مکمل یکدیگر باشند. شما می‌گویید: «صرف در خانه ماندن نمی‌تواند مادر ممتاز و آگاهی بسازد». من کاملاً با شما موافقم. اما می‌خواهم اینگونه پاسخ دهم: «صرف حضور در جامعه هم نمی‌تواند مادر ممتاز و آگاهی بسازد». به تعبیر دقیق‌تر، آنچه در کتاب «زندگی به رنگ جهاد» و نگاه رایج به "کمال زن" دنبال می‌شود، نه «حصر در خانه» که «اصالت‌بخشی به نقش محوری زن در خانواده» است. بیایید این دو مفهوم را از هم تفکیک کنیم: ۱. تفاوت "اصالت" با "انحصار": وقتی از اصالت نقش مادری و همسری سخن می‌گوییم،به این معنا نیست که زن هیچ نقش دیگری نمی‌تواند داشته باشد. بلکه به این معناست که این نقش، محور و قطبی است که سایر فعالیت‌ها باید حول آن سامان یابد. همانگونه که در مورد مردان نیز، نقش "پدری و همسری" اصالت دارد، اما مرد می‌تواند در عین ایفای این نقش، دانشمند، کارآفرین یا سیاستمدار باشد. سخن بر سر "چیدمان اولویت‌ها"ست، نه "حذف سایر نقش‌ها". ۲. نمونه‌های تاریخی که ذکر کردید، همگی در عین "حضور"، "محوریت خانواده" را حفظ کرده بودند: · حضرت خدیجه (س) پیش از ازدواج یک تاجر موفق بودند، اما پس از ازدواج، تمام آن ثروت و مدیریت را در خدمت هدف همسرشان قرار دادند. ایشان "زن خانه" به معنای منزوی نبودند، اما "محوریت خانه" را هرگز از دست ندادند. خانه‌شان مرکز وحی و نزول جبرئیل بود. · حضرت زینب (س) اگر به میدان نیامد، برای آن بود که "حجت خدا" بر زمین نماند. اما آیا ایشان "محوریت خانه‌داری" را رها کرده بودند؟ روایت است که ایشان در کمال ایثار، به خانه همسر و فرزندان خود رسیدگی می‌کردند و در عین حال، "عقیله بنی‌هاشم" بودند. ایشان نه به دنبال شغل یا منصب که به دنبال "ادای تکلیف الهی" در یک مقطع حساس تاریخی بودند. · خانم مرضیه دباغ (ره) نیز نماد زنی هستند که همزمان مادر چندین فرزند و یک کنشگر انقلابی بودند. این نشان می‌دهد که "خانه‌داری" به معنای "چهار دیواری" نیست، بلکه به معنای "محور بودن خانه" در عین حضور آگاهانه در جامعه است. ۳. "مادر آگاه" حاصل "حیات طیبه" است، نه صرفاً حضور فیزیکی: شما به درستی می‌گویید جامعه امروز"مادر آگاه" می‌خواهد. اما آگاهی چگونه حاصل می‌شود؟ آیا صرف حضور فیزیکی در جامعه آگاهی می‌آورد؟ یا آگاهی حاصل مطالعه، تفکر، ارتباط با جریان‌های فکری و شناخت عمیق زمانه است؟ بسیاری از زنان بزرگ تاریخ، در عین حضور کمرنگ فیزیکی در جامعه، آگاه‌ترین زنان روزگار خود بودند. بانو مجتهده امین که مثال زدید، قله فقاهت را در خانه و با مدیریت زمان و عبادت و مطالعه فتح کردند، نه با حضور در مجامع عمومی. ۴. نقد مشاغل خدماتی، نقد "ناچاری" نیست، نقد "هنجارسازی" است: درباره بخش پایانی نامه‌تان،باید عرض کنم که مقصود از نقد برخی مشاغل خدماتی برای زنان، هرگز تحقیر زنانی نیست که از سر ناچاری و برای حفظ عزت و عفاف خود، در این مشاغل حضور می‌یابند. دست تک تک این زنان را که آبروی خود و خانواده‌شان را با نان حلال حفظ می‌کنند، می‌بوسم. نقد،متوجه "هنجارسازی" این وضعیت است. یعنی وقتی یک الگوی اجتماعی تکرار می‌شود که زن باید حتماً شاغل باشد تا ارزشمند شمرده شود، و خانه‌داری به چشم "بی‌کاری" یا "تحقیر" نگریسته شود، این خطرناک است. نقد، متوجه فرهنگی است که به زنان القا می‌کند برای "موفق بودن" باید شاغل باشند، در حالی که شریف‌ترین و سخت‌ترین شغل دنیا، یعنی "مادری"، بی‌اجر و بی‌ارج جلوه داده می‌شود. در پایان به نظر می‌رسد نگاه ما به زن، باید نگاهی "توحیدی" باشد، نه "تک‌بعدی". زن می‌تواند در عین "محوریت خانواده"، در متن جامعه حضور مؤثر و آگاهانه داشته باشد. همانگونه که رهبر معظم انقلاب بارها تأکید کرده‌اند: "زن می‌تواند هم تحصیل کند، هم کار کند، هم همسر خوبی باشد و هم مادری نمونه." این "هم... هم..." کردن، هنر اصلی است. نقد شما کمک کرد تا تأکید شود مقصود از ترویج "خانه‌داری"، هرگز ترویج "انزوا" یا "بی‌خبری" نیست، بلکه ترویج "اصالت‌بخشی" به نقشی است که اگر به درستی فهم و اجرا شود، می‌تواند آگاهانه‌ترین و تأثیرگذارترین نقش‌ها را در خود جای دهد.

✍چقدر اعضای کانال، فرهیخته‌ند! با وجود چنین متفکران فرهیخته‌ای، من چی بگم این وسط؟!😄 والا😁

#بفرمایید_کتاب 🔻سرکوب‌های متعدد رضاخان تا روز رسیدن به پادشاهی 📚ایران بین دو انقلاب، از مشروطه تا انقلاب اسلامی، یرواند آبراهیمیان، ص۱۰۸ ✍ این نیم صفحه را نشان دهید به کسانی که دم از آزادی می‌زنند، به قومیت‌شان می‌نازند، دم به ساعت به فکر رفراندوم‌ند، به نیروی انتظامی می‌گویند سرکوب‌گر، گلوی‌شان را با مرگ بر دیکتاتور جر داده‌اند، و هم‌زمان هوار می‌کشند: رضا شاه روحت شاد!😁 @sayedmeqdam

همین یادداشت با عنوان سلاحی به نام کلام الله در روزنامه‌ی رسالت

📣دعوت استاد علیرضا پناهیان 👈 به یک طرح ویژه قرآنی👉 💫این بار متفاوت قرآن بخوان💫 💠«قرائت اندیشمندانه قرآن»💠 در راستای نهضت ملی زندگی با آیه‌ها 〰〰〰〰〰〰〰〰〰〰 ✅ @Q_Andishmandaneh 🔹🔸🔹| بله | تلگرام | روبیکا |🔹🔸🔹

✍آقا کولاک کرد.

🌷 رهبر معظم انقلاب: ما داغدار و عزادار خون‌های ریخته شده در فتنه دی‌ماه هستیم 💬 حضرت آیت‌الله خامنه‌ای صبح امروز در دیدار مردم آذربایجان شرقی: ✏️ خونهایی بر زمین ریخته شد. ما داغداریم. من عرض میکنم ما عزاداریم به خاطر خونهایی که ریخته شد. یک عدّه‌ای خود آن مفسدین و فتنه‌گران و کودتاچی‌ها بودند، یک عدّه‌ای آنها بودند که اجل مهلتشان نداد و به درک واصل شدند و سر و کارشان با خدا است. با آنها کاری نداریم. لکن یک عدّه‌ای دیگر بودند که جزو آنها نبودند. سه گروه بودند، سه دسته. من کشته‌ها و جانباخته‌ها را به سه دسته تقسیم میکنم: ✏️ یک دسته نیروهای مدافع امنیّت و مدافع سلامت نظام بودند، چه نیروهای انتظامی، چه نیروهای بسیجی و سپاهی و چه کسانی که در کنار اینها حرکت میکردند. شهید شدند. اینها جزو برترین شهدایند. یک دسته اینهایند. ✏️ یک دسته رهگذرها هستند؛ وقتی که فتنه‌گر در داخل شهر فتنه برپا میکند، فقط افرادی که مواجه با او هستند از بین نمیروند، مردم بی‌گناه در خیابان دارد راه میرود طرف محل کسبش و طرف خانه‌اش، یک عدّه هم از اینها شهید شدند. اینها هم شهیدند به خاطر اینکه در فتنه‌ی دشمن به شهادت رسیدند. این گلوله از هر جا آمده باشد در فتنه‌ی دشمن این اتّفاق افتاده است و اینها شهیدند. دسته‌ی دوم هم شهیدند. ✏️ دسته‌ی سوم آن کسانی هستند که فریب خوردند، سادگی به خرج دادند، بی‌تجربه بودند، با فتنه‌گرها همراه شدند، من میخواهم بگویم آنها هم از ما هستند؛ آنها هم بچه‌های مایند، آنها هم یک عده‌ای‌شان پشیمان شدند، بعضی‌شان به من نامه نوشتند که ما آن روز آمدیم در خیابان و چه و چه و چه، ما را حلال کن. در زندان هم نبودند، آزاد بودند. پشیمان شدند، اشتباه کردند. آن کسانی که از اینها کشته شدند آنها را هم مسئولین شهید محسوب کردند، خوب کردند. ✏️ بنابراین دایره‌ی جانباختگانمان که به عنوان شهید اینها را حساب میکنیم دایره‌ی وسیعی است. به جز آن اصحاب فتنه و سردسته‌ها و کسانی که از دشمن پول گرفتند، اسلحه گرفتند، به غیر آنها بقیه چه عناصر مدافع امنیت، چه رهگذرها و چه حتی کسانی که با فتنه‌گرها چند قدمی حرکت کردند اینها فرزندان ما هستند؛ ما برای اینها طلب رحمت میکنیم، طلب مغفرت میکنیم، اشتباه کردند، خدای متعال از اشتباه اینها درگذرد ان‌شاءالله. ۱۴۰۴/۱۱/۲۸ 💻 Farsi.Khamenei.ir