یادداشتهای پراکنده | حسین ییلاقی اشرفی
وقتی مردم به صحنه تاریخ بازگشتند؛ روایت جامعهای که امام خمینی ساخت؛ از منفعل تا کنشگر
جایگاه امام خمینی (ره) در تاریخ معاصر ایران را نمیتوان در حد رهبری یک انقلاب سیاسی یا بنیانگذاری یک نظام جدید خلاصه کرد اهمیت تاریخی او در سطحی عمیقتر قابل فهم است؛ در پیوندی که میان رهبری دینی ـ سیاسی و بازسازی اراده اجتماعی جامعه ایران برقرار شد
انقلاب اسلامی افزون بر دگرگونی ساختار قدرت، تحول مهمی در خودآگاهیِ جمعیِ ایرانیان پدید آورد نسبت مردم با سیاست تغییر کرد و تصور جامعه از امکان اثرگذاری در سرنوشت تاریخی خود دگرگون شد آنچه در این میان شکل گرفت، فرایندی از جامعهسازی بود؛ مسیری که جامعهای آزرده از تجربههای تلخ تاریخی را به جامعهای دارای افق، اراده و احساس مسئولیت جمعی تبدیل کرد
دو سده اخیر ایران، بهویژه در مواجهه با قدرتهای خارجی و مسئله اقتدار ملی، سرشار از تجربههای دشوار بوده است: شکستهای نظامی، قراردادهای تحمیلی، جدایی بخشهایی از سرزمین، اشغال کشور در جنگهای جهانی، مداخلات خارجی در سیاست داخلی و ناکامی برخی جنبشهای ملی این رخدادها در حافظه تاریخی جامعه رسوب کرد و در بخشهایی از جامعه و میان نخبگان، احساس ناتوانی و بیاعتمادی به ظرفیتهای درونی را گسترش داد
از این رو، وضعیت ایران در دهه های 40 و 50 را باید فراتر از یک بحران حکمرانی یا مشروعیت سیاسی دید در پس آن، نوعی فرسایش اعتمادبهنفس ملی نیز وجود داشت؛ احساسی که در طول دههها شکل گرفته بود
در چنین فضایی، امام خمینی (ره) مسئله ایران را در سطح مخالفت با دولت و دربار محدود نکرد تمایز رهبری او در این بود که جامعه را کانون اصلی تحول دانست در نگاه او، مردم تماشاگر یا ابزار فشار سیاسی نبودند؛ آنان صاحبان صحنه تاریخ به شمار میآمدند همین رویکرد، رابطه جامعه با سیاست را تغییر داد و میدان سیاست را از دایره محدود نخبگانی که اکثرا یا وابسته به دربار بودند و یا گرایش های فکری به غرب داشتند فراتر برد و کنش سیاسی به تجربهای عمومی و فراگیر تبدیل شد
نخستین مؤلفه این جامعهسازی، گشودن افقی تازه در برابر جامعه ایران بود پیش از انقلاب، بخش مهمی از جامعه تصور میکرد سرنوشت سیاسی کشور ناگزیر باید در همان چارچوب سلطنت رقم بخورد؛ گویی تغییر، اگر هم ممکن باشد، در حد جابهجایی افراد، اصلاحات محدود یا کاهش فشارهای حکومت معنا دارد امام خمینی (ره) این تصور را دگرگون کرد او این باور را در جامعه زنده ساخت که مردم میتوانند با حضور مستقیم خود، سرنوشت خود و کشور را بیرون از چارچوب سلطنت بسازند اهمیت این تحول در آن بود که جامعه ایرانی از جایگاه تماشاگر و تحملکننده وضع موجود، به جایگاه کنشگر و سازنده آینده منتقل شد
یادداشتهای پراکنده | حسین ییلاقی اشرفی
وقتی مردم به صحنه تاریخ بازگشتند؛ روایت جامعهای که امام خمینی ساخت؛ از منفعل تا کنشگر
دومین مؤلفه، بازسازی اعتمادبهنفس ملی بود جامعه ایران در حافظه تاریخی خود، شکستهای نظامی، قراردادهای تحمیلی، اشغال، مداخله بیگانگان و تحقیرهای پیاپی را تجربه کرده بود چنین تجربههایی در طول زمان، نوعی احساس ناتوانی در برابر قدرتهای بزرگ ایجاد کرده بود امام خمینی (ره) در برابر این ذهنیت، بر امکان ایستادگی، استقلال و ساختن تأکید کرد این تأکید در گذر زمان به سرمایهای اجتماعی تبدیل شد و جامعهای که خود را بیشتر متأثر از حوادث داخلی و بینالمللی میدید، آرامآرام به توان اثرگذاری خویش باور آورد
از همین نقطه، تفاوت جامعهسازی امام با یک حرکت مقطعی روشن میشود آنچه رخ داد، برانگیختن احساسات در یک دوره کوتاه نبود امام خمینی (ره) طی نزدیک به دو دهه، از آغاز نهضت در سال ۱۳۴۲ تا پیروزی انقلاب اسلامی، ذهنیت تازهای را در جامعه ایران پرورش داد؛ ذهنیتی که در آن، مردم خود را صاحب حق، صاحب نقش و مسئول سرنوشت کشور میدانستند این جامعه دیگر نمیخواست در برابر تصمیم قدرتهای خارجی، ساختار سلطنت یا مناسبات تحمیلی زمانه، نقش پذیرنده و منفعل داشته باشد جامعه تغییر یافته در اندیشه امام، جامعهای بود که میتوانست در برابر حوادث بایستد، مسیر تازهای بگشاید و در معادلات تاریخی نقش ایفا کند
سومین مؤلفه، پیوند میان هویت دینی، استقلال سیاسی و مشارکت مردمی بود دین در این چارچوب به منبع معنا، انگیزش و سازماندهی اجتماعی تبدیل شد استقلال نیز به بخشی از تعریف جامعه از خویشتن راه یافت مشارکت مردم صورتی فراتر از اعتراض پیدا کرد و با احساس مسئولیت نسبت به سرنوشت جمعی گره خورد در چنین فضایی، مردم حضور در صحنه را وظیفهای تاریخی میدانستند؛ حضوری که از ایمان، هویت و اراده ملی نیرو میگرفت
بر پایه همین دگرگونی، انقلاب اسلامی نخستین دستاورد بزرگ جامعهای تربیت شدهی امام خمینی (ره) بود. این جامعه از مرحله تأثر از رخدادها عبور کرد و به مرحله اثرگذاری رسید؛ از جامعهای که حوادث بر آن تحمیل میشد، به جامعهای که خود در ساختن حادثه تاریخی نقش آفرید
انقلاب اسلامی آغاز ظهور یک جامعه تازه بود؛ جامعهای که در مکتب امام خمینی، مسئولیتپذیری، مشارکت، استقلالخواهی و امید را درونی کرده بود؛ در جهاد سازندگی، به میدان ساختن کشور آمد؛ در محرومیتزدایی، نسبت خود را با عدالت اجتماعی نشان داد؛ در دفاع مقدس، اراده و پایداری خود را به نمایش گذاشت؛ و در نمونههای متأخر نیز نشان داد که همچنان میتواند در موقعیتهای دشوار، نقشآفرین و اثرگذار باشد
. ان شاءالله در یادداشت بعدی به نقش رهبر شهید حضرت آیت الله خامنهای در ساخت دادن به این باور جمعی خواهیم پرداخت
یادداشتهای پراکنده | حسین ییلاقی اشرفی
برنامه آمریکا و اسرائیل این است: دو هفته اتلاف وقت ایران و وارد کردن ضربات سنگین به حزبالله وپس از
هفتم اردیبهشت گفتیم و امروز در لبنان به چشم میبینیم!
حقیقتِ آن روز، امروز عیانتر شده است؛ آیا مسئولین هنوز در پی تصمیم هستند؟
زمانِ عمل فرا نرسیده است؟
حمله رژیم صهیونیستی به بیروت
به نظر میرسد که ایران پاسخ خواهد داد ...
اگر بله، پاسخ خارج از تصور دشمن صحنه را تغییر میدهد، در غیر این صورت بازدارندگی ایران از بین می رود و باید منتظر حملات گاه و بی گاه به تهران باشیم.
لحظات حساس و سختی است برای ایران و شجاعت مسئولین سیاسی ایران دعا کنیم
شلیک گسترده موشک از خاک مقدس جمهوری اسلامی ایران به سمت رژیم صهیونیستی
در این لحظات دست از دعا برنداریم؛ ما محتاجِ مدد الله باری تعالی و نگاه ویژه و شفاعت ائمه اطهار هستیم، در همه شئون زندگی خود
اما این بار نه فقط برای موفقیت رزمندگان!
بلکه بیشتر برای جلوگیری از فتنههای ناگهانی و حیلههای ناب عمروعاص...
اللهمَّ اجْعَل قائدنا و سَیدنا السَیّد مجتبی الخامنئی فی دِرعِکَ الحَصینَةِ الَّتی تَجْعَلُ فیها مَن تُرید
موج دوم حملات جمهوری اسلامی ایران / منابع عبری اعلام میکنند اکنون پرتابهای بیشتری از سوی ایران شناسایی شده است.