🏮این‌جا چراغی روشن است!🏮 ✻ در بازه زمانی ۱۶ تا ۳۱ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵، باشگاه کتابخوانی هفتگی ما طی ۵ جلسه متوالی برگزار شد. این جلسات با حضور تقریبی مجموعاً ۱۲۰ شرکت‌کننده و با هدف واکاوی و بازخوانی پنج اثر "تنگا"، "مرگ کسب و کار من است"، "کورسرخی"، "چرا ملت‌ها شکست می‌خورند؟" و "بندها" در فضایی صمیمانه شکل گرفت. 🛋 هر جلسه با مدیریت و تسهیل‌گری یکی از اعضای باشگاه آغاز می‌شد؛ تسهیل‌گران با طراحی مسیر گفتگو و پرسش‌های هدفمند، بستری را فراهم می‌آوردند تا اعضا ضمن اشتراک‌گذاری برداشت‌های شخصی، نگاهی عمیق‌تر به لایه‌های پنهان محتوای کتاب‌ها داشته باشند. این تبادل آرا، فرصتی کم‌نظیر برای کشف زوایای تازه از متن و تطبیق آن با تجربیات زیسته اعضا بود. 📚 برگزاری مستمر این جلسات، گامی کوچک اما مؤثر در مسیر ترویج فرهنگ کتاب‌خوانی و ایجاد جمعی دغدغه‌مند و اهل اندیشه بود. ‌ 💌 این جلسات تا کنون رضایت ۹۲.۲ درصدی شرکت‌کنندگان را به همراه داشته... 🟨 @sdjdm_ir

✉️ از همان کودکی، پرسش آشنای «وقتی بزرگ شدی می‌خواهی چه‌کاره شوی؟» می‌تواند ما را در چارچوبی شغلی و ثابت زندانی کند. گویی قرار است در نقطه‌ای مشخص میخکوب شویم و این، سرآغاز انسداد هویت است. ما غالباً در توهم «تشدید تعهد» گرفتار می‌شویم؛ وقتی مسیری دیگر با روحیات امروزمان همخوانی ندارد، به‌جای چرخشی هوشمندانه، با لجاجتی ناآگاهانه بر آن پافشاری می‌کنیم. گمان می‌کنیم سرسختی یعنی پیمودن بی‌وقفهٔ همان مسیر ناکام، غافل از اینکه سرسختی واقعی در شجاعت تغییر جهت نهفته است. شغل را با هویت خود گره می‌زنیم و آن را نه یک کنش و ابزاری برای تجربه، که تمامِ وجودمان می‌پنداریم. در حالی که آینده همواره در حال بازآفرینی خود است و بسیاری از مشاغل رؤیاگونهٔ فردا هنوز متولد نشده‌اند. پس چرا باید جی‌پی‌اس زندگی‌مان را روی نقطه‌ای ثابت قفل کنیم؟ پذیرش سیالیتِ علایق و امکان تغییر، کلید گریز از این تله‌هاست؛ تا قربانی تصویری منجمد از «خودِ ایده‌آل» نمانیم. 📚 برگرفته از کتاب دوباره فکر کن اثر آدام گرنت #روانشناسی 🟨 @sdjdm_ir

حرف‌ها و قلم‌ها| 🎧 معرفی پادکست: پادکست آن - اپیزود سیزدهم و چهاردهم 🌘 بیش از نیم‌قرن پیش در پی جنگ سرد و رقابت فضایی که بین آمریکا و شوروی رخ داده بود، جان‌اف‌کندی، رئیس‌جمهور وقت آمریکا در سخنرانی تاریخی خود در سپتامبر ۱۹۶۲، ادعا کرد ناسا اولین انسان را تا قبل از پایان دهه با موفقیت به ماه می‌فرستد. ۲۰ جولای ۱۹۶۹ بود که سفری هشت‌روزه در یاد ساکنان زمین و تاریخ مردمان این سیاره تا ابد ماندگار شد. زمانی که ماه‌نشین عقاب از کپسول فرماندهی كلمبيا جدا شد و با دو سرنشین بر روی سطح ماه فرود آمد، اولین گام موفقیت‌آمیز انسان‌ها برای دست یابی به این جسم آسمانی محقق شد. 🌪 در همان لحظاتی که میلیون‌ها انسان با شادی و افتخار به تماشای قدم نهادن نیل آرمسترانگ و باز آلدرین بر روی ماه نشسته بودند، در سمت دیگر و تاریک ماه، مایکل کالینز، سومین فضانورد این ماموریت در سکوتی مطلق و دور افتاده از هرگونه ارتباطی، در افکار خود غرق شده بود. مايكل كالينز تنها مسافر این سفر بود که بدون نهادن قدمی بر روی ماه به سیاره‌ی خود بازگشت و از این حیث او را فضانورد فراموش‌شده این ماموریت می‌خوانند. اپیزود سیزدهم و چهاردهم پادکست آن با عنوان "یک‌ماه تنهایی" به روایت ماجرای ماموریت آپولو ۱۱ از زبان مایکل کالینز می‌پردازد و تجربیات این فضانورد در ۲۱ ساعت تنهایی روی مدار ماه را در ذهن مخاطبان به تصویر می‌کشد.🌌 [در کست‌باکس بشنوید] #معرفی_پادکست #پادکست_آن 🟨 @sdjdm_ir

📮 بی‌تعلقی از هر چیزی مثل معلق بودن از ریسمانی است که نخ اتصالش به ناکجاآباد متصل است یا می‌شود شبیه به بندباز قهاری باشی که بخواهی روی دره‌ی عمیقی از دلبستگی‌هایت راه بروی؛ اما به هیچ‌ورش باج ندهی و نخواهی پس بیفتی. این مسأله را اساساً وقتی بیشتر می‌شود فهمید که در هیچ گروه و مرام و مسلکی جا نگیری یا بچگانه و معصومانه تصور کنی به هر جایی می‌شود هم تعلق داشت و هم بی‌تعلق ماند. به‌طور مثال امروزه‌روز اگر به جمعی محل کاری، دانشگاهی، گروهی اضافه نشوی یا مثلاً اهل نوشتن باشی و در گعده‌ی ادبی دوستانه‌ای جا نداشته باشی و توقعت بردارد تا مستقلانه بخواهی راه به جایی ببری، می‌شود گفت سخت در اشتباهی. در پیله‌ی تنهایی کسی نیست که به آدم بگوید: «خرت به چند؟» از این‌جا بخوانید: ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "بندبازی روی دره‌ی عمیقی از دل‌بستگی‌ها"، نوشته‌ی نگار موقر مقدم، در شماره‌ی ۱۲۰ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @sdjdm_ir

ده کلاسیک | ‌ وقتی صحبت از تیم‌های تاریخ‌ساز ادوار مختلف دنیای فوتبال می‌شه، محاله که کسی حرف از بارسلونای پپ گواردیولا نزنه! 🏆 تیمی که انقلابی جاوادانه در تاریخ فوتبال جهان بوجود آورد. تا جایی که بسیاری بر این معتقدند که اگر بارسای پپ نبود، اسپانیا سه تورنمنت پیاپی مهم از 2008 تا 2012 رو فتح نمی‌کرد. ‌ - این آیتم گوشه‌ای از قسمت دوم فصل سوم برنامه ده‌ کلاسیک سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی خراسان رضوی است. برای دیدن نسخه کامل آیتم، کلیک کنید. 🎥 https://www.aparat.com/v/qqk9oak ‌ ‌ ‌ #پپ_گواردیولا #بارسلونا #ده_کلاسیک 🟨 @sdjdm_ir

🎬 اکران و تحلیل فیلم خانه دوست کجاست؟ 🎬 ✻ کانون فیلم سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی خراسان رضوی برگزار می‌کند! ♦️ تسهیل‌گر: محمدرضا عطار | دانشجوی ادبیات نمایشی، دبیر کانون فیلم سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی 🗓 زمان: دوشنبه، ۴ خردادماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۶ 📍مکان: پردیس دانشگاه فردوسی، ساختمان مرکزی جهاد دانشگاهی، سالن دکتر کاظمی آشتیانی جهت ثبت نام به آی‌دی زیر در پیام‌رسان بله، پیام دهید: 🆔 @reza_at ‌ ‌ ظرفیت محدود❗️ ‌ ‌ 🟨 @sdjdm_ir

✻ این‌روزها چه کتابی بخونیم خوبه؟ ✉️ | میدل مارچ - آیا تا به حال احساس کرده‌اید که برای چارچوب‌های دنیای اطرافتان بیش از حد بزرگ هستید و آرزوهایتان دیوارهای سنتی جامعه را زخمی می‌کند؟ به دنیای «میدل‌مارچ»، شاهکار جرج الیوت خوش آمدید؛ رمانی که ویرجینیا وولف آن را یکی از معدود کتاب‌های تاریخ می‌دانست که دقیقاً برای «آدم‌های بالغ» نوشته شده است. اگرچه داستان در شهری کوچک در انگلستانِ قرن نوزدهم می‌گذرد، اما این شهر آینه‌ای تمام‌نما از عشق‌ها، آرمان‌خواهی‌ها و ناامیدی‌های انسانی است. در مرکز این داستان، «دوروتی بروک» قرار دارد؛ دختری بلندپرواز و سرکش که در سودای تغییر جهان، درگیر انتخابی عاطفی و ازدواجی چالش‌برانگیز با مردی می‌شود که با دنیای او فرسنگ‌ها فاصله دارد. در سوی دیگر، پزشک جوانی به نام «ترتیوس لیدگیت» با ذهنی لبریز از ایده‌های نو وارد شهر می‌شود، اما او نیز همانند دوروتی، در هزارتوی روابط انسانی و انتخابی اشتباه گرفتار می‌گردد. جرج الیوت در این رمان، با ظرافتی جراح‌گونه روح انسان را کالبدشکافی می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه آرمان‌گرایان در تقابل با سنت‌های سخت جامعه، دست‌وپا می‌زنند. «میدل‌مارچ» داستانی است که پاسخ به بهایِ انتخاب‌های ما را در صفحات خود پنهان کرده و خواننده را پس از تجربه کردن، دیگر همان آدم سابق باقی نمی‌گذارد. #معرفی_کتاب #میدل_مارچ #جرج_الیوت 🟨 @sdjdm_ir

بُرش| 📄 ما موجودات فانی، از صبح تا شام هزار بار ناامید و پریشان می‌شویم. به سختی اشک‌مان را نگه می‌داریم تا سرازیر نشود، لب‌هایمان سفید می‌شود و وقتی کسی می‌پرسد، «چه‌ات است؟» می‌گوییم؟ «هیچ چیز.» ولی غرور به دادمان می‌رسد. غرور چیز بدی نیست وقتی وادارمان می‌کند جراحاتمان را پنهان کنیم ـ نه آن‌که به دیگران جراحتی وارد کنیم. [در طاقچه بخونید ] 🟨 @sdjdm_ir

✉️ وقتی به چیزی متعهد می‌شوید، آن چیز بخشی از هویت شما می‌شود. به همین دلیل است که رها کردن مسیر اشتباه، حس خیانت به خود را به وجود می‌آورد. اما حقیقت تلخ این است: انسداد هویتی، شما را از تکامل بازمی‌دارد. دانشجویانی که در بیست‌سالگی بیش‌ازحد مطمئن هستند، در سی‌سالگی عمیقاً حسرت می‌خورند که چرا به‌موقع بازاندیشی نکردند. تحقیقات نشان می‌دهد کسانی که دیرتر تخصص خود را انتخاب می‌کنند، مسیرهای رضایت‌بخش‌تری می‌یابند. اما ما اغلب اسیر ترس می‌شویم؛ ترس از دست دادن زحمات دو سال گذشته، ما را از هدر ندادن بیست سال آینده بازمی‌دارد. راهکار ساده است: هر شش ماه یک‌بار، یک قرار بازسنجی در تقویمتان بگذارید. از خود بپرسید: این اشتیاق از کجا آمد و من از آن زمان تا حالا چقدر تغییر کرده‌ام؟ آیا در جای خود درجا می‌زنم؟ برای امتحان مسیرهای جدید، مثل یک دانشمند عمل کنید: هویت‌های احتمالی را شناسایی کنید، فرضیه بسازید و با آزمایش‌های کوچک پیش بروید. این کار فقط مختص شغل نیست. روابط عاطفی نیز نیازمند بازاندیشی منظم هستند. گاهی پذیرش اینکه آدم امروز شما با آرزوهای دیروزتان تفاوت دارد، نشانهٔ بلوغ است، نه شکست. به یاد داشته باشید: از دست دادن پیشرفت دو سال گذشته، همیشه بهتر از هدر دادن بیست سال آینده است. 📚 برگرفته از کتاب دوباره فکر کن اثر آدام گرنت #روانشناسی 🟨 @sdjdm_ir