✻ این‌روزها چه کتابی بخونیم خوبه؟ ✉️| نازنین ‌ - برخی داستان‌ها از همان جمله‌ی نخست پایان خود را آشکار می‌کنند، اما چنان نیرویی در روایتشان نهفته است که خواننده را تا آخرین خط با خود می‌کشانند. «نازنین» از داستایفسکی یکی از همین داستان‌هاست؛ روایتی کوتاه، سنگین و فراموش‌نشدنی از مردی که کنار پیکر بی‌جان همسر شانزده‌ساله‌اش ایستاده و در سکوت خانه سعی دارد بفهمد دقیقاً چه رخ داده است. دختر که ساعاتی پیش خودکشی کرده، اکنون روی میز وسط خانه خوابیده و مرد، در حالی‌ که به ظاهر می‌کوشد مرگ او را درک کند، درواقع گذشته و خویشتن خود را مرور می‌کند. راوی، صاحب مغازه‌ای امانت‌فروشی که زمانی همین دختر مشتری‌اش بوده و بعدها با او ازدواج کرده است. اما این ازدواج آرام‌آرام بدل به رابطه‌ای می‌شود سرشار از فاصله، سکوت و سوءتفاهم؛ جایی که گفت‌وگو رنگ می‌بازد و جای آن را غرور و کنترل می‌گیرد تا عشق کم‌کم خاموش شود. داستایفسکی بدون هیچ قضاوتی، روایت را از زبان مرد پیش می‌برد؛ مردی که در عین اعتراف، توجیه می‌کند، در لحظه‌ای خود را مقصر می‌داند و در لحظه‌ای دیگر می‌گریزد. همین تناقض است که داستان را هولناک می‌سازد؛ زیرا خواننده درمی‌یابد فاجعه ناگهانی نبوده، بلکه در سکوت‌های روزمره و بی‌توجهی‌های کوچک شکل گرفته است. داستایفسکی در این اثر کوتاه با دقتی روان‌شناسانه به ذهن انسانی می‌رود که هم می‌خواهد حقیقت را ببیند و هم طاقت دیدنش را ندارد؛ و شاید به همین دلیل است که «نازنین» حتی پس از پایان، همچنان در ذهن خواننده ادامه پیدا می‌کند. #معرفی_کتاب #نازنین #فئودور_داستایوفسکی 🟨 @sdjdm_ir

بُرش| 📄 درد این‌جاست که آدمیزاد روی زمین تنهاست. پهلوانی روسی بود که عربده زد: روی این خاک یک آدم زنده پیدا می‌شود؟! من پهلوان نیستم، اما همین را می‌پرسم و هیچ جوابی نمی‌آید. می‌گویند خورشید همه‌چیز را جان دوباره می‌دهد. حالا ببینید خورشید را، انگار خودش هم مُرده، مگر نه؟ همه‌چیز مُرده، هر جا را نگاه کنی جز نعش نمی‌بینی. فقط یک مشت آدم مانده‌اند و دورشان جز خاموشی هیچ نیست؛ این است دنیا. چه کسی می‌گفت: آدم‌ها، آهای آدم‌ها، همدیگر را دوست داشته باشید؟ این حرف را چه کسی زد؟ آونگ ساعت همچنان بی‌احساس و چندش‌آور ضربه می‌زند، دوی نیمه‌شب است. کفش‌های کوچولویش کنار تخت انگار انتظارش را می‌کشند… نه، واقعاً فردا که ببرندش من چه‌کار کنم؟ [در طاقچه بخونید ] 🟨 @sdjdm_ir

📮 جاماندن چیزی نیست که از آن بگذریم. زندگی‌هایمان را از همه سو دربرگرفته است و فراری از آن نیست. اگر کمی به ازدست‌رفته‌ها فکر کنیم، ذهن جست‌وجوگرمان در هر گوشه‌ای چیزی برای افسوس‌خوردن پیدا خواهد کرد. هرگامی که در زندگی برمی‌داریم، در سایه‌ی هزارانی هستیم که پیش از ما آن مسیر را رفته‌اند و آرزوهایمان را زیسته‌اند. با هر انتخاب، حکم مرگ هزاران مسیر و فرصت دیگر را امضا می‌کنیم. هرچقدر هم بدویم، همیشه خودمان را پشت جمعیت خواهیم دید. خیلی راحت می‌توان سال‌های عمر را در رقابتی گذراند که چیزی جز اندوه باقی نمی‌گذارد، رقابتی برای اول‌بودن و جلوترزدن. از این‌جا بخوانید: ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "تعقیب دنباله‌دار"، نوشته‌ی مهدی عارفیان، در شماره‌ی ۱۲۴ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @sdjdm_ir

• واگویه‌های فلسفه | تجسم منفی چطور می‌تونه به ما کمک کنه؟ 🫗 تجسم منفی یعنی این‌که همیشه در مورد این فکر کنید که این چیزهای ساده‌ای که دم دستتون هست اگر نباشه چقدر اوضاعتون دشوار می‌شه؟ این چیز می‌تونه یه لیوان ساده باشه، این لیوانی که الان تو دستتونه، اگر نباشه چه حالی دارید؟ برای این‌که با سازگاری لذتی بتونیم مقابله کنیم و لذت‌هایی داریم که زمانی آرزوش رو داشتیم و الان برای ما عادی شده رنگ و بوی خودشون رو از دست ندن باید مدام تجسم منفی کنیم. مدام به این فکر کنیم که شاید زمانی باشه که این ها رو نداریم! سلسله‌نشست‌های بررسی کتاب که به همت سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی خراسان رضوی در تابستان سال ۱۴۰۳ برگزار شد.📖 ‌ ‌ #فلسفه #روانشناسی #فلسفه_رواقی 🟨 @sdjdm_ir

✻ این‌روزها چه کتابی بخونیم خوبه؟ ✉️ | همسایه‌ها ‌ - در خوزستانِ روزگاری که شهرها پر از زمزمه‌ی نفت و رویاهای نامعلوم آینده‌اند، پسری نوجوان به نام خالد به‌تدریج از کودکی فاصله می‌گیرد و با خانواده‌اش در یکی از اتاق‌های خانه‌ای قدیمی و فقیرانه روزگار می‌گذراند؛ خانه‌ای که هر گوشه‌اش مأمن آدم‌هایی با سرنوشت‌های درهم‌تنیده است: بلور خانم و امان‌آقا، رحیم خرکچی، ابراهیم و حسنی و خانواده‌ی خواجه توفیق. هر اتاقی داستانی برای گفتن دارد و خالد آرام‌آرام شاهد و ناظر همه آن زندگی‌ها و اتفاق‌هاست. او به خواست پدر، مدرسه را خیلی زود رها کرده و حالا روزگارش میان سرگرمی‌هایی مثل کبوتر‌بازی، پرسه زدن در کنار کارون و جست‌وجوهای نوجوانی‌ش می‌گذرد. اما یک اتفاق کوچک همه‌چیز را تغییر می‌دهد و خالد ناگهان به مسیری نو کشیده می‌شود؛ راهی که او را با آدم‌هایی تازه، فکرهایی متفاوت و جهانی بزرگ‌تر از محله و همسایه‌ها روبه‌رو می‌کند. «همسایه‌ها»، رمان ماندگار احمد محمود، داستان بزرگ شدن در دل شهری گرم و میان انسانی‌ترین چهره‌هاست؛ روایتی از زندگی روزمره‌ای که تاریخ، بی‌صدا و آرام، در اعماق آن جریان دارد. #معرفی_کتاب #همسایه_ها #احمد_محمود 🟨 @sdjdm_ir

بُرش | 📄 «آدمی وقتی گرفتار است، به هر چیزی چنگ می‌اندازد تا شاید راه نجاتی پیدا کند. در تاریکی، حتی سایه خود آدم هم می‌تواند مایه امیدواری باشد.» 🟨 @Sdjdm_ir

۱۰ کلاسیک | ‌ 🥅 ویژگی تاکتیکی منچستریونایتد فرگوسن چی بود که هیچ‌کس رقیب‌شون نمی‌شد؟ در بخش آنالیزی ده کلاسیک به سراغ تیم‌های افسانه‌ای تاریخ فوتبال می‌ریم و بررسی می‌کنیم هر کدوم از این تیم‌های فراموش نشدنی چه ویژگی تاکتیکی داشتند که تونستند نام خودشون رو در تاریخ جاودانه کنند؟ ‌- ✅ این آیتم گوشه‌ای از قسمت اول فصل سوم برنامه ده‌ کلاسیک سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی خراسان رضوی است. برای دیدن نسخه کامل آیتم، کلیک کنید. 🎥 https://www.aparat.com/v/jRedc?playlist=6157764 ‌ ‌ #منچستریونایتد #ده_کلاسیک #سرالکس_فرگوسن 🟨 @sdjdm_ir

حرف‌ها و قلم‌ها | 🎧 معرفی پادکست: رادیو راه - اپیزود هفتم • بین المپیکِ خوش‌بختی و بدبختی، سرزمینی وجود دارد با ساکنانی اندک.سرزمین آدم‌هایی که معمولی‌بودن و کافی‌بودن خود را پذیرفته‌اند. اینان بهترین ساکنان این سیاره هستند؛ بدون مدالی بر سینه! انسان‌هایی معمولی اما کافی. 🧵دونالد وینیکات، پزشک و روان‌کاو انگلیسی می‌گوید: افراد، اغلب به دنبال این هستند که بهترین و کامل‌ترین باشند؛ بهترین پدر و بهترین مادر و همین‌طور بهترین‌ها را داشته باشند؛ بهترین رابطه، بهترین شغل، بهترین فرزند و چون این افراد در هر جایی که باشند برایشان راضی‌کننده نیست، باز به دنبال بهتر از آن هستند. در نهایت بهترین‌ها دست یافتنی نیست و فرد مدام مأيوس‌تر شده و خود را سرزنش می‌کند. اما اگر بپذیریم به اندازه کافی خوب‌بودن هر چیزی کافیست، آن‌وقت می‌توانیم پدر، مادر، فرزند، دوست، همسر و انسان بهتری بوده و از کار و زندگی خود لذت بیش‌تری ببریم.✨ - در اپیزود هفتم پادکست رادیو راه، با عنوان انسانِ کافی، درخصوص رنجی بزرگ به نام کمال‌گرایی صحبت می‌شود؛ رنجی که بسیاری از ما آدم‌ها دچارش هستیم و مانع دستیابی به شادی و رضایت در زندگیمان شده است. در این قسمت از پادکست به جنبه‌های اصلی کمال‌گرایی، مصادیق رفتاری، نتایج کمال‌گرایی، معیارها و.... پرداخته می‌شود.🏇 [در طاقچه بشنوید] #معرفی_پادکست #رادیو_راه #کمالگرایی 🟨 @sdjdm_ir

📮 برای آدمی که همه عمر دویده و همه صحنه‌های زندگی را در حین دویدن دیده، زندگی چه شکلی است؟! دنبال آدم خاصی نگردید، ما همه می‌توانیم به این پرسش پاسخ دهیم. مگر جز این است که در حال دویدنی مدام روزگار می‌گذارنیم و اسمش را هم زندگی می‌گذاریم؟ مگر نه اینکه در میان آماج هر روزه رویاهای دست‌نیافتنی حسرت‌های خاموشمان را درونی می‌کنیم؟ ما امیدواران افسرده، حتی حواسمان نیست که آنچه دارد از دستمان می‌رود خود زندگی است! از این‌جا بخوانید: ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "به تماشای جهان در همنشینی با آقای خرگوش"، نوشته‌ی الهام یوسفی، در شماره‌ی ۱۲۴ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @sdjdm_ir

✻ این‌روزها چه کتابی بخونیم خوبه؟ ✉️ | سالِ بلوا ‌ - بعضی آدم‌ها تمام عمرشان را میان «خواستن» و «نتوانستن» سر می‌کنند؛ جایی میان آرزو و اجبار، میان دل و سرنوشت. «سال بلوا»، رمان ماندگار عباس معروفی، روایت زندگی نوشاست؛ دختری که عشق خیلی زود به سراغش می‌آید، اما ماندن این عشق آن‌قدرها ساده نیست. در شهری غبارگرفته و در سال‌های پرآشوب جنگ جهانی دوم، نوشا ناچار است میان احساساتش، فشارهای بیرونی و تقدیری که دیگران برایش رقم می‌زنند، راهی برای خودش پیدا کند. اما «سال بلوا» تنها داستان یک عشق نافرجام نیست؛ تصویری است از ایران آن سال‌ها، از جامعه‌ای خسته و مضطرب، از زنانی که آرزوهایشان بارها نادیده گرفته شده و از زندگی‌هایی که زیر سایه سنت، قدرت و ترس آرام‌آرام فرسوده می‌شوند. عباس معروفی با نثری شاعرانه و سرشار از تصویر، فضایی می‌آفریند که خواننده نه فقط روایت را دنبال می‌کند، بلکه آن را با تمام جزئیاتش لمس می‌کند؛ کوچه‌ها، آدم‌ها، اضطراب‌ها و خاطره‌هایی که در ذهن می‌مانند. «سال بلوا» روایتی است از عشق، حسرت و گذشته‌ای که هرگز دست از سر آدم برنمی‌دارد. #معرفی_کتاب #سال_بلوا #عباس_معروفی 🟨 @sdjdm_ir