🏮این‌جا چراغی روشن است!🏮 ✻ در بازه زمانی ۱۶ تا ۳۱ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵، باشگاه کتابخوانی هفتگی ما طی ۵ جلسه متوالی برگزار شد. این جلسات با حضور تقریبی مجموعاً ۱۲۰ شرکت‌کننده و با هدف واکاوی و بازخوانی پنج اثر "تنگا"، "مرگ کسب و کار من است"، "کورسرخی"، "چرا ملت‌ها شکست می‌خورند؟" و "بندها" در فضایی صمیمانه شکل گرفت. 🛋 هر جلسه با مدیریت و تسهیل‌گری یکی از اعضای باشگاه آغاز می‌شد؛ تسهیل‌گران با طراحی مسیر گفتگو و پرسش‌های هدفمند، بستری را فراهم می‌آوردند تا اعضا ضمن اشتراک‌گذاری برداشت‌های شخصی، نگاهی عمیق‌تر به لایه‌های پنهان محتوای کتاب‌ها داشته باشند. این تبادل آرا، فرصتی کم‌نظیر برای کشف زوایای تازه از متن و تطبیق آن با تجربیات زیسته اعضا بود. 📚 برگزاری مستمر این جلسات، گامی کوچک اما مؤثر در مسیر ترویج فرهنگ کتاب‌خوانی و ایجاد جمعی دغدغه‌مند و اهل اندیشه بود. ‌ 💌 این جلسات تا کنون رضایت ۹۲.۲ درصدی شرکت‌کنندگان را به همراه داشته... 🟨 @sdjdm_ir

✉️ از همان کودکی، پرسش آشنای «وقتی بزرگ شدی می‌خواهی چه‌کاره شوی؟» می‌تواند ما را در چارچوبی شغلی و ثابت زندانی کند. گویی قرار است در نقطه‌ای مشخص میخکوب شویم و این، سرآغاز انسداد هویت است. ما غالباً در توهم «تشدید تعهد» گرفتار می‌شویم؛ وقتی مسیری دیگر با روحیات امروزمان همخوانی ندارد، به‌جای چرخشی هوشمندانه، با لجاجتی ناآگاهانه بر آن پافشاری می‌کنیم. گمان می‌کنیم سرسختی یعنی پیمودن بی‌وقفهٔ همان مسیر ناکام، غافل از اینکه سرسختی واقعی در شجاعت تغییر جهت نهفته است. شغل را با هویت خود گره می‌زنیم و آن را نه یک کنش و ابزاری برای تجربه، که تمامِ وجودمان می‌پنداریم. در حالی که آینده همواره در حال بازآفرینی خود است و بسیاری از مشاغل رؤیاگونهٔ فردا هنوز متولد نشده‌اند. پس چرا باید جی‌پی‌اس زندگی‌مان را روی نقطه‌ای ثابت قفل کنیم؟ پذیرش سیالیتِ علایق و امکان تغییر، کلید گریز از این تله‌هاست؛ تا قربانی تصویری منجمد از «خودِ ایده‌آل» نمانیم. 📚 برگرفته از کتاب دوباره فکر کن اثر آدام گرنت #روانشناسی 🟨 @sdjdm_ir

حرف‌ها و قلم‌ها| 🎧 معرفی پادکست: پادکست آن - اپیزود سیزدهم و چهاردهم 🌘 بیش از نیم‌قرن پیش در پی جنگ سرد و رقابت فضایی که بین آمریکا و شوروی رخ داده بود، جان‌اف‌کندی، رئیس‌جمهور وقت آمریکا در سخنرانی تاریخی خود در سپتامبر ۱۹۶۲، ادعا کرد ناسا اولین انسان را تا قبل از پایان دهه با موفقیت به ماه می‌فرستد. ۲۰ جولای ۱۹۶۹ بود که سفری هشت‌روزه در یاد ساکنان زمین و تاریخ مردمان این سیاره تا ابد ماندگار شد. زمانی که ماه‌نشین عقاب از کپسول فرماندهی كلمبيا جدا شد و با دو سرنشین بر روی سطح ماه فرود آمد، اولین گام موفقیت‌آمیز انسان‌ها برای دست یابی به این جسم آسمانی محقق شد. 🌪 در همان لحظاتی که میلیون‌ها انسان با شادی و افتخار به تماشای قدم نهادن نیل آرمسترانگ و باز آلدرین بر روی ماه نشسته بودند، در سمت دیگر و تاریک ماه، مایکل کالینز، سومین فضانورد این ماموریت در سکوتی مطلق و دور افتاده از هرگونه ارتباطی، در افکار خود غرق شده بود. مايكل كالينز تنها مسافر این سفر بود که بدون نهادن قدمی بر روی ماه به سیاره‌ی خود بازگشت و از این حیث او را فضانورد فراموش‌شده این ماموریت می‌خوانند. اپیزود سیزدهم و چهاردهم پادکست آن با عنوان "یک‌ماه تنهایی" به روایت ماجرای ماموریت آپولو ۱۱ از زبان مایکل کالینز می‌پردازد و تجربیات این فضانورد در ۲۱ ساعت تنهایی روی مدار ماه را در ذهن مخاطبان به تصویر می‌کشد.🌌 [در کست‌باکس بشنوید] #معرفی_پادکست #پادکست_آن 🟨 @sdjdm_ir

📮 بی‌تعلقی از هر چیزی مثل معلق بودن از ریسمانی است که نخ اتصالش به ناکجاآباد متصل است یا می‌شود شبیه به بندباز قهاری باشی که بخواهی روی دره‌ی عمیقی از دلبستگی‌هایت راه بروی؛ اما به هیچ‌ورش باج ندهی و نخواهی پس بیفتی. این مسأله را اساساً وقتی بیشتر می‌شود فهمید که در هیچ گروه و مرام و مسلکی جا نگیری یا بچگانه و معصومانه تصور کنی به هر جایی می‌شود هم تعلق داشت و هم بی‌تعلق ماند. به‌طور مثال امروزه‌روز اگر به جمعی محل کاری، دانشگاهی، گروهی اضافه نشوی یا مثلاً اهل نوشتن باشی و در گعده‌ی ادبی دوستانه‌ای جا نداشته باشی و توقعت بردارد تا مستقلانه بخواهی راه به جایی ببری، می‌شود گفت سخت در اشتباهی. در پیله‌ی تنهایی کسی نیست که به آدم بگوید: «خرت به چند؟» از این‌جا بخوانید: ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "بندبازی روی دره‌ی عمیقی از دل‌بستگی‌ها"، نوشته‌ی نگار موقر مقدم، در شماره‌ی ۱۲۰ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @sdjdm_ir