✻ این‌روزها چه کتابی بخونیم خوبه؟ ✉️ | نامه به کودکی که هرگز زاده نشد - تصور کنید مادری پیش از تولد فرزندش، برای او نامه‌هایی بنویسد؛ نامه‌هایی خطاب به کودکی که هنوز به دنیا نیامده است. «نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» نوشته‌ی اوریانا فالاچی، دقیقاً چنین روایتی دارد. در این کتاب، زنی باردار با فرزندی که در وجودش رشد می‌کند حرف می‌زند، با او درد دل می‌کند و از زندگی، ترس‌ها، سختی‌ها و مسئولیتی می‌گوید که با آوردن یک انسان به این دنیا همراه است. او با صداقتی تلخ و صریح، نگرانی‌هایش را درباره‌ی جهانی که کودک قرار است در آن زندگی کند بازگو می‌کند و بارها از خود می‌پرسد که آیا آوردن یک کودک به این دنیا کار درستی است یا نه؛ و اگر روزی فرزندش از او بپرسد «چرا مرا به دنیا آوردی؟» چه پاسخی خواهد داشت. این کتاب تنها داستان یک مادر و فرزند نیست، بلکه گفت‌وگویی عمیق درباره‌ی انتخاب، مسئولیت، آزادی و معنای زندگی است. اثری کوتاه اما تکان‌دهنده که با صراحت و صداقت، یکی از بنیادی‌ترین دغدغه‌های انسانی را پیش می‌کشد و به همین دلیل هنوز هم برای بسیاری از خوانندگان، فراموش‌نشدنی و اثرگذار باقی مانده است. #معرفی_کتاب #اوریانا_فالاچی 🟨 @sdjdm_ir

بُرش| 📄 اگر دختر به دنیا بیایی، از همان ابتدا باید با خیلی چیزها درگیر باشی. در نهایت هم باید خیلی بجنگی تا ثابت کنی در درون پیکر این موجود لطیف و زیبا فریادی هوشمندانه نهفته است که باید شنیده شود و به گوش دیگران برسد. مادر بودن، معامله نیست. وظیفه هم به حساب نمی آید. فقط حقی ست که از هزاران حق دیگر نصیب ما زن‌ها شده است. قبولاندن این حقیقت به دیگران تلاش زیادی می‌خواهد و واقعا سخت است. شاید نتوانی انجامش دهی. ممکن است بیشتر اوقات و یا همیشه در آن شکست بخوری. اما اصلا نباید ناامید شوی. جنگیدن همیشه از پیروز شدن زیباتر است. [در طاقچه بخونید ] 🟨 @sdjdm_ir

📮 به قول آلبر کامو در خطابه نان و آزادی: «اگر کسی آزادی شما را بگیرد، یقین داشته باشید که نان شما نیز در خطر است». نوید هم عقیده داشت که دوستانم در دبستان، اول آزادی خودشان را معامله کرده بودند و بعد ساندویچ‌شان را. با اینکه هنوز بر سر تعریف آزادی اختلافات فراوانی وجود دارد، اما با فرض اینکه تعریف مشخصی از آزادی را همه‌ی افراد قبول داشته باشند، در طی این زیست کوتاهی که تا امروز داشته‌ام، با رجوع به زندگی خودم، اغلب تعلق را در یک دایره‌ی سیاه کنار تعصب، زور، خشم، خستگیِ حاصل از اصرار بیهوده و البته حسرت یافته‌ام. من به احترام متعلق‌نبودن و تعصب‌نداشتن و هرچه متضاد تعلق است، تا جایی که بتوانم از هرگونه تعلقی دوری می‌کنم؛ چراکه ترجیح می‌دهم فردی آزاد باشم تا فردی در امان. از این‌جا بخوانید: ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "به احترام هرچه متضاد تعلق است"، نوشته‌ی عارف قندی‌پور، در شماره‌ی ۱۲۰ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @sdjdm_ir