☑️نکته‌ای درباره توجیه «مردم متخصص نیستند» 🔻سیدیاسر تقوی: 🔸مشکل ما با بخشی از دوستان ولایت‌مدار این است که وقتی مردم با سیاست‌های دولت همراهند، می‌شوند مردم بصیر و صبور و شکور و غیور و فهمیده و چه و چه چه. اما اگر بخشی از همین مردم (مثلا) نسبت به دستاورد حضورشان در خیابان نگران باشند و اعتراض داشته باشند، می‌شوند مردمِ غیرمتخصص و هیجان‌زده و ولایت‌گریز و تفرقه‌افکن و... 🔸از اموری که خیلی تکرار می‌شود این است که مردم متخصص نیستند و بهتر است به جای دخالت اعتماد کنند. این در حالی‌ست که شاید ما در حکمرانی مسأله محرمانه داشته باشیم که لازم باشد از انتشار آن در افکار عمومی جلوگیری شود، اما مسأله تخصصی که مردم شأن فهم آن را نداشته باشند نداریم و هر چه هست باید آنگونه که برای مردم روشن است بیان شود. این از حقوق اولیه مردم است. البته مردم می‌توانند از فهم تخصصی انصراف دهند و به اعتمادشان اکتفا کنند، اما وظیفه ما توضیح همه امور برای مردم است. 🔸این از همان نقاطی است که نظام در موضوعات مختلف از جمهوریت به قرائتی از اسلامیت عدول می‌کند که نتیجه‌اش می‌شود ساکت کردن معترضان و پاسخگو نبودن به سوالات و اعتراضات. نتیجه‌اش می‌شود بی‌توجهی به سرمایه‌های اجتماعی، می‌شود دی‌ماه ۴۰۴. و حتی می‌شود بی‌توجهی به رسانه‌های تخصصی که وظیفه‌شان توضیح مسائل مختلف علمی به زبان ساده است. 🔸به نظر می‌رسد دوستان ولایت‌مدار ما اگر به این آسیب موجود در رفتارهای اجتماعی و سیاسی‌شان توجه کنند، به جای خاموش کردن صداهای مختلف و مخالف به بهانه «عدم تخصص» با رویکردی تبیینی می‌توانند سرمایه اجتماعی به‌دست آمده از این جنگ را تقویت کنند. این دغدغه را می‌توان در لایه‌ فعالیت‌های تشکیلاتی حزب‌اللهی‌ها، اخلاق اجتماعی و سیاست‌گذاری رسانه پیگیری کرد. البته منوط به آنکه تبیین به «توضیح تبعیت» تقلیل پیدا نکند @sedyaser

☑️خیابان و ذهنیت ایرانی از مذاکره 🔻سیدیاسر تقوی: 🔸مذاکره برخلاف جنگ توان معنابخشی قدسی و انقلابی ندارد‌. هر اندازه حافظه تاریخی ما ایرانی‌ها می‌تواند از دل جنگ حماسه به‌یاد آورد، از مذاکره هیچ خیری در ذهن ندارد. پیشینه تلخ دیپلماسی و مذاکره پیش از انقلاب یادآور قراردادهای ننگین استعماری است و پس از انقلاب نیز یادآور «جام زهر» و برجامی است که دستاوردش «تقریبا هیچ» بوده است. این تصویر فارغ از این است که در حقیقت ماجرا دیپلمات‌های ما چه زحماتی کشیده‌اند و چه دستاوردی برای کشور فراهم آورده‌اند. مسأله تصویر تاریخی و اجتماعی مذاکره است که همواره بیهودگی و اتلاف وقت و تلاش‌های ابتر را تداعی کرده است. 🔸اما جنگ اینگونه نیست. جنگ در شکستش «شهید» دارد و در پیروزی‌اش «سردار قهرمان». برای جنگ می‌شود شعار داد، نوحه و سرود و ترانه‌ خواند، گوشه خیابان ایستاد و پرچم وطن را به اهتزاز درآورد، برای رزمنده پای لانچر دلنوشته فرستاد، ایستگاه صلواتی زد، سفارش رنگ موشک داد، جلسه دعا و مناجات برگزار کرد، بغض کرد، آه کشید، گریه کرد، به خود بالید و... جنگ درست در نقطه‌ای است که ما تصمیم می‌گیریم همه زندگی‌مان را با آن ممزوج کنیم، خصوصا اگر باورهای دینی ما، تخاصم در میدان را نوعی رسالت از جانب خدا برای ما تفسیر کند. خلاصه آنکه جنگ در فرهنگ ایرانی چنین قدرتی خلق می‌کند. 🔸این توضیح به معنای خوب بودن جنگ یا بد بودن مذاکره نیست. اما تفاوت معنابخشی جنگ و مذاکره در حافظه انسان ایرانی این پرسش نگران‌کننده را به‌وجود می‌آورد که «مذاکره» تا کی می‌تواند مردم را در خیابان نگه دارد. این هوشمندی درستی است که ما حتی در جریان مذاکرات، جنگ را پایان‌یافته اعلام نکردیم و نخواهیم کرد. و البته باید توجه داشت که توصیه رهبر انقلاب به استمرار حضور مردم می‌تواند تاثیر زیادی داشته باشد. اما این نگرانی همچنان باقیست که علیرغم همه این مسائل، خیابان قشری شود و تنوع و تکثر موجود در خیابان به پررنگی گذشته نباشد. 🔸چه درست چه غلط، ما تصمیم گرفته‌ایم وارد مذاکره با آمریکا شویم. سابقه مذاکرات نشان داده که طرف مقابل علاوه بر بدعهدی، می‌تواند مذاکرات را به روندی فرسایشی تبدیل کند. مذاکره فرسایشیِ بدون نتیجه نمی‌تواند پاسخ مناسبی برای مردم کف خیابان باشد. حتما متولیان امر می‌دانند که خروش حماسی این مردم نباید با سرخوردگی به‌پایان برسد. از سوی دیگر وصول مطالبات نباید آنقدر به تأخیر بیفتد که حضور در خیابان به تدریج بی‌معنا و یا قشری شود. دیپلمات‌های ما وظیفه سنگینی را برعهده دارند. همه منتظریم ببینیم مذاکره این‌بار می‌تواند از ذهنیت جمعی ما آشنایی‌زدایی کند یا این هم به خاطرات گذشته ما از دیپلماسی و مذاکره ملحق می‌شود که ان‌شاءالله اینطور نمی‌شود @sedyaser

☑️پخش فیلم کنسرت جولیا پطرس در تجمع‌های شبانه 🔸حسین شمقدری، مستندساز اجتماعی، در صفحه اینستاگرامی خود فیلمی منتشر کرده که نشان می‌دهد مردم در یکی از تجمع‌های شبانه باغ فردوس تهران، مشغول تماشای فیلم کنسرت جولیا پطرس هستند. جولیا پطرس خواننده مسیحی لبنانی است که با آثار حماسی درباره مقاومت شناخته شده است. این پرسش که آیا مرزبندهای شرعی در خصوص مسائلی مانند «خوانندگی زن» یا «حجاب زنان» و... باید نقش تعیین‌کننده در حمایت مردم از وطن و نظام داشته باشد یا نه، به مناسبت‌های مختلف در سال‌های اخیر محل بحث و گفتگو بوده است @sedyaser

☑️اسرائیلی‌ها فرسوده از جنگ اما مخالف آتش‌بس 🔻به گزارش بی‌بی‌سی عربی: 🔸نتایج یک نظرسنجی جدید که توسط دانشگاه عبری در اورشلیم انجام شده، نشان‌دهنده نوعی فرسودگی جنگی در میان اسرائیلی‌هاست. با این حال، این نتایج همچنین حاکی از آن است که حدود دو سوم آن‌ها با آتش‌بس کنونی میان واشنگتن و تهران مخالفت می‌کنند. اکثریت شرکت‌کنندگان نیز اعلام کرده‌اند که معتقد نیستند ایران یا حزب‌الله لبنان در نتیجه حملات اخیر آمریکا و اسرائیل به‌طور قابل توجهی تضعیف شده باشند. 🔸بر اساس این نظرسنجی، یک‌سوم پاسخ‌دهندگان واژه «یأس» را برای توصیف وضعیت روحی کنونی خود انتخاب کرده‌اند؛ پس از آن «سردرگمی» و سپس «خشم» قرار دارد، در حالی که «امید» در رتبه چهارم آمده است. 🔸بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، در آغاز این کارزار سه هدف اصلی را تعیین کرده بود: تضعیف توانایی ایران برای توسعه سلاح هسته‌ای، نابودی ظرفیت‌های موشک‌های بالستیک آن، و ایجاد تغییر در نظام سیاسی. او از آن زمان تاکنون از «دستاوردهای بزرگ» سخن گفته و تأکید کرده است که اسرائیل همچنان به «تغییر چهره خاورمیانه» ادامه می‌دهد. اما مخالفانش معتقدند که او به هیچ‌یک از اهداف اعلام‌شده خود در این جنگ دست نیافته است. #رصدهای_شخصی @sedyaser

☑️کلان‌روایت «تصویر» است نه سخنرانی! 🔻سیدیاسر تقوی 🔸مذاکرات به کجا رسید؟ پاسخ به این سوال برای افکار عمومی، توضیحات سخنگوی وزارت امور خارجه یا تحلیل‌های مفصل کارشناسان سیاست خارجه یا سخنرانی‌های بصیرتی در ایتا نیست. پاسخ به این سوال یک تصویر است؛ پیروزی، شکست، تحیر، پیچیدگی، ناتوانی و... با شکل‌گیری این تصویر، همه جزییات ارائه شده به آن ضمیمه می‌شوند. 🔸ما از جنگ‌ ۴۰ روزه یه تصویر مطلوب داریم؛ رجزخوانی ابراهیم ذوالفقاری، سخنگوی قرارگاه خاتم‌الانبیاء و سپس موشک‌هایی که سمت دشمن شلیک می‌شوند. ما خیلی فرق موشک‌ها را نمی‌دانیم، نمی‌دانیم چند درصدشان به هدف اصابت می‌کنند، کجا را هدف می‌گیرند، سوخت‌شان جامد است یا مایع، لانچرهایشان تک‌موشکی است یا دوموشکی است و... ما می‌دانیم که نیروهای مسلح مشغول زدن مواضع دشمن هستند. این تصویرسازی موفق حاصل تلاش همه‌ نیروهای رسانه‌ای ما بوده است. اتفاقی که در جنگ ۱۲ روزه نیفتاد اما در جنگ ۴۰ روزه جبران شد. 🔸تصویر یا کلان‌روایت درباره یک موضوع اجتماعی به افکار عمومی توان تحلیل می‌دهد. اجازه می‌دهد جامعه تکلیف خودش را بداند. برای مسیر پیش رو کنش‌های هدف‌مند طراحی کند. حضورش را در میدان سیاست‌ورزی مفید بداند. اما فقدان تصویر یا کلان‌روایت نتیجه عکس دارد. جامعه بلاتکلیف می‌ماند. نمی‌داند غایت حضور میدانی‌اش چیست. دچار تردید می‌شود. همه از یکدیگر از وضعیت کنونی می‌پرسند اما کسی پاسخ اطمینان‌بخش و درخورد ندارد. 🔸به‌نظر می‌رسد با پذیرش آتش‌بس و شروع مذاکرات دچار افول‌ رسانه‌ای شده‌ایم. دشمن به این نکته توجه داشته که ورود به عرصه دیپلماسی قدرت رسانه‌ای ما را کاهش می‌دهد ‌و یکپارچگی اجتماعی و شفافیت مسیر را برای ما با اختلال مواجه می‌کند. دستگاه سیاست‌ خارجه نیز برای ورود به مسیر مذاکرات آمادگی رسانه‌ای نداشت. آمادگی به این معنا که بداند در این ایام چگونه تصویر نبرد دیپلماتیک خودش را در قالب یک کلان‌روایت به تصویر بکشد. 🔸فقدان کلان‌روایت به دشمن این اجازه را می‌دهد که خود تصویر کلی از مسیر دیپلماسی را طراحی کند تا هم گسل‌های سیاسی داخلی ما فعال شوند و هم ما در موضع انفعال قرار گیریم. هر چند مسئولان و کارشناسان و فعالان سیاسی و فرهنگی توضیحاتی درباره جزییات مذاکرات و چند و چون مسیر دیپلماسی ارائه می‌کنند، اما تا زمانی که کلان‌روایت ما از مذاکرات در جامعه شکل نگیرد، این جزییات به شفاف شدن وضعیت کمکی نمی‌کند. دیپلماسی نیز مانند جنگ نیازمند یک تصویر مطلوب و برنده است، نه صرفا سخنرانی‌های کارشناسی! @sedyaser

☑️مسئولیت اخلاقی درباره حواشی تجمع‌ها 🔻سیدیاسر تقوی: 🔸یک جوان مخترع و نخبه، همسر باردار خود را در پشت کاروان‌های شادی عروسی از دست می‌دهد. این مسأله باعث ایجاد نوعی حس انتقام‌جویی در او می‌شود. او در شب‌های دیگر به عروس و دامادها دست گل‌هایی هدیه می‌دهد که در آنها بمب‌های قوی جاسازی شده است. این خلاصه داستان فیلم «کارناوال مرگ» بود که سال ۸۷ توسط مرحوم حبیب‌الله کاسه‌ساز تولید شد. این فیلم نمونه‌ای است برای توجه به این نکته که چگونه حاشیه یک رفتار اخلاقی (شادی برای عروسی) می‌تواند اثراتی به‌غایت غیراخلاقی و مخرب بر جای بگذارد و در بلندمدت به ضدخودش تبدیل شود. 🔸عموما وقتی ما سرگرم یک رفتار اجتماعی شورانگیز می‌شویم کمتر به مسائل اخلاقی پیرامون‌مان توجه می‌کنیم. البته جوامع مختلف در این مسأله برخورد یکسانی ندارند. مثلا توجه به رعایت بهداشت، به عنوان یک مسأله اخلاقی در حاشیه مراسم بزرگ اربعین توسط عراقی‌ها با مواجهه ایرانی‌ها در مراسم‌های مشابه متفاوت است. از طرف دیگر ممکن است عنصر از خودگذشتی در این دو جامعه، صورتی معکوس داشته باشد. هر‌ چه یک جامعه بتواند در کنار کنش‌گری‌های اجتماعی خود، به وجوه اخلاقی فرامتن خود توجه بیشتری داشته باشد می‌تواند تبیین اخلاقی‌تر و جذاب‌تری از ایده‌های خود داشته باشد و اگر بی‌تفاوت نسبت به آن‌ها باشد، انگیزه را برای مخالفت «دیگری» خود تقویت می‌کند. این امر، مسئولیت اخلاقی مضاعفی را روی دوش متولیان و میزبانان یک رویداد اجتماعی می‌گذارد. 🔸تجمع‌های شبانه یک کنش اخلاقی و شورانگیز اجتماعی است که مردم با سلایق مختلف در آن حضور پررنگ دارند. اما این رویداد با همه اقشار جامعه نسبتی مساوی ندارد. باتوجه به بافت فرهنگی غالب شرکت‌کنندگان و مدیریت تجمع‌ها می‌توان گفت میزبانی آن‌ها متوجه طیف حزب‌اللهی جامعه است. این به معنای مصادره تجمع‌ها به نفع یک جریان یا سلیقه خاص نیست، بلکه صرفا مسئولیت اخلاقی تجمع‌ها را متوجه جریان حزب‌اللهی می‌داند. 🔸در این ایام، حواشی تجمع‌های شبانه، خصوصا بواسطه طولانی شدنش، حاوی ملاحظات اخلاقی فراوانی است. انسداد برخی از خیابان‌های اصلی و فرعی شهرها ممکن است کسب و کار مغازه‌داران آن منطقه را با اختلال مواجه کند. ترافیک‌های سنگین بوجود آمده در حواشی تجمع‌ها، خصوصا وقتی مزین به شعار و پرچم‌گردانی می‌شود می‌تواند برای کسانی که امورات شخصی‌شان مختل شده، نتیجه عکس داشته باشد. با توجه به حضور پرشور موکب‌های پذیرایی، رعایت بهداشت و نظافت شهری امری حائز اهمیت است. مراقبت از عدم ایجاد آلودگی صوتی به بهانه پخش شعارها، سرودها و مداحی‌های انقلابی ضروری است و... 🔸شاید اگر هر کدام از ما با توجه به شهر محل سکونت و نوع تجمعاتی که شرکت می‌کنیم درباره این ملاحظات اخلاقی بیندیشیم به فهرستی از مسائل دست پیدا کنیم که رعایتش به تکمیل رسالت‌مان کمک کند، رسالتی که نه فقط در متن این حضور‌ حماسی، بلکه در فرامتن آن نیز جاری و ساری‌ست. @sedyaser