امیدوارم شب با تو مهربان باشد،
تو که روز در فرسودنت کم نگذاشت.
تو که از اندوه و خستگی حرف نزدی،
تا خوشحالیِ عزیزانت را خراب نکنی.
رهایش کردم و فهمیدم خاص نبود؛
این من بودم که با تمامِ وجود
به او ارزش داده بودم.
و از او چیزی ساخته بودم که هرگز نبود.